Το παιδικό παιχνίδι της "μαγικής εικόνας", που όταν τη μετακινείς αποδίδει μια διαφορετική σύνθεση, θυμίζει η κατάσταση στην Κύπρο - όπου όλα βαίνουν προς το χείριστο. Η διολίσθηση είναι σταθερή, επίμονη και αναντίστρεπτη, καθώς το περίφημο status quo έχει ήδη μεταλλαχτεί και βρίσκεται στην κοίτη του κατήφορου.
Ελίζα Παπαδάκη, Αυγή της Κυριακής, Δημοσιευμένο: 2007-07-15
Από μιαν ιδιαίτερα ευνοϊκή συγκυρία επωφελείται η κυβέρνηση σε τούτη την προεκλογική περίοδο για να παρουσιάζει ρόδινη την εικόνα της οικονομίας και άκρως επιτυχημένη την πολιτική της. Τα σοβαρά προβλήματα κάτω από την επιφάνεια της θετικής πορείας διαφόρων δεικτών δεν τα συζητά. Ούτε το ΠΑΣΟΚ τα ανοίγει άλλωστε, παρά τα όσα διατείνονται στελέχη του περί έμφασης στον "προγραμματικό λόγο".
Η επίμαχη φράση που μεταφορικά χρησιμοποίησε ο \Αλέκος Αλαβάνος\ στην Βουλή για να χαρακτηρίσει την συμπεριφορά του πρωθυπουργού, προκάλεσε την αγανάκτηση των στελεχών και του Τύπου της δεξιάς που ενοχλήθηκαν για την "υποβάθμιση του κοινοβουλευτικού επιπέδου".
Jos Delbeke, Συνέντευξη στην Κατερίνα Τζαβάρα, Ελευθεροτυπία, Δημοσιευμένο: 2007-07-14
-Πόσο πετυχημένη κρίνετε την πρόσφατη σύνοδο της G8 όσον αφορά φυσικά περιβαλλοντικά θέματα;
«Η σύνοδος της G8 ήταν πετυχημένη με την έννοια ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ξαναμπήκαν στην κουβέντα και στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Αυτό το είπε ξεκάθαρα ο πρόεδρος Μπους, που υποσχέθηκε μάλιστα να έχει μια εποικοδομητική προσέγγιση στη διάσκεψη στο Μπαλί της Ινδονησίας, η οποία έχει προγραμματιστεί για τον Δεκέμβριο.
Eίναι βέβαιο οτι ενωμένη Ευρώπη χωρίς ευρωπαϊσμό δεν γίνεται. όπως δεν γινόταν Ελλάδα η Γαλλία, Γερμανία η Ισπανία χωρίς την εθνική ιδέα. Tο ερώτημα είναι, από ποιες αφετηρίες μπορεί να αναζωογονηθεί ο ευρωπαϊσμός.
Κατά τον Νίκο Δήμου, τον επιφανέστερο Έλληνα blogger και τη συνέντευξη που παραχώρησε στο περιοδικό της Διεθνούς Αμνηστίας, η επανάσταση των μπλογκς είναι το δημοκρατικότερο πράγμα που έχει συμβεί στον κόσμο μετά την γαλλική επανάσταση.
Το φαινόμενο της διαφθορολογίας δείχνει καταρχήν φυσιολογικό: όσο αυξάνεται η διαφθορά, τόσο θα αυξάνονται τα μέτρα εναντίον της και οι καταγγελίες. Η ενασχόληση του Κοινοβουλίου, της Δικαιοσύνης, των κομμάτων και των ΜΜΕ με τα σκάνδαλα εξυπηρετεί τον έλεγχό τους. Είναι επομένως πολιτικά και κοινωνικά ευπρόσδεκτη.
Για πρώτη φορά στην ιστορία του, το ΑΚΕΛ διεκδικεί αυτόνομα την προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Από τότε που υπάρχει κυπριακό κράτος το ΑΚΕΛ αποτελεί την κύρια πολιτική δύναμη, με ποσοστά ψηφοφόρων που έφτασαν μέχρι το 40% και δεν έπεσαν κάτω του 30%.
Όποιος αυτόν τον καιρό βρεθεί επισκέπτης στη Βρετανία, έχει την ευκαιρία να διακρίνει πίσω από τις εικόνες της τηλεόρασης, στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων, πόσο παρών είναι ο φόβος της τρομοκρατίας και πόσο εκτεταμένη η αποδοχή των ολοένα αυστηρότερων μέτρων ασφαλείας.
Ξεκίνησα να γράψω τις γραμμές που ακολουθούν, ερεθισμένος με την καλή έννοια, από ένα δελτίου τύπου της ΓΣΕΕ/ΙΝΕ για την οργάνωση μιας ημερίδας με θέμα την ενέργεια από τη σκοπιά του πετρελαίου. Πράγμα που προκύπτει από τις γραμμές που προηγούνται, παρμένες από το δελτίο τύπου, και δείχνει και τη ραχοκοκαλιά του σκεπτικού της ημερίδας.
