Στις εκλογές της περασμένης Kυριακής (22/7) μεγάλος νικητής αναδείχθηκε, όπως είναι γνωστό, το Κόμμα Δικαιοσύνης και Aνάπτυξης (ΑΚΡ) του Pετζέπ Tαγίπ Eρντογάν, με ποσοστό σχεδόν 47%. Tο Pεπουμπλικανικό Λαϊκό Kόμμα (ΡΛΚ) του Nτενίζ Mπαϋκάλ, με ποσοστό 20%, παρέμεινε στον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Tο τρίτο και τελευταίο κόμμα που κατόρθωσε να ξεπεράσει το φράγμα του 10% και να μπει στη Mεγάλη Tουρκική Eθνοσυνέλευση είναι το κόμμα Eθνικιστικής Δράσης (Ε.Δ.) του Nτεβλέτ Mπαχτσελί, με ποσοστό 14,3%.
Στέφανος Πεσμαζόγλου, Νέες Εποχές, Το Βήμα της Κυριακής, Δημοσιευμένο: 2007-07-29
Στο ερώτημα εάν πρέπει να φοβόμαστε το Ισλάμ ή / και ειδικότερα το τουρκικό Ισλάμ η απάντησή μου είναι προκαταβολικά όχι. Η αξιωματική αυτή τοποθέτηση αφορά όλες τις θρησκείες καθόσον, όπως τίθεται για το Ισλάμ, θα μπορούσε να τεθεί και ως προς τον Χριστιανισμό (σε όλες του τις συνιστώσες). Επίσης προκαταρκτικά ισχύει παραδόξως το αντίστροφο: να φοβόμαστε τον φανατισμό που εκπέμπει κάθε μορφή θεμελιωτισμού που σαφώς εμπεριέχεται και στις τρεις συγγενικές μονοθεϊστικές θρησκείες και τις «αιρέσεις» τους.
O χρόνος διεξαγωγής των εκλογών έχει γίνει πλέον το καθημερινό σπορ των κυβερνητικών σχεδιασμών. Στη χώρα μας έχει καταστεί άτυπο προνόμιο του Πρωθυπουργού η ώρα της κάλπης. Πρόκειται για μια πρωτοφανή θεσμική παρακμή που μοιάζει περισσότερο με άσκηση χαρτοπαιξίας και κρυμμένους άσους στο μανίκι.
Ο ρόλος των Ενόπλων Δυνάμεων στην πολιτική σκηνή της Τουρκίας εμφανίζεται από βραχυκυκλωμένος έως ακυρωμένος την επαύριον της θριαμβευτικής νίκης του Ερντογάν στις πρόωρες εκλογές της 22ας Ιουλίου.
Αμηχανία, αποστασιοποίηση και τελικά μια τυπική διατύπωση ευχών ήταν η αντίδραση του ΚΚΕ στην απόφαση του ΑΚΕΛ να διεκδικήσει την Προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας, με υποψήφιο τον γ. γ. του κόμματος Δημήτρη Χριστόφια. Η διαβεβαίωση του ηγέτη του ΑΚΕΛ πως το κόμμα του είναι "έτοιμο να διαχειριστεί την αστική δημοκρατία, στη βάση ενός κεντρο-αριστερού, δημοκρατικού, φιλο-λαϊκού προγράμματος" ηχεί παράταιρα στο κλειστό ιδεολογικό σύστημα του ΚΚΕ.
Χωρίς από καμία πλευρά να προβάλλεται κάποια διάθεση να ανοίξουν νέες ουσιαστικές συζητήσεις, άρχισε τη Δευτέρα στις Βρυξέλλες η Διακυβερνητική Διάσκεψη για την τελική διατύπωση της Συνθήκης Μεταρρύθμισης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στόχος της πορτογαλικής προεδρίαςείναι η διαδικασία να καταλήξει μέσα στο φθινόπωρο, ώστε η κύρωση στα 27 κράτη- μέλη να ολοκληρωθεί ώς τα τέλη του 2008...
Τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, στη χώρα μας αλλά και στην Ευρώπη, αυξάνονται διαρκώς οι κριτικές κατά του κομματισμού, της κομματοκρατίας, της κατάληψης των διοικητικών και διευθυντικών θέσεων από στελέχη του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος.
Πέρασε ένας χρόνος από τότε που μας ήρθε το τραγελαφικό εκείνο «προσχέδιο πρότασης» για τη δήθεν μεταρρύθμιση του πανεπιστημίου. Πέρασε και ένα 6μηνο από την ψήφιση της τελικής δέσμης τροπολογιών που αποκάλεσαν νέο «νόμο-πλαίσιο». Στο μεσοδιάστημα εξαφανίστηκαν πολλές από τις μεταρρυθμιστικές «έμμονες» ιδέες.
Alexandre Adler, ΤΑ ΝΕΑ, Le Figaro, Δημοσιευμένο: 2007-07-23
H προεκλογική εκστρατεία των βουλευτικών εκλογών υπήρξε ένας θρίαμβος για ολόκληρο τον τουρκικό λαό. Δεν σημειώθηκαν βιαιότητες στις συγκεντρώσεις, αντηλλάγησαν λιγότερες ύβρεις απ΄ ό,τι στις γαλλικές προεδρικές εκλογές, υπήρξε ρητορική μετριοπάθεια από αμφότερες τις πλευρές, στο μέτρο που οι δημοσκοπήσεις υπεδείκνυαν στα πολιτικά επιτελεία πως το σύνολο της κοινής γνώμης προσδοκούσε τον συμβιβασμό.
Οι χθεσινές εκλογές στην Τουρκία ήταν στην πραγματικότητα ένα δημοψήφισμα με ένα απλό ερώτημα: «Ποιος κυβερνά, ο λαός ή οι Στρατηγοί;» Το πρωτοφανές στα πολιτικά χρονικά της χώρας ποσοστό περίπου 48% των ψήφων είναι σαρωτικό: υποβαθμίζει αν δεν εκμηδενίζει την αριθμητική των εδρών, το κατά πόσο δηλαδή το κυβερνών κόμμα ΑΚΡ θα έχει την πλειοψηφία των δύο τρίτων για να εκλέξει πρόεδρο και να προχωρήσει στη συνταγματική μεταρρύθμιση.
Το κουκουέ είναι αντικαπιταλιστικό, αντιιμπεριαλιστικό, αντιαστικό και «αντι-» πολλά άλλα. Θέλει ένα άλλο πολιτικό σύστημα: μπορεί να συνδιαλέγεται με τη Δεξιά και τη συντήρηση, αλλά η κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν το ικανοποιεί. Οι περισσότεροι πολίτες διαφωνούν σε πολλά, αν όχι σε όλα, με το κουκουέ.
Τάσος Παππάς, Η Εφημερίδα των Συντακτών, 2026-08-06
Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη; Το μεταναστευτικό, λένε με μια φωνή βροντώδη συντηρητικά και ακροδεξιά κόμματα. Απειλούμαστε, υποστηρίζουν, από τις ορδές των «βαρβάρων» που έχουν άλλη θρησκεία, διαφορετική κουλτούρα και αρνούνται να ενσωματωθούν.
Ως πολιτικό πρόβλημα της χώρας συχνά νοούνται τα υπαρξιακά προβλήματα των κομμάτων και των ηγεσιών τους. Το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα είναι άλλο: Είναι ένα σύστημα που γίνεται όλο και λιγότερο συμπεριληπτικό, που όχι μόνο στερεί σε αυξανόμενο αριθμό νοικοκυριών δικαιώματα όπως η δωρεάν καλή παιδεία, καλή φροντίδα υγείας, αξιοπρεπής στέγαση και ικανοποιητική ασφάλεια για τη ζωή και την περιουσία τους, αλλά…
Η Ισπανία προσφέρει ένα επιτυχές παράδειγμα φιλελεύθερης κεντροαριστερής διακυβέρνησης, το οποίο θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ανάχωμα στην άνοδο της άκρας δεξιάς.
