Εχει καταστεί θεσμός ο εορτασμός της επετείου της 24ης Ιουλίου 1974, ως ημέρα τερματισμού τής από 21ης Απριλίου 1967 πολιτικής ανωμαλίας. Και βέβαια η επανίδρυση της δημοκρατίας είναι ιστορικό γεγονός, άξιο εορτασμού. Επιτρέπεται όμως να παραγνωρίζεται με ποιον τρόπο επιτεύχθηκε η επανεδραίωση του δημοκρατικού πολιτεύματος, και με πόσο επώδυνο τίμημα για το ελληνικό έθνος; Αξίζει να επισημάνουμε την ακέραιη αλήθεια για τα ιστορικά τότε γεγονότα.
O τίτλος του άρθρου είναι, εσκεμμένα, παραπλανητικός. Παραπέμπει σε μια σύγκρουση φανταστική μάλλον, παρά πραγματική. Μνημονιομάχοι υπάρχουν άφθονοι τριγύρω. Ακόμη και εντός των κυβερνητικών τειχών η πόζα μνημονιομάχου συνηθίζεται. Αλλά μνημονιολάτρες, ανθρώπους που να αντιμετωπίζουν δηλαδή το μνημόνιο και τις εντολές της τρόικας όχι ως κατάσταση ανάγκης αλλά ως συνταγή σωτηρίας της χώρας, όσο και να ψάξεις, πολύ λίγους θα βρεις στην πολιτική πιάτσα.
Μια βδομάδα πριν η Δημοκρατική Αριστερά έδωσε στη δημοσιότητα τις θέσεις και απόψεις της για τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Θα ήθελα να επισημάνω ειδικές πλευρές αυτών των θέσεων, τονίζοντας τα ιδιαίτερα αυτοδιοικητικά χαρακτηριστικά τους και τον ριζοσπαστικό τρόπο με τον οποίο θέτουν τα ζητήματα σε σχέση τόσο με την οικονομική κρίση όσο και με το ίδιο το πολιτικό σύστημα. Εκτιμώ ότι αυτή η αποσαφήνιση των βασικών πλευρών και αφετηριακών σημείων για την απόφαση της Ε.Ε της Δ.Α. είναι αναγκαία από την στιγμή που τίθενται διαρκώς ερωτήματα (όχι πάντα αθώα) για το αν έχει θέσεις η ΔΑ για τα μεγάλα πολιτικά ζητήματα.(!!!)
Φώτης Κουβέλης, Συνέντευξη στην Μαρία Δέδε, Ελευθεροτυπία, Δημοσιευμένο: 2010-07-24
Με εξαίρεση τους τρεις μεγάλους δήμους της χώρας, ανοιχτό αφήνει για τους υπόλοιπους το ενδεχόμενο συνεργασιών με ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ στις επικείμενες δημοτικές και περιφερειακές εκλογές ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς Φώτης Κουβέλης.
Στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τον Πειραιά «δεν θα θελήσουμε να συνδέσουμε, λέει, την αυτοδιοικητική μας παρουσία με σχήματα που είναι δυνατόν να επιτρέψουν να διατυπωθούν απόψεις ότι ετεροκαθοριζόμαστε πολιτικά».
Επισημαίνει ότι η Αριστερά δεν είναι φύσει ταγμένη να βρίσκεται στο περιθώριο της πολιτικής ζωής και να μη θέλει να επηρεάζει το περιεχόμενο της διακυβέρνησης της χώρας και το περιεχόμενο της κυβερνητικής εξουσίας. Προσθέτει όμως ότι σήμερα δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για συγκλίσεις σε κεντρικό επίπεδο.
