Άρχισε ο προεκλογικός αγώνας για τις ευρωεκλογές της 13.06.2004 στις οποίες θα αναδειχθεί το νέο ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ως τώρα, σε τέτοιες εκλογές, υπήρχε μειωμένο ενδιαφέρον και μειωμένη συμμετοχή, η δε Ευρώπη ήταν το δευτερεύον θέμα. Ήταν δευτερεύον θέμα τόσο στον προεκλογικό διάλογο όσο και ως κριτήριο διαμόρφωσης της πολιτικής βούλησης του εκλογέα. Ήταν αναμέτρηση μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, για τα της εσωτερικής πολιτικής.
Νομίζω πως ο σχετικά ευρωσκεπτικιστικός προσανατολισμός των Ελλήνων, που δείχνει η έρευνα της Opinion, για την «Ε», μπορεί να εξηγηθεί αν λάβουμε υπόψη μας τους εξής παράγοντες:...
Δύο εβδομάδες και δυο ημέρες απέμειναν μέχρι τις ευρωεκλογές, και τίποτα δεν μας θυμίζει πως πρόκειται για μια εκλογική αναμέτρηση. Ούτε πανό ούτε συγκεντρώσεις ούτε συνθήματα ούτε καν οι περίφημες τηλεοπτικές αντιπαραθέσεις και κοκορομαχίες.
Η πρόσφατη μεγάλη αύξηση στις διεθνείς τιμές του πετρελαίου δεν έχει προκαλέσει για την ώρα σοβαρές ανησυχίες στις κυβερνήσεις και τους αναλυτές των ανεπτυγμένων χωρών. Μπορεί ξεπερνώντας τα 41,5 δολάρια το βαρέλι το πετρέλαιο να έχει φθάσει σε νέα ιστορικά ύψη, όπως όμως όλοι σπεύδουν να επισημάνουν, πρόκειται για μέγιστες ονομαστικές τιμές, καθώς σε πραγματικούς όρους βρισκόμαστε σήμερα στο μισό περίπου των τιμών της δεύτερης πετρελαϊκής κρίσης το 1979.
Η χρήση των βασανιστηρίων από τους αμερικανούς στρατιώτες δεν είναι ένα άνθος του κακού, που φύτρωσε ξαφνικά με ευθύνη ορισμένων κακών και σαδιστών δεσμοφυλάκων, που τους αρέσει να γελούν με τις δυστυχίες των άλλων.
Αμερικανοί στρατιώτες, που βασάνιζαν Ιρακινούς κρατουμένους στις φυλακές του Αμπού Γκράιμπ, δήλωσαν ότι εκτελούσαν εντολές των ανωτέρων τους. Και οι συγγενείς και φίλοι τους από την Αμερική υποστήριξαν ότι οι βασανιστές στον προηγούμενο βίο τους ήταν συνηθισμένοι άνθρωποι, νομοταγείς πολίτες, ενάρετοι οικογενειάρχες, συμπονετικοί γονείς, καλοί σπουδαστές ή επαγγελματίες.
Η διάλυση του Συ.Ριζ.Α. δημιουργεί νέα δεδομένα στον ευρύτερο χώρο της ανανεωτικής αριστεράς.
ananeotiki.gr, Δημοσιευμένο: 2004-05-20
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΝ
Οι τελευταίες εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ δημιουργούν νέα δεδομένα στον ευρύτερο χώρο της ανανεωτικής αριστεράς.
Η αδυναμία των δυνάμεων που τον συγκρότησαν, να συμφωνήσουν στο πολιτικό πλαίσιο και την συγκρότηση του ψηφοδελτίου για τις ευρωεκλογές, ακόμη και μετά την πρόσφατη απόφαση της ΚΠΕ του ΣΥΝ, έφερε στην επιφάνεια τις εγγενείς αντιφάσεις του εγχειρήματος.
