Οχτώ χρόνια είναι αρκετά. Τουλάχιστον για να διακρίνεις εάν ένα δημόσιο πρόσωπο ασκεί ικανοποιητικά τα καθήκοντά του. Ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, όπως όλοι οι προκάτοχοί του, είναι τυχερός γιατί είναι ισόβιος. Εκλέγεται από έναν στενό κύκλο ανθρώπων και στη συνέχεια δεν δίνει λόγο σε κανέναν. Ούτε για όσα πράττει, ούτε ακόμη περισσότερο για όσα λέει.
Μια συζήτηση με έναν ανώτατο ιερωμένο που έχει δημόσια αποφανθεί ότι ο εθνικισμός είναι αμαρτία, δεν προμηνύεται απλά ενδιαφέρουσα. Προμηνύεται ανατρεπτική: τουλάχιστον εκείνων που στην Κύπρο και στην Ελλάδα σερβίρονται ως ‘κοινός τόπος’.
Οταν τον Απρίλιο του 1967 το πραξικόπημα των συνταγματαρχών επέβαλε βιαίως το ιδεολόγημα του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού, η δυναμική του πολιτικού και αισθητικού κιτς ήταν οργανικά ενταγμένη στη φύση των πραγμάτων, ήταν το αναγκαίο προϊόν του οράματος που είχαν οι χουντικοί για τη χώρα.
Δύο είναι οι σταθερές στο πολύπλοκο παζλ της ιρανικής κρίσης. Η πρώτη είναι ότι σχεδόν όλος ο πλανήτης δεν θα ήθελε να δει τη βόμβα στα χέρια των μουλάδων. Η δεύτερη είναι ότι πάλι σχεδόν όλος ο πλανήτης δεν θα ήθελε να συρθεί από τους Αμερικανούς του Μπους σε μια ακόμα στρατιωτική "περιπέτεια".
Γιάννης Πανούσης, Συνέντευξη στον Ανδρέα ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ, Κυριακάτικη Αυγή, Δημοσιευμένο: 2006-04-23
To ψηφοδέλτιο των "Ενεργών Πολιτών" θα ενώνει(συμβολικά και σημειολογικά), όλη την ελληνική κοινωνία, διότι όλοι είμαστε ίσοι μπροστά στο όνειρο για πόλεις βιώσιμες και για ειλικρινείς ανθρώπινες σχέσεις, υποστηρίζει ο υποψήφιος υπερνομάρχης Αθηνών-Πειραιώς Γιάννης Πανούσης, στην πρώτη του συνέντευξη, μετά την επίσημη ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του.
Tο τελευταίο τεύχος του Foreign Affairs εξιστορεί το φιάσκο της Bρετανίας στο Iράκ, κατά την περίοδο 1918- 1932, μια ομάδα Aμερικανών στρατηγών ζητά την αποπομπή του Pάμσφελντ: Oλα δείχνουν ότι το σημερινό Στάτους Kβο έχει ημερομηνία λήξης.
Επειτα από πολλά χρόνια κατάφερε και πάλι η Ιταλία να μας καταπλήξει και να μας προβληματίσει.
Διέψευσε εντυπωσιακά τις δημοσκοπήσεις και, πράγμα πιο εντυπωσιακό, τις εκτιμήσεις μετά την κάλπη. Ενα στατιστικώς σημαντικό τμήμα των ψηφοφόρων άλλο ψήφισε και άλλο δήλωνε ότι θα ψηφίσει.
Αν κανείς νομίζει ότι ο «ιερός πόλεμος» εναντίον του δυτικού ορθολογισμού προέρχεται αποκλειστικά από τους μουσουλμάνους, έχει υποτιμήσει τη χώρα μας. Μονίμως και αενάως δηλώνουμε εχθροί. Για του λόγου το αληθές, σας παραθέτω δυο κείμενα.
Η νίκη της Αριστεράς καιΚεντροαριστεράς στην Ιταλία αποτελεί μια σημαντική στιγμή στη αλλαγή του πολιτικού κλίματος στην Ευρώπη.
Σαν τέτοια όλοι οι αριστεροί και αριστερές τη χαιρετίζουμε. Μας χαροποιεί και το γεγονός της ενδυνάμωσης των δυνάμεων της ριζοσπαστικής αριστεράς και της οικολογίας εντός της ΕΝΩΣΗΣ.
Το πρώτο και σημαντικό, αν και πολύ δύσκολο βήμα, έγινε .Ο Μπερλουσκόνι , όχι απλώς ως ο τσαρλατάνος και ο αστείος, αλλά ως ο επικεφαλής της συντηρητικής και οπισθοδρομικής δεξιάς συμμαχίαςστην Ιταλία, θα είναι εκτός της κυβερνητικής εξουσίας.
Στην πρόσφατη Έκθεση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα μας διαπιστώνονται σοβαρές ελλείψεις στην εφαρμογή τους, ειδικότερα σε σχέση με τη θρησκευτική ελευθερία, στα δικαιώματα των μειονοτήτων, σε σχέση με τους Ρομά και σε ό,τι αφορά την αυξανόμενη αστυνομική βία που μένει ατιμώρητη.
