ΑΝΑΝΕΩΣΗ στη δράση
ΤΟΛΜΗ στην πολιτική
ΕΥΘΥΝΗ για την κοινωνία και τη χώρα
Στο απομακρυσμένο λιμανάκι του Καστελόριζου κάλεσε τελικά ο πρωθυπουργός το νέο συγκυβερνήτη να επιβιβαστεί για βοήθεια στο πολύπαθο νεοελληνικό σκάφος, μετά τις τρικυμίες και τους κινδύνους ναυαγίου του τελευταίου καιρού.
Το πώς και γιατί βρέθηκε σ’ αυτό το απώτατο άκρο της χώρας με σχισμένα πανιά, μισοκατεστραμμένο τιμόνι και μπάζοντας από παντού νερά το πλοίο, όταν ο προορισμός του -η Ιθάκη- απαιτούσε αντίθετη ρότα, είναι μια μεγάλη συζήτηση που πρέπει οπωσδήποτε να γίνει. Έστω και στο λιγοστό διατιθέμενο πλέον φώς και παρά τα πολλά μποφόρ της παρατεταμένης κακοκαιρίας που προβλέπεται μπροστά μας.
H κορύφωση της οικονομικής κρίσης στη χώρα μας επιβεβαιώνει την παντελή έλλειψη συναγερμού από οποιοδήποτε αξιόπιστο θεσμικό παράγοντα εδώ και χρόνια στην Eλλάδα. Oι πρώτες εικόνες χρεοκοπίας αφορούν το ίδιο το μοντέλο των δήθεν ισχυρών αυτοδύναμων κυβερνήσεων του δικομματισμού που οδήγησε στη σημερινή κατάσταση αλλά και το «αναπτυξιακό πρότυπο» που εμπεδώθηκε στην πατρίδα μας. Eίναι πια πράγματα γνωστά και μάλλον χιλιοειπωμένα.
Δανεισμός για την κατανάλωση. Aπό το ατομικό νοικοκυριό έως το ίδιο το κράτος.
Μωραίνει κύριος ον βούλεται απωλέσαι; Οι κομματικοί παράγοντες συμπεριφέρονται σαν να θέλουν να επιβεβαιώσουν τις πιο εύκολες, λαϊκίστικες και «αντιπολιτικές» ερμηνείες της παρούσας κρίσης: «Όλοι φταίτε», «νύχτα θα φύγετε», «είστε κλέφτες», «που πήγαν τα λεφτά;». Πως αλλιώς να εξηγήσεις τα μαθήματα ελαφρότητας και ανευθυνότητας που δίνουν;
Το πολλά βαρύ όνομα του Καλλικράτη, μʼ όλο το κάλλος και τη δύναμη που αντηχεί, μοιάζει ευφημισμός, αφού αναφέρεται στο σημερινό τρύπιο κράτος, κεντρικό και αυτοδιοικητικό, το οποίο φιλοδοξεί να συμμαζέψει. Ίσως γι αυτό ο αναρχικός άρχων των συνειρμών μου ανακάλεσε, ελέω και του παλιού άσματος του Κώστα Χατζή, τον Στρατή.
Η κυβέρνηση οφείλει να προσέλθει, χωρίς άλλη καθυστέρηση, στη Βουλή και πριν υπογράψει τη συμφωνία με το Δ.Ν.Τ. και την Ε.Ε. να θέσει το όλο ζήτημα στην κρίση της εθνικής αντιπροσωπείας.
Είναι απαράδεκτο να αποκλείεται η Βουλή των Ελλήνων όταν μάλιστα τα κοινοβούλια άλλων ευρωπαϊκών χωρών ενημερώνονται και θα ψηφίσουν για τη συμφωνία.
Όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση, οι όροι δανεισμού που μας επιβάλλονται θα δεσμεύσουν την οικονομική και κοινωνική πολιτική της χώρας μας για χρόνια και θα πλήξουν καίρια δικαιώματα και το βιοτικό επίπεδο των εργαζόμενων και των συνταξιούχων.
Τα κόμματα και κάθε βουλευτής οφείλουν να πάρουν σαφή θέση μπροστά στο λαό μας. Δεν προσφέρουν διέξοδο οι κραυγές, αλλά δεν επιτρέπονται και οι υπεκφυγές.