Δολοφονίες παιδιών! Τι μελανότερα χρώματα χρειάζεται για να περιγραφεί η θηριωδία!
Πού και ποιος μπορεί να σταματήσει άραγε την εγκληματική πολιτική του υπ’ αριθμόν ένα εχθρού του Ισραήλ, του απάνθρωπου Σαρόν; Ποιος μπορεί να εξηγήσει από ποια λογική καθοδηγούνται νέα παιδιά που εξαπολύουν εκ του ασφαλούς από τα ελικόπτερα και τα άρματά τους ρουκέτες κατά αμάχων συνομηλίκων τους διαδηλωτών;
Ποια είναι τα όρια, πώς προσδιορίζεται το πεδίο της διμερούς ελληνοαμερικανικής σχέσης με την Αθήνα δρομολογημένη σταθερά στη συμμετοχή στα πιο προωθημένα σχήματα ευρωπαϊκής συνοχής; Το ερώτημα τίθεται εύλογα με αφορμή την επίσκεψη Καραμανλή στις ΗΠΑ, αλλά δεν αφορά μόνο τη χώρα μας, αλλά το σύνολο των χωρών μελών.
Την Κυριακή διάβασα στην «Αυγή» ένα άρθρο του Θοδωρή Δρίτσα με τίτλο «Ενότητα... ο πιο δύσκολος δρόμος», και θέμα, όπως εύκολα μαντεύει κανείς, τον επιθανάτιο ρόγχο του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα ήθελα να σχολιάσω τα όσα έχουν συμβεί τελευταία στον εν λόγω χώρο, αλλά μόνο να διατυπώσω κάποιες γενικότερες σκέψεις.
Έστι δίκης οφθαλμός. Ο άδικος πόλεμος του Iράκ φαίνεται ότι θα φάει τους αδικήσαντες, τον έναν μετά τον άλλον. ʼρχισε με τον Aθνάρ. Eκ πρώτης όψεως έχασε τη νίκη μέσα από τα χέρια του γιατί είπε ψέματα. Aν δεν υπήρχε όμως η καθολική αντίδραση του ισπανικού λαού στον πόλεμο ένα χρόνο πριν θα είχε κοστίσει τόσο το ψέμα;
Οι Αμερικανοί και Βρετανοί στρατιώτες στο Ιράκ δεν πήραν εκπαίδευση στο σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ούτε ελέγχθηκαν ποτέ γι’ αυτό. Τα βασανιστήρια των κρατουμένων και οι φόνοι αμάχων στη Βασόρα δεν ήταν μεμονωμένο φαινόμενο. Για το λόγο αυτό, ακόμα και αν η ηγεσία δεν διέταξε τα βασανιστήρια και τους φόνους -όπως μας ανακοινώθηκε επίσημα- δεν αθωώνεται.
Το 2015 η αντισυστημικότητα ήταν αρρενωπή, μπρούτα και συχνά χυδαία. Ο Αλέξης Τσίπρας, ο Πάνος Καμμένος και ο Νίκος Μιχαλολιάκος εικονογραφούσαν τις διαφορετικές πτυχές της και οι Αγανακτισμένοι διέδιδαν και ανατροφοδοτούσαν το κήρυγμά τους στις πλατείες της οργής.
Το παλαιό σύστημα έπρεπε να αφανιστεί, οι αρμοί του να σπάσουν, οι αμαρτίες του να το στείλουν στα αζήτητα, στην κόλαση, δηλαδή, της πολιτικής.
