Τα αισθήματα φρίκης, αποστροφής, απέχθειας, βδελυρότητας που προκάλεσαν οι βασανισμοί των Ιρακινών από το στρατό κατοχής των ΗΠΑ μάς προτρέπουν να στοχαστούμε πάνω σε μερικά θεμελιώδη χαρακτηριστικά αυτής της χώρας και των κατοίκων της, χαρακτηριστικά που διαμορφώνουν εν πολλοίς την πολιτική των ΗΠΑ έναντι λαών, τους οποίους συνήθως αποκαλούν φανατικούς του Ισλάμ.
Το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης είναι θεσμός που περιορίζει την εθνική κυριαρχία των χωρών- μελών της Ε.Ε. Η καθαυτό επιλογή δεν είναι a priori απαράδεκτη, αν οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν λάβει την αντίστοιχη πολιτική απόφαση με όρους που διασφαλίζουν την ευρεία λαϊκή συναίνεση. Εγινε όμως έτσι; Φοβούμαι ότι η Ευρώπη στα θέματα αυτά προχωρεί με υπερβολική ταχύτητα.
Εγώ δεν θέτω προϋποθέσεις. Θεωρώ ότι είναι καθήκον μου να πω στους συντρόφους μου τι πρέπει να κάνει το κόμμα, πώς πρέπει να είναι στον πολιτικό και προγραμματικό του λόγο, για να ανθήσει εκ νέου. Αυτό σκοπεύω να κάνω. Δεν είναι προϋπόθεση. Ή θα γίνει και θα περάσει αυτό το πράγμα ή δεν θα περάσει, δεν ορκίστηκε ποτέ κανείς ότι θα κερδίζει. (www.mpapayannakis.gr)
Δεν υπάρχει κανένας που να ισχυρίζεται ότι η αποδοχή από τους 25 ηγέτες της διευρυμένης πια Ε.Ε. της Συνταγματικής Συνθήκης δεν αποτελεί ένα σοβαρό βήμα για το μέλλον των ευρωπαϊκών χωρών. Αν συνιστά η αποδοχή αυτή και βήμα για την ολοκλήρωση της Ε.Ε. θα φανεί στο προσεχές μέλλον.
Τη στιγμή αυτή είναι αναγκαία η αποσαφήνιση των κεντρικών στοχεύσεων και προθέσεων κάθε συλλογικής έκφρασης και τάσης, του καθενός και της καθεμιάς εντός ΣΥΝ.
Εμείς, ως Ανανεωτική Συσπείρωση του ΣΥΝ, στοχεύουμε στη συνδιαμόρφωση και διεκδίκηση της συγκρότησης μιας πλειοψηφίας του κόμματος που θα αναλάβει την ευθύνη της πορείας και της διαχείρισής του.
Ζώντας χρόνια τώρα την οικονομική στασιμότητα και την υψηλή και ανερχόμενη ανεργία, ζώντας μιαν εντεινόμενη ανασφάλεια για την απασχόληση, αλλά και για τη σύνταξη, την περίθαλψη, τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, για τη διατήρηση της ευημερίας τους γενικότερα, πήγαν, ή δεν πήγαν, να ψηφίσουν οι πολίτες της Ευρώπης για το κοινό τους Κοινοβούλιο την περασμένη Κυριακή.
Ένα συνεπές κόμμα της ανανεωτικής αριστεράς όπως ο ΣΥΝ, που ακολουθεί το δύσκολο μονοπάτι να δρα σε συνθήκες αυτονομίας ανάμεσα στη σοσιαλδημοκρατική εκδοχή (ΠΑΣΟΚ) και στον εγχώριο δογματισμό (ΚΚΕ και διάφορες ομάδες) δεν μπορεί να υποταχθεί στην αντίληψη των απόψεων παραγόντων όπως ο ΣΥΡΙΖΑ. Αντιθέτως, μπορεί να συνεργάζεται με ορισμένες από τις δυνάμεις αυτές επιλεκτικά σε όρους αυτονομίας και σε στενή σχέση προς το πραγματικό και όχι το πλασματικό κίνημα των μαζών.