Μιλώντας στη Βουλή προχθές ο υπουργός Οικονοµικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου οµολόγησε ότι δεν τρέφει πια ελπίδες ότι θα µπορέσει η Ελλάδα να δανειστεί στις αγορές αυτήν την περίοδο: µέσα στις τρεις εβδοµάδες ώσπου να χρειαστούµε τα περίπου 9 δισ. ευρώ για να εξοφλήσουµε το περιβόητο οµόλογο που λήγει στις 19 Μαΐου. Ούτε στην Ευρώπη ούτε στην Αµερική ούτε στην Ασία. Η παραδοχή ήταν αναπόφευκτη, καθώς οι τιµές των ελληνικών οµολόγων συνέχιζαν να βυθίζονται, ανεβάζοντας τις αποδόσεις σε νέα πρωτοφανή ύψη, 9,5% για τα δεκαετή, ενώ στα διετή αντιστοιχούσε επιτόκιο 13,55%, το υψηλότερο στον κόσµο!
Η εμπλοκή του ΔΝΤ στη χώρα μας, αποτελεί μια πρωτόγνωρη διαδικασία που θέτει σε αμφισβήτηση τις κοινωνικές κατακτήσεις της μεταπολίτευσης και ναρκοθετεί το μεσοπρόθεσμο μέλλον των Ελλήνων. Πέραν των τεράστιων ευθυνών των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων του δικομματισμού, τους ανεπαρκέστατους χειρισμούς και αξιολογήσεις του πινόκιο-Παπανδρέου, η εμπλοκή του ΔΝΤ οριοθετεί τις «δυνατότητες» και τα μεγάλα ελλείμματα της σημερινής θεσμικής και πολιτικής λειτουργίας της ΕΕ.
“Η συντήρηση της σημερινής ισορροπίας συμφερόντων και των μορφών λειτουργίας του πολιτικού συστήματος είναι αδύνατη. Η μετάβαση σε μια κοινωνία δικαιότερη σ’ ένα πολιτικό σύστημα πιο δημοκρατικό δεν είναι μονόδρομος. Αντίστροφα το ζητούμενο είναι η μορφή που θα πάρει το νέο πολιτικό και κοινωνικό σκηνικό.” Οι σειρές αυτές δεν γράφτηκαν χθες. Είναι γραμμένες το 1996 από τον Γρηγόρη Γιάνναρο.
ΣΕ ΤΡΕΙΣ προτάσεις συνόψισε την τότε κατάσταση. Μόνον την τότε; Ισχύουν - και δυστυχώς και ευτυχώς - και για τη σημερινή, μετά και την επίσημη κατάθεση της προσφυγής της κυβέρνησης για τη χρηματοδότηση από τον μηχανισμό Ε.Ε-ΔΝΤ.
...Στη χώρα μας, υπό την εμπειρία της βαριάς οικονομικής κρίσης, η λογιστική διάσταση έχει διαποτίσει την πολιτική συζήτηση. Υπάρχει εδώ, όμως, μία αντίφαση. Δεν αφορά τα πάντα. Η κυβέρνηση έχει επιτύχει να παρουσιάζει τις επιλογές της ως «υπεύθυνες» σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι στρατηγικές της προτεραιότητες να μη χρειάζονται δημοσιονομική δικαιολόγηση.
...Στη χώρα μας, υπό την εμπειρία της βαριάς οικονομικής κρίσης, η λογιστική διάσταση έχει διαποτίσει την πολιτική συζήτηση. Υπάρχει εδώ, όμως, μία αντίφαση. Δεν αφορά τα πάντα. Η κυβέρνηση έχει επιτύχει να παρουσιάζει τις επιλογές της ως «υπεύθυνες» σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι στρατηγικές της προτεραιότητες να μη χρειάζονται δημοσιονομική δικαιολόγηση.
«Συναισθήματα», «άνθρωποι», «αφήγημα», «ενσυναίσθηση». Ηταν οι λέξεις που επέμενε να επαναλαμβάνει ο Χριστιανοδημοκράτης καγκελάριος της Γερμανίας Φρίντριχ Μερτς, στη φορτισμένη ομιλία του την επομένη του εκλογικού θριάμβου τής –επιβεβαιωμένα από την Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος– ακροδεξιάς Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) στις εκλογές του ανατολικογερμανικού κρατιδίου της Σαξονίας-Ανχαλτ με σχεδόν 44%.