Από το απόγευμα της Πέμπτης (8/1) το βίντεο στην πλατφόρμα X με όνομα χρήστη @EmilyTanalyst προκαλεί σοβαρούς τριγμούς στο πολιτικό σύστημα. Αίφνης, το φάντασμα της διαφθοράς και της πολιτικής διαπλοκής φάνηκε ξανά να πλανάται πάνω από τον συννεφιασμένο κυπριακό ουρανό. Αλλά αυτή τη φορά αγγίζει τον ίδιο τον Νίκο Χριστοδουλίδη και η κοινή γνώμη είναι καχύποπτη. Δικαίως οι πολίτες απορούν, παρακολουθώντας την «πλοκή» του βίντεο να βασίζεται πάνω σε αποσπάσματα από αυθεντικές συζητήσεις συγγενών, συνεργατών και φίλων του Κυπρίου προέδρου (Χαραλάμπους, Λακκοτρύπης, Χρυσοχός).
Μετά τα χρόνια της χρεοκοπίας η χώρα ανέπτυξε μια ιδιότυπη φοβία. Να μην ανησυχήσει άλλο τους πολίτες της. Να μη χαλάσει την εικόνα της. Μάθαμε να αποφεύγουμε συστηματικά να μιλάμε και να ψάχνουμε λύσεις αποκατάστασης, για την αποεπένδυση που προκάλεσε η οικονομική κρίση στις βασικές υποδομές της χώρας.
Το περιστατικό με τις ραδιοσυχνότητες την Κυριακή δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Εδώ και χρόνια λειτουργούμε οδικές (εκτός των ιδιωτικών δρόμων), σιδηροδρομικές και αεροπορικές μεταφορές με συστήματα και λογικές μιας άλλης εποχής. Κατά τη διάρκεια της κρίσης, η χώρα έμαθε να μετράει τα πάντα σε δημοσιονομικούς όρους και ως εκ τούτου τα θέματα των υποδομών υποχώρησαν ως προτεραιότητες.
Τάσος Παππάς, Η Εφημερίδα των Συντακτών, 2026-01-07
Ζητώ προκαταβολικά την επιείκειά σας για την αναφορά που ακολουθεί, κάποιος (α) θα μπορούσε να με κατηγορήσει για έπαρση, αλλά σας είχα προειδοποιήσει γι’ αυτό που συμβαίνει. Στο άρθρο μου με τίτλο «Καλά ξεμπερδέματα» στις 22/12/2025 έγραφα για τις προσπάθειες του συστήματος Μητσοτάκη να δαιμονοποιήσει τους πολιτικούς αντιπάλους του κατασκευάζοντας θέματα που πλήττουν κυρίως την ηθική τους. Σημείωνα ανάμεσα στα άλλα: «Πότε ήταν η βίλα του Τσίπρα στο Σούνιο, πότε το γιοτ όπου έκανε διακοπές, πότε η καταγγελία ότι πούλησε τη Μακεδονία για να πάρει τις συντάξεις, πότε σε συνεννόηση με τον διεφθαρμένο Ραχόι της Ισπανίας έδιναν στην κυκλοφορία την “αποκάλυψη” ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Podemos χρηματοδοτήθηκαν από τον Μαδούρο της Βενεζουέλας.
Η πρόσφατη τηλεφωνική επικοινωνία του Τραμπ με τον Ερντογάν είχε στο επίκεντρο την εναντίωση του Ισραήλ στην παρουσία τουρκικών δυνάμεων στη Γάζα και στη Συρία και σε δεύτερο πλάνο την αναζήτηση μιας στάσης της Τουρκίας απέναντι στο Ιράν.
Είναι φανερό ότι μέχρι να ξεκαθαρίσει ο ορίζοντας των εξελίξεων στο Ιράν δεν μπορεί να υπάρξει μια συμφωνία ελέγχου της αντιπαράθεσης Ισραήλ-Τουρκίας με πεδίο τη Συρία.
Την ώρα που η επόμενη μέρα στη Βορειοανατολική Συρία προβάλλει σαν άλυτο σταυρόλεξο, καθώς η Τουρκία δεν μπορεί να αποδεχθεί την ίδρυση μιας δεύτερης, μετά το Βόρειο Ιράκ, ντε φάκτο ανεξάρτητης κουρδικής οντότητας, είναι ήδη ορατή η εστία της επόμενης κουρδικής ανάφλεξης που δεν είναι άλλη από το Ιρανικό Κουρδιστάν.