Γιατί πρέπει να θυμόμαστε τον Ενρίκο Μπερλινγκουέρ; Ο κόσμος έχει αλλάξει πολύ στα είκοσι χρόνια που μας χωρίζουν από το θάνατό του. Μοιάζει σαν να ζούμε σε μιαν άλλη ιστορική εποχή. Αξίζει, ωστόσο, να θυμόμαστε τον Μπερλινγκουέρ, πρώτα απ’ όλα γιατί ενσάρκωνε ένα υπόδειγμα ηθικο-πολιτικής δράσης που σήμερα τείνει να εκλείψει.
Σύμφωνα με το «Ευρωπαϊκό Δίκτυο κατά του Ρατσισμού» (ομπρέλα 560 ΜΚΟ) την τελευταία δεκαετία σκοτώθηκαν 5.000 δραπέτες, την ώρα που -κουβαλώντας στις πλάτες τους τίποτα περισσότερο από τα ρούχα τους, ίσως και τους εφέστιους θεούς τους- αναζητούσαν άσυλο στην Ευρώπη. Ξέφυγαν το θάνατο στις χώρες τους για να τον βρουν στα νερά της Μεσογείου, στα στενά του Γιβραλτάρ, στα ναρκοπέδια του Έβρου.
Εστω και σε μια εκλογική αναμέτρηση δευτέρας τάξεως, όπως θεωρούνται ότι είναι και οι ευρωεκλογές, η ελληνική ακροδεξιά έρχεται να προστεθεί με τον τρόπο της στην αλυσίδα των νεο-ακροδεξιών κινημάτων και πολιτικών σχηματισμών, οι οποίοι εδώ και μια εικοσαετία αναδύονται στην Ευρώπη.
...Στην κρίση με ιστορικό βάθος, βρίσκεται η ερμηνεία του αποτελέσματος του ΠΑΣΟΚ στις ευρωεκλογές. Και η κρίση αυτή δεν αντιμετωπίζεται με «ξόρκια» και επιπόλαιες, ασυνάρτητες, ρηχές και - τελικά - απολίτικες κινήσεις, όπως κάνει ο Γ. Παπανδρέου.
Τις πρώτες μέρες του πολέμου στο Ιράν η διεθνής συζήτηση περιστρέφεται σχεδόν αποκλειστικά γύρω από ένα ζήτημα, το πετρέλαιο. Οι αγορές ενέργειας, ο αποκλεισμός του Στενού του Ορμούζ, η άνοδος των τιμών της βενζίνης και οι επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία έχουν μετατραπεί στο βασικό πρίσμα μέσα από το οποίο αναλύεται η σύγκρουση.
Η δημόσια συζήτηση επαναλαμβάνει σχεδόν με μηχανικό τρόπο τα ίδια και τα ίδια ερωτήματα. Σε ποια ύψη θα φτάσει η τιμή του πετρελαίου, ποιες θα είναι οι γενικότερες επιπτώσεις για το κόστος ζωής και τι σημαίνουν όλα αυτά για τη διεθνή οικονομία.
Μπορεί ο αμερικανο-ισραηλινός πόλεμος κατά του Ιράν να βρίσκεται στις πρώτες μέρες του και να είναι πολύ νωρίς για την όποια αποτίμηση των ζημιών, ωστόσο είναι βέβαιο ότι, όπως και στην περίπτωση της Γάζας, το περιβαλλοντικό κόστος -πέρα φυσικά από τις απώλειες ζωών- αναμένεται να είναι εξαιρετικά σημαντικό. Γιατί οι σύγχρονοι πόλεμοι επιδεινώνουν την κλιματική αλλαγή. Ουκρανία και Γάζα σηματοδοτούν την ανάγκη για σοβαρή επανεξέταση των περιβαλλοντικών συνεπειών τους. Στην περίπτωση της Γάζας οι ερευνητές κάνουν λόγο και για «οικοκτονία».
Στις εφτά ημέρες του πολέμου η Κύπρος βιώνει συνθήκες πρωτοφανούς ανασφάλειας που εγείρουν σοβαρά ερωτήματα για την ικανότητα της κυβέρνησης Χριστοδουλίδη να προβλέψει και να χειριστεί τους κινδύνους. Το νησί δεν είναι μέρος της εμπόλεμης σύρραξης ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον Ιράν, αλλά ήδη υφίσταται σοβαρές παρενέργειες σε πολλά επίπεδα: άμυνα, ασφάλεια υποδομών, πολιτική προστασία αμάχων, οικονομικές και ενεργειακές επιπτώσεις, τουρισμό και αεροδρομική συνδεσιμότητα.