Χθες το εκλογικό συνέδριο του ΑΚΕΛ επικύρωσε την υποψηφιότητα του Δημήτρη Χριστόφια για τις προεδρικές εκλογές του 2008. Η βασική επιχειρηματολογία του Δ. Χριστόφια -κάπως συγκαλυμμένα στο ανοιχτό μέρος του συνεδρίου και πιο έντονα στο κλειστό- ήταν το αδιέξοδο στο Κυπριακό.
Τάσος Παππάς, Η Εφημερίδα των Συντακτών, 2026-08-06
Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη; Το μεταναστευτικό, λένε με μια φωνή βροντώδη συντηρητικά και ακροδεξιά κόμματα. Απειλούμαστε, υποστηρίζουν, από τις ορδές των «βαρβάρων» που έχουν άλλη θρησκεία, διαφορετική κουλτούρα και αρνούνται να ενσωματωθούν.
Ως πολιτικό πρόβλημα της χώρας συχνά νοούνται τα υπαρξιακά προβλήματα των κομμάτων και των ηγεσιών τους. Το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα είναι άλλο: Είναι ένα σύστημα που γίνεται όλο και λιγότερο συμπεριληπτικό, που όχι μόνο στερεί σε αυξανόμενο αριθμό νοικοκυριών δικαιώματα όπως η δωρεάν καλή παιδεία, καλή φροντίδα υγείας, αξιοπρεπής στέγαση και ικανοποιητική ασφάλεια για τη ζωή και την περιουσία τους, αλλά…
Η Ισπανία προσφέρει ένα επιτυχές παράδειγμα φιλελεύθερης κεντροαριστερής διακυβέρνησης, το οποίο θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ανάχωμα στην άνοδο της άκρας δεξιάς.
Η Ισπανία διανύει μια περίοδο εντυπωσιακών επιδόσεων που την αναδεικνύουν σε μία από τις πιο επιτυχημένες οικονομίες της Ευρώπης. Η ανάπτυξη προβλέπεται να φθάσει 2,6% φέτος, σημαντικά πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, ενώ οι προοπτικές παραμένουν ευνοϊκές και για τα επόμενα χρόνια.
Αλίμονο. Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει, και θα υποστείς ξαφνικά τα βάσανα που προκάλεσαν στους Πετραλωνιώτες ανέμελοι εργολάβοι και τεχνικοί και στους Κυψελιώτες ο μετροπόντικας. Κατά το συνήθειο που σφραγίζει τη λήξη των μεγάλων διεθνών διοργανώσεων (κάθε Ολυμπιάδα ανακηρύσσεται «η καλύτερη όλων των εποχών», το ίδιο και κάθε Μουντιάλ), ο Φίφαρχος Τζιάνι Ινφαντίνο διαβεβαίωσε τον πλανητάρχη Ντόναλντ Τραμπ, «σε ιδιωτική εκδήλωση», όπως γράφτηκε, ότι το μόλις λήξαν Παγκόσμιο Κύπελλο «ξεπέρασε όλες τις προσδοκίες από κάθε άποψη».
Τον Νοέμβριο του 1999, το Palazzo Vecchio της Φλωρεντίας είχε φιλοξενήσει μια ασυνήθιστη συνάντηση, αναγεννησιακών φιλοδοξιών. Γύρω από τον Αμερικανό πρόεδρο Κλίντον είχαν συγκεντρωθεί οι ηγέτες πέντε ακόμη μεγάλων χωρών- ο Τόνι Μπλερ της Βρετανίας, ο Ιταλός Ντ’ Αλέμα, ο Γάλλος Ζοσπέν, ο Γερμανός Σρέντερ και ο Καρντόζο της Βραζιλίας. Εκπροσωπούσαν όλοι το ίδιο πολιτικό-ιδεολογικό ρεύμα. Μια φιλελεύθερη εκδοχή σοσιαλδημοκρατίας, που θριάμβευε εκλογικά εκείνη την εποχή και κυβερνούσε τις 13 από τις 15 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (περιλαμβανομένης της Ελλάδας).
Οι πιστοί της Στρογγυλής Θεάς είναι το ίδιο φανατικοί με τους πιστούς της Κυβέλης και της Ισιδας, δύο θεοτήτων που πριν περάσουν στη δικαιοδοσία της μυθολογίας, πρόλαβαν να γράψουν αιώνες πραγματικής ιστορίας, και στην Ελλάδα. Τμήμα αυτής της ιστορίας είναι η λέξης «φανατικός», που προέκυψε σαν χαρακτηρισμός των ιερέων της Ανατολίτισσας Κυβέλης και της Αιγύπτιας Ισιδας, οι οποίοι κυριεύονταν από ιερή μανία κατά την ενάσκηση των καθηκόντων τους. «Fanum» είναι λατινιστί το ιερό, ο ναός, και «fanaticus», ο θεόληπτος.