Η Ισπανία διανύει μια περίοδο εντυπωσιακών επιδόσεων που την αναδεικνύουν σε μία από τις πιο επιτυχημένες οικονομίες της Ευρώπης. Η ανάπτυξη προβλέπεται να φθάσει 2,6% φέτος, σημαντικά πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, ενώ οι προοπτικές παραμένουν ευνοϊκές και για τα επόμενα χρόνια.
Αλίμονο. Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει, και θα υποστείς ξαφνικά τα βάσανα που προκάλεσαν στους Πετραλωνιώτες ανέμελοι εργολάβοι και τεχνικοί και στους Κυψελιώτες ο μετροπόντικας. Κατά το συνήθειο που σφραγίζει τη λήξη των μεγάλων διεθνών διοργανώσεων (κάθε Ολυμπιάδα ανακηρύσσεται «η καλύτερη όλων των εποχών», το ίδιο και κάθε Μουντιάλ), ο Φίφαρχος Τζιάνι Ινφαντίνο διαβεβαίωσε τον πλανητάρχη Ντόναλντ Τραμπ, «σε ιδιωτική εκδήλωση», όπως γράφτηκε, ότι το μόλις λήξαν Παγκόσμιο Κύπελλο «ξεπέρασε όλες τις προσδοκίες από κάθε άποψη».
Τον Νοέμβριο του 1999, το Palazzo Vecchio της Φλωρεντίας είχε φιλοξενήσει μια ασυνήθιστη συνάντηση, αναγεννησιακών φιλοδοξιών. Γύρω από τον Αμερικανό πρόεδρο Κλίντον είχαν συγκεντρωθεί οι ηγέτες πέντε ακόμη μεγάλων χωρών- ο Τόνι Μπλερ της Βρετανίας, ο Ιταλός Ντ’ Αλέμα, ο Γάλλος Ζοσπέν, ο Γερμανός Σρέντερ και ο Καρντόζο της Βραζιλίας. Εκπροσωπούσαν όλοι το ίδιο πολιτικό-ιδεολογικό ρεύμα. Μια φιλελεύθερη εκδοχή σοσιαλδημοκρατίας, που θριάμβευε εκλογικά εκείνη την εποχή και κυβερνούσε τις 13 από τις 15 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (περιλαμβανομένης της Ελλάδας).
Οι πιστοί της Στρογγυλής Θεάς είναι το ίδιο φανατικοί με τους πιστούς της Κυβέλης και της Ισιδας, δύο θεοτήτων που πριν περάσουν στη δικαιοδοσία της μυθολογίας, πρόλαβαν να γράψουν αιώνες πραγματικής ιστορίας, και στην Ελλάδα. Τμήμα αυτής της ιστορίας είναι η λέξης «φανατικός», που προέκυψε σαν χαρακτηρισμός των ιερέων της Ανατολίτισσας Κυβέλης και της Αιγύπτιας Ισιδας, οι οποίοι κυριεύονταν από ιερή μανία κατά την ενάσκηση των καθηκόντων τους. «Fanum» είναι λατινιστί το ιερό, ο ναός, και «fanaticus», ο θεόληπτος.
Η σκηνοθεσία ήταν, από κάθε άποψη, εντυπωσιακή. Ξεκίνησε με μια μεγάλη αστυνομική επιχείρηση, με απαγόρευση διαδηλώσεων και πάνω από 200 προληπτικές συλλήψεις – ανάμεσά τους δύο δημοσιογράφων κι ενός stand up κωμικού.
Συνεχίστηκε με παρελάσεις, άλογα, Γενίτσαρους και Σελτζούκους σ’ ένα ολόχρυσο περιβάλλον, που έκλεψε την καρδιά του Τραμπ κι έγινε το ντεκόρ για έναν ποταμό επαίνων και ύμνων του αμερικανού προέδρου προς τον οικοδεσπότη του.