Παρά την εκτίμηση ότι το επίπεδο κινδύνου είναι σχετικά χαμηλό, οι πλείστοι Κύπριοι είναι θορυβημένοι και καχύποπτοι για την επάρκεια της ηγεσίας τους. Τι θα συμβεί αν ο νέος πόλεμος των Τραμπ - Νετανιάχου εναντίον του Ιράν παραταθεί και αποσταθεροποιηθεί όλη η περιοχή;
Τάσος Παππάς, Η Εφημερίδα των Συντακτών, 2026-03-07
Το δικαίωμα στην αυτοάμυνα». Το ακούμε εδώ και κάμποσο καιρό και διεκδικεί με αξιώσεις την πρώτη θέση στην κατηγορία των σύντομων ανεκδότων μαζί με το άλλο εξίσου δημοφιλές ανέκδοτο, δύο λέξεων τούτο, «διεθνές δίκαιο». Με το διεθνές δίκαιο έχουμε καθαρίσει. Ουδείς σοβαρός άνθρωπος πιστεύει με όλα αυτά που βλέπει να γίνονται ότι υπάρχει διεθνές δίκαιο, ότι το υπηρετούν τα κράτη και ότι το επιβάλλει ο ΟΗΕ με τη δέουσα αυστηρότητα όταν παραβιάζεται. Ακόμη και κείνοι που προσχηματικά το επικαλούνται με επιχειρήματα νεφελώδη δεν μπορούν να απαντήσουν στα ερωτήματα που έχουν εισβάλει στη δημόσια συζήτηση παντού στον κόσμο.
Ενα από τα ελληνικά παράδοξα είναι ότι η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, που χρειαζόταν τις περισσότερες συμβουλές, έκανε τις λιγότερες συμβάσεις με συμβουλευτικές επιχειρήσεις. Αντιθέτως η κυβέρνηση της Ν.Δ., που δείχνει να τα ξέρει όλα, ξόδεψε εξωφρενικά ποσά σε τέτοιες συμβάσεις. Μέσα σε επτά χρόνια ογδονταπλασίασε τη δαπάνη για συμβουλευτικές υπηρεσίες. Για την ακρίβεια την αύξησε 81,25 φορές: από 7,2 εκατ. το 2019 την έφτασε σε 585 εκατ. το 2025! Πάλι καλά να λέμε, διότι πέρυσι μειώθηκαν κατά τι, δηλαδή 12 εκατ. Το 2024 ξόδεψε 597 ολόκληρα εκατομμύρια!
Την ώρα που φλέγεται η Μέση Ανατολή και πολιορκείται το Ιράν, είναι εντυπωσιακή η προσεκτική στάση της Κίνας, σημαντικού εταίρου της Τεχεράνης. Ενώ το Πεκίνο κατακεραυνώνει την στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ και του Ισραήλ, αποφεύγει να στηρίξει το Ιράν εμπράκτως, παρά την στενή εταιρική σχέση μαζί του. Υπενθυμίζεται ότι, με την υποστήριξη της Κίνας και της Ρωσίας, το Ιράν κατέστη πλήρες μέλος του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης το 2023 και της ομάδας BRICS ένα χρόνο αργότερα.
H παθητική στάση της Ρωσίας είναι εν πολλοίς αναμενόμενη – η Μόσχα είναι απασχολημένη με τον τετραετή πλέον πόλεμο της Ουκρανίας, στον οποίον δεν έχει καταγάγει την νίκη που θεωρούσε δεδομένη τον Φεβρουάριο του 2022.
Η Κίνα, κάποτε, αποφάσισε να κηρύξει τον πόλεμο στα σπουργίτια. Ηταν η εποχή του Μεγάλου Αλματος και ο Μάο είχε παραγγείλει τον διπλασιασμό της αγροτικής παραγωγής μέσα σ’ έναν χρόνο και τον αναδιπλασιασμό της τον επόμενο. Είχε δώσει αναλυτικές οδηγίες για νέες, εντατικές μεθόδους σποράς. Μα οι αγρότες δεν έπιαναν το πλάνο και παραπονούνταν πως φταίνε τα πουλιά, που έτρωγαν τους σπόρους.