Η σκηνοθεσία ήταν, από κάθε άποψη, εντυπωσιακή. Ξεκίνησε με μια μεγάλη αστυνομική επιχείρηση, με απαγόρευση διαδηλώσεων και πάνω από 200 προληπτικές συλλήψεις – ανάμεσά τους δύο δημοσιογράφων κι ενός stand up κωμικού.
Συνεχίστηκε με παρελάσεις, άλογα, Γενίτσαρους και Σελτζούκους σ’ ένα ολόχρυσο περιβάλλον, που έκλεψε την καρδιά του Τραμπ κι έγινε το ντεκόρ για έναν ποταμό επαίνων και ύμνων του αμερικανού προέδρου προς τον οικοδεσπότη του.
Εάν οι ΗΠΑ μπορούσαν, θα είχαν ανατρέψει το ισλαμικό καθεστώς στην Τεχεράνη και θα είχαν ενισχύσει τους αποσχιστικούς μειονοτικούς εθνικισμούς ως πολιορκητικό κριό κατά της κεντρικής κυβέρνησης.
Τα παιχνίδια για τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ είναι παιχνίδια με τη φωτιά, καθώς η Τεχεράνη πιστεύει ότι εδώ και έναν χρόνο έχει στείλει σαφές μήνυμα προς την Ουάσινγκτον για την ανθεκτικότητά της σε έναν παρατεταμένο πόλεμο φθοράς, ο οποίος ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια παγκόσμια ενεργειακή και οικονομική κρίση.
Υπάρχουν πολιτικές που πετυχαίνουν και πολιτικές που αποτυγχάνουν. Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, στις ώριμες δημοκρατίες, προηγείται πάντα κάτι εξίσου σημαντικό: ο απολογισμός. Η αξιολόγηση των επιλογών, ώστε οι πολίτες να γνωρίζουν τι λειτούργησε, τι όχι και γιατί.
Στην Ελλάδα, τα τελευταία έξι χρόνια φαίνεται να επικράτησε μια διαφορετική αντίληψη. Δεν είναι ότι δεν πάρθηκαν μέτρα για την αντιμετώπιση της ακρίβειας. Το αντίθετο. Πάρθηκαν τόσο πολλά, ώστε δύσκολα θυμάται κανείς τη σειρά τους. Επιδοτήσεις ηλεκτρικού ρεύματος το 2021. Fuel Pass, Power Pass και «Καλάθι του Νοικοκυριού» το 2022.
Καθώς οι ΗΠΑ αποσύρονται από την Ευρώπη υπό τη δεύτερη κυβέρνηση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, όχι μόνο μειώνουν τη στρατιωτική τους παρουσία και αμφισβητούν τις εγγυήσεις ασφαλείας τους, αλλά και αποποιούνται την de facto (αλλά ποτέ επίσημα δηλωμένη) ηγεσία τους στη γεωπολιτική Δύση. Αυτό σημαίνει ότι οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν έναν πολιτικό ηγετικό ρόλο που ασκούσαν στη Δυτική Ευρώπη από το 1945 και στην Ευρώπη συνολικά από το 1990. Το προφανές επακόλουθο είναι ότι η Ευρώπη θα μείνει μόνη της και θα πρέπει να λύσει τα γεωπολιτικά προβλήματα και προκλήσεις μόνη της.
Έχει ξεφύγει εντελώς η κατάσταση. Ο «χουλιγκανισμός» ο οποίος χαρακτήριζε πράξεις βίας που διαπράττονταν από οπαδούς ομάδων με αφορμή αγώνες έχει μετεξελιχθεί σε κάτι αποτρόπαιο: αποκομμένος από τον αθλητισμό, με προκάλυμμα τους παραδοσιακούς συνδέσμους οργανωμένων φιλάθλων, έχει αποκτήσει την ιεραρχία και λειτουργία εγκληματικής οργάνωσης. Κοινώς, μαφίας.
Πάντα τέτοιες μέρες οι πανεπιστημιακοί παθαίναμε κρίση ταυτότητας. Είχαμε διδάξει όλο το εξάμηνο ψυχή τε και σώματι κι όταν έφτανε η ώρα των εξετάσεων και της διόρθωσης των γραπτών αναρωτιόμασταν τι νόημα έχει το επάγγελμά μας. Διορθώναμε με τις ώρες σκυμμένοι πάνω απ’ τα γραπτά και βλέπαμε πόσο περιορισμένη ήταν η ανταπόκριση σε όσα είχαμε προσπαθήσει να μεταδώσουμε. Κυκλοφορούσαν και μερικά ανέκδοτα: ό,τι και να ’χει γράψει, αν βάλει τον Χίτλερ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και όχι στον Α΄, πρέπει να περάσει – χρειαζόμαστε ένα 50% επιτυχίας, τουλάχιστον…