Μπορεί η Βρετανία να απέτυχε στο προηγούμενο εξάμηνο της προεδρίας της να προωθήσει στην Ευρώπη τη νεοφιλελεύθερη οικονομική λογική όπως επιδίωκε, όμως ο Γκόρντον Μπράουν, υπουργός Οικονομικών και επίδοξος διάδοχος του Τόνι Μπλερ σε μιαν όχι και τόσο μακρινή πλέον ημερομηνία, δεν το βάζει κάτω.
Τάσος Παππάς, Η Εφημερίδα των Συντακτών, 2026-08-06
Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη; Το μεταναστευτικό, λένε με μια φωνή βροντώδη συντηρητικά και ακροδεξιά κόμματα. Απειλούμαστε, υποστηρίζουν, από τις ορδές των «βαρβάρων» που έχουν άλλη θρησκεία, διαφορετική κουλτούρα και αρνούνται να ενσωματωθούν.
Ως πολιτικό πρόβλημα της χώρας συχνά νοούνται τα υπαρξιακά προβλήματα των κομμάτων και των ηγεσιών τους. Το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα είναι άλλο: Είναι ένα σύστημα που γίνεται όλο και λιγότερο συμπεριληπτικό, που όχι μόνο στερεί σε αυξανόμενο αριθμό νοικοκυριών δικαιώματα όπως η δωρεάν καλή παιδεία, καλή φροντίδα υγείας, αξιοπρεπής στέγαση και ικανοποιητική ασφάλεια για τη ζωή και την περιουσία τους, αλλά…
Η Ισπανία προσφέρει ένα επιτυχές παράδειγμα φιλελεύθερης κεντροαριστερής διακυβέρνησης, το οποίο θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ανάχωμα στην άνοδο της άκρας δεξιάς.
Η Ισπανία διανύει μια περίοδο εντυπωσιακών επιδόσεων που την αναδεικνύουν σε μία από τις πιο επιτυχημένες οικονομίες της Ευρώπης. Η ανάπτυξη προβλέπεται να φθάσει 2,6% φέτος, σημαντικά πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, ενώ οι προοπτικές παραμένουν ευνοϊκές και για τα επόμενα χρόνια.
Αλίμονο. Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει, και θα υποστείς ξαφνικά τα βάσανα που προκάλεσαν στους Πετραλωνιώτες ανέμελοι εργολάβοι και τεχνικοί και στους Κυψελιώτες ο μετροπόντικας. Κατά το συνήθειο που σφραγίζει τη λήξη των μεγάλων διεθνών διοργανώσεων (κάθε Ολυμπιάδα ανακηρύσσεται «η καλύτερη όλων των εποχών», το ίδιο και κάθε Μουντιάλ), ο Φίφαρχος Τζιάνι Ινφαντίνο διαβεβαίωσε τον πλανητάρχη Ντόναλντ Τραμπ, «σε ιδιωτική εκδήλωση», όπως γράφτηκε, ότι το μόλις λήξαν Παγκόσμιο Κύπελλο «ξεπέρασε όλες τις προσδοκίες από κάθε άποψη».
Τον Νοέμβριο του 1999, το Palazzo Vecchio της Φλωρεντίας είχε φιλοξενήσει μια ασυνήθιστη συνάντηση, αναγεννησιακών φιλοδοξιών. Γύρω από τον Αμερικανό πρόεδρο Κλίντον είχαν συγκεντρωθεί οι ηγέτες πέντε ακόμη μεγάλων χωρών- ο Τόνι Μπλερ της Βρετανίας, ο Ιταλός Ντ’ Αλέμα, ο Γάλλος Ζοσπέν, ο Γερμανός Σρέντερ και ο Καρντόζο της Βραζιλίας. Εκπροσωπούσαν όλοι το ίδιο πολιτικό-ιδεολογικό ρεύμα. Μια φιλελεύθερη εκδοχή σοσιαλδημοκρατίας, που θριάμβευε εκλογικά εκείνη την εποχή και κυβερνούσε τις 13 από τις 15 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (περιλαμβανομένης της Ελλάδας).
Οι πιστοί της Στρογγυλής Θεάς είναι το ίδιο φανατικοί με τους πιστούς της Κυβέλης και της Ισιδας, δύο θεοτήτων που πριν περάσουν στη δικαιοδοσία της μυθολογίας, πρόλαβαν να γράψουν αιώνες πραγματικής ιστορίας, και στην Ελλάδα. Τμήμα αυτής της ιστορίας είναι η λέξης «φανατικός», που προέκυψε σαν χαρακτηρισμός των ιερέων της Ανατολίτισσας Κυβέλης και της Αιγύπτιας Ισιδας, οι οποίοι κυριεύονταν από ιερή μανία κατά την ενάσκηση των καθηκόντων τους. «Fanum» είναι λατινιστί το ιερό, ο ναός, και «fanaticus», ο θεόληπτος.