Αν κάνετε μια βόλτα στο Μαγδεμβούργο, στις όχθες του Έλβα, η πιθανότητα να συναντήσετε μετανάστη είναι μάλλον μικρή. Το ποσοστό των ξένων που ζουν στην πόλη είναι κάτω από 10%. Και συνολικά η Σαξονία-Ανχαλτ, που πρωτεύουσά της είναι το Μαγδεμβούργο, είναι μια από τις περιοχές της Γερμανίας με το μικρότερο ποσοστό κατοίκων με μεταναστευτικό προφίλ
Για ποιο λόγο οι άνθρωποι καταφεύγουν σε «εναλλακτικές θεραπείες» και αμφιβόλου ασφάλειας και αποτελεσματικότητας σκευάσματα; Είναι τόσο αφελείς; Οχι. Κάποιοι είναι απελπισμένοι. Και κάποιοι άλλοι αναζητούν τη θεραπεία που είναι για λίγους και κάνει θαύματα…
Όταν έρθει η ώρα της κάλπης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα συμπληρώνει οκτώ χρόνια στην πρωθυπουργία. Όσα είχαν και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (1955-63), ο Ανδρέας Παπανδρέου (1981-89) και ο Κώστας Σημίτης (1996-2004) στο αντίστοιχο σημείο της πολιτικής τους διαδρομής. Θα έχει ισοφαρίσει το ρεκόρ τους. Και θα επιδιώκει να το σπάσει. Να τους ξεπεράσει. Να κερδίσει το έπαθλο που σε κανέναν δεν έδωσε ποτέ το ελληνικό εκλογικό σώμα: Μια συνεχόμενη τρίτη τετραετία.
Η οικονομική κρίση δίδαξε στη χώρα, με τον πιο επώδυνο τρόπο, τη σημασία της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Στη δύσκολη περίοδο των μνημονίων πληρώσαμε όλοι πολιτικές που για χρόνια φόρτωναν με χρέη τις επόμενες γενιές. Μόνο που, δεκαπέντε χρόνια αργότερα, κινδυνεύουμε να περάσουμε στο άλλο άκρο. Από την πολιτική χωρίς λογαριασμό, στον λογαριασμό χωρίς πολιτική.
….Η Αθήνα με 100 εκ. ευρώ, θα μπορούσε να αποκτήσει ένα σχετικά αξιόπιστο σύστημα αντιπλημμυρικής προστασίας. Θα μπορούσε δηλαδή να διπλασιάσει το δίκτυο όμβριων υδάτων, που σήμερα καλύπτει μόλις το 20% των δρόμων της με συνέπεια αυτοί να μετατρέπονται σε ποτάμια όχι μόνο στις συνήθεις περιοχές όπως τα Σεπόλια και η Ριζούπολη αλλά και στο Κολωνάκι και η Βασ. Σοφίας.
Τα ανταμώματα του Αυγούστου προσφέρονται πέραν των άλλων και για την αξιολόγηση των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών συνθηκών. Για το κλίμα και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα που επικρατεί στο κοινωνικό σώμα. Φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι μαζί, ξανοίγονται, μιλούν, τοποθετούνται, θέλουν να πουν τον πόνο τους και τον καημό τους, να κρίνουν και να επικρίνουν...
Το όραμα του Μαρκ Κάρνεϊ, όπως το παρουσίασε ο ίδιος για πρώτη φορά στο Νταβός, ήταν εντυπωσιακό. Μια νέα συμμαχία των μεσαίων δυνάμεων απέναντι στις υπερδυνάμεις οι οποίες χρησιμοποιούν το εμπόριο, την τεχνολογία, τους πόρους και την ασφάλεια ως εργαλεία πίεσης. Η συμμαχία αυτή θα πρόσφερε οικονομική ανθεκτικότητα, συνεπώς και εθνική ασφάλεια, ταυτόχρονα όμως και μια νέα ανάγνωση του κόσμου.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη; Το μεταναστευτικό, λένε με μια φωνή βροντώδη συντηρητικά και ακροδεξιά κόμματα. Απειλούμαστε, υποστηρίζουν, από τις ορδές των «βαρβάρων» που έχουν άλλη θρησκεία, διαφορετική κουλτούρα και αρνούνται να ενσωματωθούν.
Ως πολιτικό πρόβλημα της χώρας συχνά νοούνται τα υπαρξιακά προβλήματα των κομμάτων και των ηγεσιών τους. Το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα είναι άλλο: Είναι ένα σύστημα που γίνεται όλο και λιγότερο συμπεριληπτικό, που όχι μόνο στερεί σε αυξανόμενο αριθμό νοικοκυριών δικαιώματα όπως η δωρεάν καλή παιδεία, καλή φροντίδα υγείας, αξιοπρεπής στέγαση και ικανοποιητική ασφάλεια για τη ζωή και την περιουσία τους, αλλά…