Εάν οι ΗΠΑ μπορούσαν, θα είχαν ανατρέψει το ισλαμικό καθεστώς στην Τεχεράνη και θα είχαν ενισχύσει τους αποσχιστικούς μειονοτικούς εθνικισμούς ως πολιορκητικό κριό κατά της κεντρικής κυβέρνησης.
Τα παιχνίδια για τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ είναι παιχνίδια με τη φωτιά, καθώς η Τεχεράνη πιστεύει ότι εδώ και έναν χρόνο έχει στείλει σαφές μήνυμα προς την Ουάσινγκτον για την ανθεκτικότητά της σε έναν παρατεταμένο πόλεμο φθοράς, ο οποίος ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια παγκόσμια ενεργειακή και οικονομική κρίση.
Υπάρχουν πολιτικές που πετυχαίνουν και πολιτικές που αποτυγχάνουν. Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, στις ώριμες δημοκρατίες, προηγείται πάντα κάτι εξίσου σημαντικό: ο απολογισμός. Η αξιολόγηση των επιλογών, ώστε οι πολίτες να γνωρίζουν τι λειτούργησε, τι όχι και γιατί.
Στην Ελλάδα, τα τελευταία έξι χρόνια φαίνεται να επικράτησε μια διαφορετική αντίληψη. Δεν είναι ότι δεν πάρθηκαν μέτρα για την αντιμετώπιση της ακρίβειας. Το αντίθετο. Πάρθηκαν τόσο πολλά, ώστε δύσκολα θυμάται κανείς τη σειρά τους. Επιδοτήσεις ηλεκτρικού ρεύματος το 2021. Fuel Pass, Power Pass και «Καλάθι του Νοικοκυριού» το 2022.
Καθώς οι ΗΠΑ αποσύρονται από την Ευρώπη υπό τη δεύτερη κυβέρνηση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, όχι μόνο μειώνουν τη στρατιωτική τους παρουσία και αμφισβητούν τις εγγυήσεις ασφαλείας τους, αλλά και αποποιούνται την de facto (αλλά ποτέ επίσημα δηλωμένη) ηγεσία τους στη γεωπολιτική Δύση. Αυτό σημαίνει ότι οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν έναν πολιτικό ηγετικό ρόλο που ασκούσαν στη Δυτική Ευρώπη από το 1945 και στην Ευρώπη συνολικά από το 1990. Το προφανές επακόλουθο είναι ότι η Ευρώπη θα μείνει μόνη της και θα πρέπει να λύσει τα γεωπολιτικά προβλήματα και προκλήσεις μόνη της.
Έχει ξεφύγει εντελώς η κατάσταση. Ο «χουλιγκανισμός» ο οποίος χαρακτήριζε πράξεις βίας που διαπράττονταν από οπαδούς ομάδων με αφορμή αγώνες έχει μετεξελιχθεί σε κάτι αποτρόπαιο: αποκομμένος από τον αθλητισμό, με προκάλυμμα τους παραδοσιακούς συνδέσμους οργανωμένων φιλάθλων, έχει αποκτήσει την ιεραρχία και λειτουργία εγκληματικής οργάνωσης. Κοινώς, μαφίας.
Πάντα τέτοιες μέρες οι πανεπιστημιακοί παθαίναμε κρίση ταυτότητας. Είχαμε διδάξει όλο το εξάμηνο ψυχή τε και σώματι κι όταν έφτανε η ώρα των εξετάσεων και της διόρθωσης των γραπτών αναρωτιόμασταν τι νόημα έχει το επάγγελμά μας. Διορθώναμε με τις ώρες σκυμμένοι πάνω απ’ τα γραπτά και βλέπαμε πόσο περιορισμένη ήταν η ανταπόκριση σε όσα είχαμε προσπαθήσει να μεταδώσουμε. Κυκλοφορούσαν και μερικά ανέκδοτα: ό,τι και να ’χει γράψει, αν βάλει τον Χίτλερ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και όχι στον Α΄, πρέπει να περάσει – χρειαζόμαστε ένα 50% επιτυχίας, τουλάχιστον…