Η παραδοσιακή οργάνωση των πολιτικών κομμάτων ,βασίσθηκε από την μεταπολίτευση ως σήμερα στο κόμμα με συγκεκριμένη ιεραρχία, πυραμιδικης μορφής. Κόμμα με τοπικές και κλαδικές οργανώσεις –εκτελεστικά εργαλεία-κι ενδιάμεσες νομαρχιακές βαθμίδες-ιμάντες μεταβίβασης- των κεντρικών αποφάσεων. Η λειτουργία ήταν εγκλωβισμένη στην επιβολή της πλειοψηφικής άποψης που διαμορφωνόταν,συνήθως από κλειστές ομάδες στελεχών σ επιμέρους τομείς, χωρίς καμιά διαβούλευση με την οργανωμένη βάση και τους φιλάς του χώρου. Εξαίρεση αποτελούσαν τοπικές πρωτοβουλίες,που συνήθως δεν αμφισβητούσαν την κυρίαρχη αντίληψη.
Ο Φώτης Κουβέλης, πρόεδρος της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, μετά τη συνάντηση με το προεδρείο του σωματείου των εργαζομένων στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο έκανε δηλώσεις όπου μεταξύ άλλων τόνισε:
...Ως ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ διερευνούμε τα στοιχεία και το περιεχόμενο συγκρότησης ισχυρού τραπεζικού δημόσιου πυλώνα. Και τούτο για λόγους δημόσιου συμφέροντος, στην κατεύθυνση ανταγωνιστικής πίεσης στις ιδιωτικές τράπεζες στο μέτωπο των επιτοκίων και της ρευστότητας καθώς και της διοχέτευσης μέρους της αποταμίευσης στη χρηματοδότηση αναπτυξιακών προτεραιοτήτων. Ο πυλώνας αυτός δεν μπορεί παρά στις σημερινές συνθήκες να προκύπτει μέσα από τη σύμπραξη Εθνικής, ΑΤΕ, Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου και Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων. Θα πρέπει να συνδυάζει ταυτόχρονα μέτρα εξυγίανσης και ανταγωνιστικότητά του στον εθνικό και διεθνή χώρο...
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΓΡ. ΤΥΠΟΥ της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ
Δημοσιευμένο: 2010-07-23
Τριάντα έξι χρόνια μετά την κατάρρευση της χούντας και τη μεταπολίτευση, η δημοκρατία μας διαβρώνεται από την αποσύνθεση του πολιτικού συστήματος. Η κρίση αξιοπιστίας και εμπιστοσύνης βαθαίνει.
Το πελατειακό κράτος που οικοδόμησαν οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ χαρακτηρίστηκε από τις αδιαφάνειες και τη διαφθορά, που διασπαθίζει το δημόσιο αγαθό και τεμαχίζει την ελληνική κοινωνία. Οδήγησε στον υπέρογκο δανεισμό και στην εξάρτηση της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής της χώρας από τους δανειστές της. Προβάλλοντας σε όλη την κοινωνία ως επιτυχία την επιδίωξη της ιδιοποίησης των δημόσιων αγαθών.
Ενας μόνο μήνας πέρασε από τη δολοφονία με ταχυδρομική βόμβα του αστυνομικού Γιώργου Βασιλάκη και όμως το θέμα είχε περίπου ξεχαστεί. Μας το θύμισε η προχθεσινή δολοφονία του δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια. Αντίθετα, δεν έχει ξεχαστεί, δυόμισι χρόνια μετά, η δολοφονία του Αλ. Γρηγορόπουλου από αστυνομικό. Το θέμα απασχολεί ακόμα τον Τύπο. Οταν ο αστυνομικός είναι θύτης μιας δολοφονίας, παρακολουθούμε καταστάσεις οργής ή και βανδαλισμών. Οταν όμως οι θύτες είναι τρομοκράτες, τότε διακρίνουμε μια υπόκωφη χαρά, που εκδηλώνεται και δημόσια από τους πιο θαρραλέους.
ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΩΣ θα επενδύαμε μουσικά την τρέχουσα (οικονομική και όχι μόνο) κρίση; Το ερώτημα ακούγεται μάλλον παράλογο αλλά προσωπικά, όπως και αρκετοί άλλοι νομίζω, έχω μία απάντηση: η τέλεια μουσική επένδυση είναι οπωσδήποτε η μουσική του Γκούσταφ Μάλερ. Αλλά «γιατί ο Μάλερ»; Αυτός ακριβώς είναι και ο τίτλος ενός βιβλίου: «Why Μahler, Ηow Οne Μan and Τen Symphonies Changed the World» με συγγραφέα τον Ν. Lebrecht, που μόλις κυκλοφόρησε (Λονδίνο, Faber and Faber, 2010).