Η σκηνοθεσία ήταν, από κάθε άποψη, εντυπωσιακή. Ξεκίνησε με μια μεγάλη αστυνομική επιχείρηση, με απαγόρευση διαδηλώσεων και πάνω από 200 προληπτικές συλλήψεις – ανάμεσά τους δύο δημοσιογράφων κι ενός stand up κωμικού.
Συνεχίστηκε με παρελάσεις, άλογα, Γενίτσαρους και Σελτζούκους σ’ ένα ολόχρυσο περιβάλλον, που έκλεψε την καρδιά του Τραμπ κι έγινε το ντεκόρ για έναν ποταμό επαίνων και ύμνων του αμερικανού προέδρου προς τον οικοδεσπότη του.
Εάν οι ΗΠΑ μπορούσαν, θα είχαν ανατρέψει το ισλαμικό καθεστώς στην Τεχεράνη και θα είχαν ενισχύσει τους αποσχιστικούς μειονοτικούς εθνικισμούς ως πολιορκητικό κριό κατά της κεντρικής κυβέρνησης.
Τα παιχνίδια για τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ είναι παιχνίδια με τη φωτιά, καθώς η Τεχεράνη πιστεύει ότι εδώ και έναν χρόνο έχει στείλει σαφές μήνυμα προς την Ουάσινγκτον για την ανθεκτικότητά της σε έναν παρατεταμένο πόλεμο φθοράς, ο οποίος ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια παγκόσμια ενεργειακή και οικονομική κρίση.
Υπάρχουν πολιτικές που πετυχαίνουν και πολιτικές που αποτυγχάνουν. Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, στις ώριμες δημοκρατίες, προηγείται πάντα κάτι εξίσου σημαντικό: ο απολογισμός. Η αξιολόγηση των επιλογών, ώστε οι πολίτες να γνωρίζουν τι λειτούργησε, τι όχι και γιατί.
Στην Ελλάδα, τα τελευταία έξι χρόνια φαίνεται να επικράτησε μια διαφορετική αντίληψη. Δεν είναι ότι δεν πάρθηκαν μέτρα για την αντιμετώπιση της ακρίβειας. Το αντίθετο. Πάρθηκαν τόσο πολλά, ώστε δύσκολα θυμάται κανείς τη σειρά τους. Επιδοτήσεις ηλεκτρικού ρεύματος το 2021. Fuel Pass, Power Pass και «Καλάθι του Νοικοκυριού» το 2022.
Καθώς οι ΗΠΑ αποσύρονται από την Ευρώπη υπό τη δεύτερη κυβέρνηση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, όχι μόνο μειώνουν τη στρατιωτική τους παρουσία και αμφισβητούν τις εγγυήσεις ασφαλείας τους, αλλά και αποποιούνται την de facto (αλλά ποτέ επίσημα δηλωμένη) ηγεσία τους στη γεωπολιτική Δύση. Αυτό σημαίνει ότι οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν έναν πολιτικό ηγετικό ρόλο που ασκούσαν στη Δυτική Ευρώπη από το 1945 και στην Ευρώπη συνολικά από το 1990. Το προφανές επακόλουθο είναι ότι η Ευρώπη θα μείνει μόνη της και θα πρέπει να λύσει τα γεωπολιτικά προβλήματα και προκλήσεις μόνη της.
Έχει ξεφύγει εντελώς η κατάσταση. Ο «χουλιγκανισμός» ο οποίος χαρακτήριζε πράξεις βίας που διαπράττονταν από οπαδούς ομάδων με αφορμή αγώνες έχει μετεξελιχθεί σε κάτι αποτρόπαιο: αποκομμένος από τον αθλητισμό, με προκάλυμμα τους παραδοσιακούς συνδέσμους οργανωμένων φιλάθλων, έχει αποκτήσει την ιεραρχία και λειτουργία εγκληματικής οργάνωσης. Κοινώς, μαφίας.
Πάντα τέτοιες μέρες οι πανεπιστημιακοί παθαίναμε κρίση ταυτότητας. Είχαμε διδάξει όλο το εξάμηνο ψυχή τε και σώματι κι όταν έφτανε η ώρα των εξετάσεων και της διόρθωσης των γραπτών αναρωτιόμασταν τι νόημα έχει το επάγγελμά μας. Διορθώναμε με τις ώρες σκυμμένοι πάνω απ’ τα γραπτά και βλέπαμε πόσο περιορισμένη ήταν η ανταπόκριση σε όσα είχαμε προσπαθήσει να μεταδώσουμε. Κυκλοφορούσαν και μερικά ανέκδοτα: ό,τι και να ’χει γράψει, αν βάλει τον Χίτλερ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και όχι στον Α΄, πρέπει να περάσει – χρειαζόμαστε ένα 50% επιτυχίας, τουλάχιστον…