Σε μια εποχή που δοκιμάζεται από μια μακρόσυρτη αλληλουχία διαδοχικών κρίσεων –γεωπολιτικών, ενεργειακών, οικονομικών, κοινωνικών–, η πράσινη και η ψηφιακή μετάβαση παρουσιάζονται συχνά ως αναπόφευκτες τεχνοκρατικές διαδικασίες. Στην πραγματικότητα, όμως, πρόκειται για βαθιά πολιτικά εγχειρήματα. Δεν αφορούν μόνο την τεχνολογία, την καινοτομία και τις επενδύσεις, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο αναδιανέμονται σύνολα κόστους, οφέλη και ευκαιρίες στο εσωτερικό των κοινωνιών, στο ευρωπαϊκό και το διεθνές σύστημα.
Στις δηλώσεις που έκανε προχθές μετά το πέρας της συνάντησής του με τον έλληνα Πρωθυπουργό και τον κύπριο πρόεδρο στην Ιερουσαλήμ, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου αναφέρθηκε σε έναν «εχθρό». Τόνισε, για την ακρίβεια, ότι «οι χώρες συνεργάζονται και στον τομέα της άμυνας, καθώς ο εχθρός είναι υπαρκτός». Περισσότερες πληροφορίες για την ταυτότητα του εχθρού δεν δόθηκαν, αλλά το μυαλό όλων πήγε όπως είναι φυσικό στην Τουρκία. Πριν από τη συνάντηση, άλλωστε, ισραηλινές πηγές ανέφεραν στον ισραηλινό ιστότοπο ynetnews ότι οι τρεις χώρες εργάζονται για τη δημιουργία ενός στρατηγικού τείχους ασφαλείας που θα λειτουργεί αποτρεπτικά απέναντι στην Τουρκία, προσθέτοντας ότι η χώρα αυτή αντιμετωπίζεται ως «περιφερειακός ανταγωνιστής και όχι ακόμη ως εχθρός».
Μπροστά στον σταθμό «Ευρώπη» στις Βρυξέλλες, παλιό σιδηροδρομικό σταθμό που μετασχηματίστηκε σε ένα είδος mall/ χώρο συνάντησης κοντά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, έγινε την περασμένη εβδομάδα η συγκέντρωση καλλιεργητών και κτηνοτρόφων από κράτη της Ε.Ε. Με την άρνηση στην επικείμενη συμφωνία της με τη Mercosur (την Ενωση Εμπορίου Χωρών της Νότιας Αμερικής) σε πρώτο πλάνο, οι διαδηλωτές εκφράσανε την εναντίωσή τους στην εισαγωγή αμφίβολης ποιότητας αγροτικών προϊόντων που, με τις χαμηλές τους τιμές, θα πλήξουν τη δική τους παραγωγή, η οποία ακολουθεί τις προδιαγραφές της Ε.Ε. για την υγεία και το περιβάλλον.
Στις δηλώσεις που έκανε προχθές μετά το πέρας της συνάντησής του με τον έλληνα Πρωθυπουργό και τον κύπριο πρόεδρο στην Ιερουσαλήμ, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου αναφέρθηκε σε έναν «εχθρό». Τόνισε, για την ακρίβεια, ότι «οι χώρες συνεργάζονται και στον τομέα της άμυνας, καθώς ο εχθρός είναι υπαρκτός». Περισσότερες πληροφορίες για την ταυτότητα του εχθρού δεν δόθηκαν, αλλά το μυαλό όλων πήγε όπως είναι φυσικό στην Τουρκία. Πριν από τη συνάντηση, άλλωστε, ισραηλινές πηγές ανέφεραν στον ισραηλινό ιστότοπο ynetnews ότι οι τρεις χώρες εργάζονται για τη δημιουργία ενός στρατηγικού τείχους ασφαλείας που θα λειτουργεί αποτρεπτικά απέναντι στην Τουρκία, προσθέτοντας ότι η χώρα αυτή αντιμετωπίζεται ως «περιφερειακός ανταγωνιστής και όχι ακόμη ως εχθρός».
