Την ώρα του απολογισμού, ένας μόνος αριθμός αρκεί να πιστοποιήσει το μέγεθος της δυσπιστίας: το 79% των Γάλλων έχουν την αίσθηση πως «τα πράγματα διαρκώς χειροτερεύουν».
Δεν είχαμε γνωρίσει παρόμοια απαισιοδοξία εδώ και τριάντα χρόνια.
Τίποτα το εντυπωσιακό δεν υπάρχει εδώ: οι Γάλλοι και η Γαλλία υποφέρουν.
Η περίοδος της χούντας κατέγραψε τους πιο εντυπωσιακούς ρυθμούς ανόδου της ελληνικής οικονομίας: ήταν η συνδυασμένη δράση της εκβιομηχάνισης, όπως είχε διατυπωθεί στα μεταπολεμικά σχέδια, με την άνοδο της αγροτικής οικονομίας, απαλλαγμένης πλέον από τις δημογραφικές πιέσεις, και φυσικά την εκρηκτική άνοδο της Αθήνας ως κέντρου της βιομηχανίας, των κατασκευών, των υπηρεσιών και του τουρισμού.
Τις εβδομάδες που ακολούθησαν τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11/9/2001 στις ΗΠΑ δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι είχε έρθει η ώρα να αντιστραφεί η επί δύο δεκαετίες κυρίαρχη τάση διαρκούς συρρίκνωσης του δημοσίου και αχαλίνωτης επέκτασης του ιδιωτικού.
Σήμερα, η Ελλάδα είναι τρίτη στον κόσμο μετά την Κίνα και την Ινδία σε δαπάνες για την αγορά συμβατικών όπλων, σύμφωνα με στοιχεία του σουηδικού ινστιτούτου μελετών Sipri. Το 2004 η Ελλάδα δαπάνησε 5,2 δισεκατομμύρια δολάρια για την άμυνά της.
Στο ζήτημα της έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την Τουρκία παρεμβάλλεται ως σημαντικό μέγεθος η αναγνώριση της Κύπρου από την Άγκυρα, με δεδομένες τις σχετικές πιέσεις που ασκούνται από τη Γαλλία, αλλά και από άλλες χώρες, για την αναγνώριση αυτή.
Η σχέση της Αριστεράς με την Οικολογία αποτελεί ζήτημα που απασχολεί όλο και πιο έντονα τους δυο αυτούς πολιτικούς χώρους. Σχέση που έχει ωριμάσει μέσα από διαδικασίες σύγκλισης απόψεων και ώσμωσης ιδεών και που έχει οδηγήσει σε πολιτικές συγκλίσεις με σημαντική απήχηση στο πολιτικό, κοινωνικό και κινηματικό πεδίο, τόσο στην Ευρώπη και τη Β.Αμερική (π.χ. Ραλφ Νέιντερ στις ΗΠΑ), όσο και στη χώρα μας.
Με τον αέρα ενός ρυθμού αύξησης του ΑΕΠ 3,5% το πρώτο εξάμηνο φέτος - τριπλάσιου εκείνου της Ευρωζώνης - η κυβέρνηση θα αποπειραθεί να παρουσιάσει ως επιτυχή την οικονομική της πολιτική στην καθιερωμένη ετήσια ομιλία του πρωθυπουργού από τη Θεσσαλονίκη το ερχόμενο Σάββατο. Παρακάμπτοντας τις ευθύνες της για το δημοσιονομικό φιάσκο...
Η τιμή του πετρελαίου είναι για τρίτη ή τέταρτη φορά μετά τον πόλεμο σε απότομη έξαρση και υποχρεώνει τους πάντες σε αναγκαστικές προσαρμογές, συνήθως τακτικού χαρακτήρα, με στόχους όπως είναι η συγκράτηση του πληθωρισμού, η διατήρηση της ανταγωνιστικότητας, η προστασία του εισοδήματος, η ικανοποίηση βασικών αναγκών όπως η θέρμανση, ο φωτισμός κ.λπ. Όλα αυτά είναι αναγκαία, άλλο αν είναι πάντοτε πλήρως εφικτά.
[…] Θα σας μιλήσω για κάποιους συμπολίτες μας (μεταφορικά: για κάποια πουλιά στο δάσος του κόσμου), στους οποίους, εδώ και κάμποσες δεκαετίες, απαγορεύτηκε να μιλήσουν τη γλώσσα της μάνας τους, να τραγουδήσουν τα νανουρίσματα και τα μοιρολόγια ετούτης της γλώσσας, να δηλώσουν μεγαλόφωνα την ταυτότητα τους – να αυτοπροσδιοριστούν. Είναι οι Μακεδόνες
Ο κύβος ερρίφθη. H κυβέρνηση, ύστερα από έναν σύντομο διάλογο με τον εαυτό της, αποφάσισε να αλλάξει τον τρόπο εκλογής των δημάρχων από τις επόμενες εκλογές. Δεν θα χρειάζεται πια η απόλυτη πλειοψηφία των δημοτών για να εκλεγεί δήμαρχος.
Αμέσως μετά τον αγώνα της ΕΟΚΑ, όταν η εξουσία έφυγε από τα χέρια των Εγγλέζων και πέρασε στα χέρια των αμούστακων αγωνιστών, η Κύπρος ήταν μια χώρα με μικρή οικονομία. Ο πληθυσμός ήταν ως επί το πλείστον αγροτικός. Η οικονομία ελεγχόταν από την ολιγάριθμη αστική τάξη που ζούσε στις μικρές πόλεις των 30.000 κατοίκων.
Το ιδιαίτερο στίγμα στη σημερινή φάση του Κυπριακού το καθορίζει κυρίως η σαφής και διακηρυγμένη επισήμως θέση της Γαλλίας, ότι στο πλαίσιο επέκτασης του Πρωτοκόλλου Τελωνειακής Ενωσης και με τα 10 νέα κράτη-μέλη της Ενωσης , που υπέγραψε στις 29 Ιουλίου, η Τουρκία έχει υποχρέωση ν’ αναγνωρίσει επίσημα την Κύπρο χώρα-μέλος της Ε.Ε.
Σύνολο αποτελεσμάτων αναζήτησης: 11968