...Κρήτη Δεν είναι οικόπεδο. Είναι η πολιτισμική και οικολογική κιβωτός τριών ηπείρων. Ας την καταστήσουμε κέντρο ειρήνης, πολιτισμού, φιλοπεριβαλλοντικών πολιτικών, πρεσβευτή της Ευρώπης στη ΝΑ Μεσόγειο. Ας αναδείξουμε τα θέλγητρά της, να γίνει βωμός αναστοχασμού των ευαίσθητων της γης, όσων συνειδητοποιούν τα αδιέξοδα του καταναλωτισμού, την κλιματική απειλή.
Στην ολομέλεια της Βουλής σχετικά με την "Εποπτεία ιδιωτικής ασφάλισης, σύσταση εγγυητικού κεφαλαίου ιδιωτικής ασφάλισης ζωής..."
Δημοσιευμένο: 2010-07-22
Μετά από κυοφορία επικίνδυνη, για να μην πω εγκληματική καθυστέρηση εννέα μηνών από τότε που έσκασε η υπόθεση Ασπίς Πρόνοια, φέρνετε αυτό το νομοσχέδιο προκειμένου να αμβλύνετε τις τεράστιες κοινωνικές, ανθρωπιστικές επιπτώσεις από το τεράστιο αυτό ζήτημα. Δυστυχώς, όμως, ουσιαστικά το πρόβλημα το διατηρείτε και εξακολουθεί να κακοφορμίζει. Πρέπει επιτέλους να αναλάβετε τις ευθύνες σας ως υπεύθυνη πολιτεία, ως υπεύθυνο κράτος.
Ήδη από το Νοέμβριο απευθύνετε ένα μήνυμα προς όλους τους ασφαλισμένους λέγοντάς τους ότι είστε υπεύθυνοι για την επιλογή που κάνατε όσον αφορά την ασφάλισή σας. Είναι μία ανάλγητη πολιτική την οποία δεν έρχεστε αυτήν τη στιγμή να καλύψετε. Η ευθύνη της πολιτείας είναι διπλή.
Σύμφωνα μ’ ένα ιστορικό ανέκδοτο, στην αυτοκρατορική Βιέννη, τον καιρό του Μέττερνιχ, ένας στους τρεις πολίτες χαφιέδιζε τους άλλους δύο. Πρόκειται, βέβαια, για υπερβολή- αν και στα καφέ και τα εστιατόρια, στα θέατρα και τα πανεπιστήμια της πόλης μερικές χιλιάδες πληροφοριοδοτών εξυπηρετούσαν την επιθυμία της αστυνομίας να «ξέρει». Αλλά δεν ήταν το ευρύ δίκτυο των πληροφοριοδοτών που έκανε ξεχωριστό και ιστορικό το σύστημα παρακολούθησης πολιτών, διπλωματών, αλλά και μελών της ίδιας της αυτοκρατορικής κυβερνητικής ελίτ, που είχε στήσει ο σκοτεινός πρίγκιπας τον καιρό της παντοδυναμίας του. Ήταν προπάντων ο συστηματικός, «επιστημονικός» τρόπος με τον οποίο είχε οργανωθεί η παρακολούθηση όλης της αλληλογραφίας στην επικράτεια της αυτοκρατορίας, τελειοποιώντας μια πρακτική που χρησιμοποιούσαν ήδη όλες οι ευρωπαϊκές αυλές.