Το Πολιτικό Γραφείο του Κομμουνιστικού Κόμματος, λοιπόν, αφιέρωσε μια ειδική συνεδρίαση στο θέμα και διέταξε την εξόντωση των σπουργιτιών. Η απόφαση επικυρώθηκε από το 8ο συνέδριο του Κόμματος. Συγκροτήθηκε γενικό επιτελείο που συντόνιζε, με όρους στρατιωτικής εκστρατείας, τον πόλεμο κατά των σπουργιτιών, εξέδιδε πολεμικά ανακοινωθέντα για την πρόοδο των επιχειρήσεων και καλούσε σε παλλαϊκή συμμετοχή.
Την περασμένη εβδομάδα συνεδρίασε στο Μέγαρο Μαξίμου, υπό την προεδρία του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, το Κυβερνητικό Συμβούλιο Οικονομικής Πολιτικής, προκειμένου να επικαιροποιήσει και να επανεπιβεβαιώσει τις προτεραιότητες της κυβέρνησης στη διάρκεια του προεκλογικού 2026.
Οι τόνοι ήταν σχεδόν πανηγυρικοί, οι πολιτικές όμως προαποφασισμένες και τα βλέμματα όλων στραμμένα στις επερχόμενες κάλπες, καθώς σε κάθε περίπτωση απομένουν το πολύ 12 μήνες μέχρι να στηθούν. Ετσι καμία μεγάλη αλλαγή δεν προέκυψε, όλες οι αποφάσεις κινήθηκαν στην αυτή γραμμή, στον ίδιο δρόμο, ωσάν τα πάντα να είναι καλώς καμωμένα.
Με την αμερικανο-ισραηλινή επίθεση στο Ιράν, άνοιξε και πάλι ο ασκός του Αιόλου στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Και είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς πώς θα κλείσει και πότε. Μέχρι να κλείσει (προσωρινά;), θα συνεχίσουμε να μετράμε ανθρώπινα θύματα, μεγάλες καταστροφές και νέες πληγές στο ήδη ταλαίπωρο σώμα της διεθνούς νομιμότητας. Ένας αέναος κύκλος βίας στη Μέση Ανατολή εδώ και πολλά χρόνια, προϊόν εθνικών και θρησκευτικών συγκρούσεων με ιστορικές καταβολές που ενισχύονται και πολλαπλασιάζονται λόγω παρεμβάσεων των Μεγάλων Δυνάμεων. Πλούσια η περιοχή γαρ σε Ιστορία και υδρογονάνθρακες. Και το μείγμα έχει αποδειχτεί εκρηκτικό.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η επίθεση του Ισραήλ και των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν έχει έναν και μόνο σκοπό: την πτώση του καθεστώτος. Η ανάλυση των δύο συμμάχων είχε καταλήξει εδώ και καιρό ότι η σημερινή συγκυρία είναι η ευκαιρία της πεντηκονταετίας για να απαλλαγούν από έναν εξαιρετικά δύσκολο αντίπαλο.
Μπορούν οι βομβαρδισμοί, είτε σε επιλεγμένους στόχους είτε ευρείας κλίμακας, να οδηγήσουν στην ανατροπή του καθεστώτος της Ισλαμικής Δημοκρατίας; Μια ματιά στην ιστορία του Ιράν μετά την ανατροπή του σάχη το 1979 επιβεβαιώνει ότι κάθε φορά που επιχειρείται αλλαγή καθεστώτος με ξένη επέμβαση προκαλείται το αντίθετο αποτέλεσμα, δηλαδή η συσπείρωση γύρω από τη θρησκευτική και πολιτική ηγεσία.
Εδώ και εβδομάδες ο Κύπριος πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης βρίσκεται σε οξεία διελκυστίνδα με τον ΟΗΕ, χαρακτηρίζοντας «αστεία» την αξιολόγηση της Μαρία Ανχελα Ολγκίν, προσωπικής απεσταλμένης του γενικού γραμματέα, για τους λόγους που συντηρείται το πολυετές αδιέξοδο στο Κυπριακό.