Τάσος Παππάς, Η Εφημερίδα των Συντακτών, 2025-12-23
Συστήματα σε κρίση, καθεστώτα σε πανικό. Αυτό φαίνεται ότι ζούμε το τελευταίο διάστημα. Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ έχει ξεφύγει. Ηλπιζαν στο μέγαρο Μαξίμου ότι με την Εξεταστική Επιτροπή τα πράγματα θα κυλούσαν ήρεμα. Το επιτελικό κράτος θα συγκαλύψει τις βρομιές των ανθρώπων του, η αντιπολίτευση θα φωνάζει αλλά ποιος θα την ακούει, οι επικίνδυνοι μάρτυρες θα βγάλουν τον σκασμό, θα κυριαρχήσει η εντύπωση ότι το πρόβλημα είναι διαχρονικό, άρα έχουν ευθύνες όσα κόμματα κυβέρνησαν τον τόπο από την ίδρυση του ελληνικού κράτους, οι ύποπτοι της δεξιάς ομάδας θα πέσουν στα μαλακά και η διαδικασία θα ολοκληρωθεί με τον συνήθη τρόπο (κάθε κόμμα και ένα πόρισμα) και η πλειοψηφία θα κάνει το δικό της πόρισμα απόφαση της Βουλής. Η εξέλιξη όμως ήταν διαφορετική. Ο κόσμος που παρακολουθεί τη συνεδρίαση από το κανάλι της Βουλής έχει καταλήξει σε άλλα συμπεράσματα. Αποτυπώνεται σε όλες τις μετρήσεις.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κυβέρνηση, πολιτικό σύστημα, δημοσιογράφοι και δημοσιολογούντες, αιφνιδιάστηκαν από τις δημοσκοπήσεις του προηγούμενου δεκαημέρου που όλες, ανεξαιρέτως, καταγράφουν ευρεία στήριξη των αγροτικών κινητοποιήσεων από την κοινωνία και μάλιστα σε υψηλά ποσοστά ακόμα κι από αυτούς που δηλώνουν ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας. Μάλιστα, οι ερωτηθέντες δηλώνουν και μικρή ενόχληση από την ταλαιπωρία που προκαλούν τα μπλόκα στις εθνικές οδούς.
Η στάση της Δύσης στην αντιπαράθεση Ρωσίας-Ουκρανίας μετά το 1991 είναι μέχρι στιγμής μια εναλλαγή σημαιών ευκαιρίας χωρίς στρατηγική, με τις ΗΠΑ και την Ε.Ε. να δοκιμάζουν τις αντιδράσεις της Μόσχας.
Τον Ιούλιο του 1991 ο Μπους ο πρεσβύτερος μιλώντας στη Βουλή της Ουκρανίας ζήτησε από τους αντιπροσώπους του λαού να μην παρασυρθούν από τον αυτοκτονικό εθνικισμό, αλλά να στηρίξουν τις μεταρρυθμίσεις του Γκορμπατσόφ.
Συγγραφέας του λόγου ήταν η σύμβουλος του Μπους για θέματα ΕΣΣΔ Κοντολίζα Ράις, η μετέπειτα υπουργός Εξωτερικών του Μπους υιού στην περίοδο 2004-08.
Οταν διαλύθηκε η ΕΣΣΔ στα τέλη του 1991 σχεδόν οι μισές πυρηνικές κεφαλές βρίσκονταν στην Ουκρανία. Ο Μπους άσκησε ασφυκτικές πιέσεις στο Κίεβο και έτσι οι κεφαλές μεταφέρθηκαν στη Ρωσία με την οικονομική στήριξη των ΗΠΑ.