Με την αμερικανο-ισραηλινή επίθεση στο Ιράν, άνοιξε και πάλι ο ασκός του Αιόλου στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Και είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς πώς θα κλείσει και πότε. Μέχρι να κλείσει (προσωρινά;), θα συνεχίσουμε να μετράμε ανθρώπινα θύματα, μεγάλες καταστροφές και νέες πληγές στο ήδη ταλαίπωρο σώμα της διεθνούς νομιμότητας. Ένας αέναος κύκλος βίας στη Μέση Ανατολή εδώ και πολλά χρόνια, προϊόν εθνικών και θρησκευτικών συγκρούσεων με ιστορικές καταβολές που ενισχύονται και πολλαπλασιάζονται λόγω παρεμβάσεων των Μεγάλων Δυνάμεων. Πλούσια η περιοχή γαρ σε Ιστορία και υδρογονάνθρακες. Και το μείγμα έχει αποδειχτεί εκρηκτικό.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η επίθεση του Ισραήλ και των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν έχει έναν και μόνο σκοπό: την πτώση του καθεστώτος. Η ανάλυση των δύο συμμάχων είχε καταλήξει εδώ και καιρό ότι η σημερινή συγκυρία είναι η ευκαιρία της πεντηκονταετίας για να απαλλαγούν από έναν εξαιρετικά δύσκολο αντίπαλο.
Μπορούν οι βομβαρδισμοί, είτε σε επιλεγμένους στόχους είτε ευρείας κλίμακας, να οδηγήσουν στην ανατροπή του καθεστώτος της Ισλαμικής Δημοκρατίας; Μια ματιά στην ιστορία του Ιράν μετά την ανατροπή του σάχη το 1979 επιβεβαιώνει ότι κάθε φορά που επιχειρείται αλλαγή καθεστώτος με ξένη επέμβαση προκαλείται το αντίθετο αποτέλεσμα, δηλαδή η συσπείρωση γύρω από τη θρησκευτική και πολιτική ηγεσία.
Εδώ και εβδομάδες ο Κύπριος πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης βρίσκεται σε οξεία διελκυστίνδα με τον ΟΗΕ, χαρακτηρίζοντας «αστεία» την αξιολόγηση της Μαρία Ανχελα Ολγκίν, προσωπικής απεσταλμένης του γενικού γραμματέα, για τους λόγους που συντηρείται το πολυετές αδιέξοδο στο Κυπριακό.
Πριν από δύο χρόνια, στην ίδια φιλόξενη εφημερίδα («ΤΑ ΝΕΑ, 9/4/2024), έγραφα για τη ρωγμή στο τείχος αδιαφάνειας που συνιστούσε η απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας με την οποία κρίθηκε αντίθετη στο Σύνταγμα, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ η πλήρης κατάργηση του δικαιώματος ενημέρωσης των θυμάτων των παρακολουθήσεων. Και προσέθετα ότι ο νομοθέτης αυτών των παρεκτροπών από το κράτος δικαίου δεν είχε στον νου του να προστατεύσει την εθνική ασφάλεια. Σκοπός ήταν να συγκαλυφθεί ένα συγκεντρωτικό σύστημα προσβολής δικαιωμάτων, το οποίο, δρώντας για ιδιοτελείς πολιτικούς και όχι μόνο λόγους, είχε ανάγκη την απόλυτη και καθολική συσκότιση, την απουσία κάθε εγγύησης.
Στην Ελλάδα, 8 στους 10 πολίτες θεωρούν ότι υφίσταται κρίση θεσμών. Απλοί άνθρωποι, σε πολλές χώρες, απομακρύνονται από τη δημοκρατία επειδή νιώθουν ότι οι ελίτ χειραγωγούν τους θεσμούς, τους πόρους και το «σύστημα» προς όφελός τους. Για να ανατραπεί αυτή η επικίνδυνη τάση, που αναπτύσσεται και στη χώρα μας, χρειάζεται ριζική πολιτική αλλαγή, δικαιοσύνη και καταπολέμηση των ανισοτήτων. Οι θεσμοί έχουν ανάγκη από ένα αέρα ανανέωσης και αλλαγής, ώστε να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των πολιτών. Όμως, πολλά από αυτά που συμβαίνουν κινούνται προς την αντίθετη κατεύθυνση και επιτείνουν τη δυσπιστία των πολιτών.
Η ελληνική τηλεόραση έχει επέτειο γενεθλίων μεθαύριο. Συμπληρώνονται 60 χρόνια από την ημέρα, 23 Φεβρουαρίου του 1966, όπου οι Αθηναίοι, οι λίγοι που είχαν στο σπίτι τους μια συσκευή τηλεόρασης κι όσοι στήθηκαν στα πεζοδρόμια μπροστά από τις βιτρίνες των καταστημάτων που πουλούσαν ηλεκτρικά είδη, είδαν τις ασπρόμαυρες εικόνες της πρώτης πειραματικής εκπομπής του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας. Η οποία καθιερώθηκε ως η πράξη γενέσεως της ελληνικής τηλεόρασης.
Κάπου στην αρχή της δεύτερης θητείας του Κυριάκου Μητσοτάκη φαινόταν η κυριαρχία του να είναι αδιαμφισβήτητη. Έγραφα τότε για έναν «μονοκομματικό πλουραλισμό» ή έναν «πλουραλιστικό μονοκομματισμό», με την έννοια πως δεν διαφαινόταν αντίπαλο κομματικό δέος στη Ν.Δ. και στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Το σύστημα της σύγκρουσης των παλαιών δύο πόλων (ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ.) είχε ξεπεραστεί προ πολλού από τον δικομματισμό (ΣΥΡΙΖΑ-Ν.Δ.) της μνημονιακής περιόδου. Αλλά το 2023 φαινόταν και αυτό να παραδίδει τη θέση του στο σύστημα του ενός (Ν.Δ.) και μισού κόμματος.
Σπουδαία υπόθεση ο μανιχαϊσμός. Γι’ αυτό και αντέχει, κι ας κλείνουν 1.750 χρόνια αφότου σταύρωσαν τον Μανιχαίο, που χώρισε στα δύο το σύμπαν: στον Πατέρα του Φωτός και τον Αρχοντα του Σκότους. Το δυϊστικό σύστημά του βολεύει απίστευτα όσους αποφεύγουν τον κόπο της δεύτερης σκέψης και των συναισθημάτων που πάνε βαθύτερα από την επιδερμίδα, διαφέροντας ριζικά από τα συναισθήματα των επίσημων ανακοινώσεων: «Μα βέβαια λυπούμεθα όταν χάνονται ζωές, άνθρωποι είναι και οι Αφγανοί, αλλά ας μην καθυστερούμε με τέτοια στενάχωρα, είπαμε ν’ αλλάξουμε ατζέντα».
Επιχειρηματολόγησε χθες ο Πρωθυπουργός ότι πρέπει να γίνει αναθεώρηση γιατί «στο Σύνταγμα δεν υπάρχει η έννοια της αξιολόγησης, της κλιματικής κρίσης, της τεχνητής νοημοσύνης. Εξακολουθεί να υπάρχει η “σκληρή” απαγόρευση για μη κρατικά πανεπιστήμια».
Περνάει ώρες στην είσοδο της πολυκατοικίας, κτυπώντας επιτακτικά το κουδούνι του αδελφού της. Αλλοτε ήρεμη, άλλοτε με κλάματα και φωνές. Εκείνος κρατάει την ψυχραιμία του (κατά το δυνατόν), η αδελφή του με διαγνωσμένο ψυχικό πρόβλημα, οι ένοικοι στην πολυκατοικία αδύναμοι είτε να βοηθήσουν είτε να κατανοήσουν. Υπάρχει λύση; Πρώτον, περίθαλψης, ώστε να ανακουφιστεί και η πάσχουσα από το ψυχικό άλγος (προφανώς και η ίδια πιστεύει ότι είναι μια χαρά) και δεύτερον, διέξοδος για το κοινωνικό πρόβλημα που εμφανίζεται; Ή θα εκδηλωθεί κάποια ακραία συμπεριφορά και αφού γίνει θέμα στα δελτία ειδήσεων και κληθούν ειδικοί να πουν τη γνώμη τους, στη συνέχεια θα αρχειοθετηθεί ως το επόμενο συμβάν; Υπόθεση εργασίας.
