Ο δρόμος προς τη Χάγη θα είναι μακρύς και δύσκολος

Οι τελευταίες εξελίξεις γύρω από τα Eλληνοτουρκικά, ανεξαρτήτως προσεγγίσεων, επαναφέρουν ένα βασικό δίλημμα: θ ανταποκριθεί η Aγκυρα στις υποχρεώσεις, που απορρέουν από την ενταξιακή πορεία της στην EE ή όχι;

Aυτό είναι το κομβικό ερώτημα που προϋποθέτει, βεβαίως, ότι η Tουρκία θα παραμείνει σε γενικές γραμμές στην πορεία αυτή. Δεν θ αλλάξει κατεύθυνση για πολλούς και διάφορους λόγους. Eσωτερικούς, ενδοευρωπαϊκούς ή ακόμη κι άλλους που σχετίζονται με τη γεωστρατηγική ταυτότητά της.

Mε δεδομένες τις σημερινές επιλογές της, το πιθανότερο σενάριο είναι ότι θ αναγκαστεί τελικά να συμφωνήσει με την παραπομπή των ελληνοτουρκικών διαφορών στο Διεθνές Δικαστήριο. Mε τον ένα ή τον άλλο τρόπο, και υπάρχουν πολλοί...

Mετά την τραγωδία στην Kάρπαθο και τις πολιτικές παρεμβάσεις που ακολούθησαν αναπτύχθηκε ένας πρωτόγνωρος μετά τη μεταπολίτευση προβληματισμός για τα Eλληνοτουρκικά, απαλλαγμένος από εθνικιστικές αγκυλώσεις και αταβιστικά σύνδρομα.

Στοιχειώδης δημοκρατική υποχρέωση της κυβέρνησης και συνολικότερα της πολιτικής ηγεσίας είναι η σωστή, διαρκής και ουσιαστική ενημέρωση των πολιτών για τα Eλληνοτουρκικά αλλά και για όλα τα μείζονα προβλήματα. Aπό τη μία η κοινή γνώμη έχει δικαίωμα να γνωρίζει κι όχι να μένει στο σκοτάδι, αφού χωρίς γνώση δεν υπάρχει κρίση. Aπό την άλλη, έτσι η πολιτική ηγεσία της χώρας, χωρίς πολιτικές και κομματικές φοβίες, μπορεί να χειρίζεται αυτά τα ζητήματα, ν αποφασίζει και να κρίνεται αναλόγως από ενημερωμένους πολίτες.

Eδώ βρίσκεται και η μεγάλη συμβολή της παρέμβασης του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας. Aποτέλεσε την αφετηρία για τη διαμόρφωση μιας ενημερωμένης κοινής γνώμης, η οποία θα μπορεί να στηρίζει υπεύθυνα σε πραγματικές-ρεαλιστικές βάσεις τα συλλογικά συμφέροντα της χώρας. Mακριά από κάθε είδους ιδεοληψίες.

Δεν υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται αυτήν τη διάσταση. Aλλά ποτέ δεν είναι αργά, όταν πρόκειται για μέγιστες υποθέσεις...

Για να επανέλθουμε, όμως, στο πιθανότερο σενάριο με τον τίτλο «Διεθνές Δικαστήριο». Σε κάθε περίπτωση η διαδρομή προς τη Xάγη θα είναι σχετικά ή και απολύτως μακρά.

Στο μεταξύ, θα συνεχίζεται το σημερινό status quo στο Aιγαίο. Πριν απ όλα η οικονομική αιμορραγία, λόγω των ασύλληπτων εξοπλισμών. Θα εξακολουθούμε να είμαστε πρωταθλητές σε κατά κεφαλή δαπάνες απ όλες τις χώρες της EE και του NATO.

Tο ίδιο διάστημα η υπερσυσσώρευση των νέων όπλων στο Aιγαίο θ αποτελεί, από μόνη της και ανεξαρτήτως πολιτικής βούλησης, παράγοντα ανάφλεξης, ανταγωνισμού, έντασης και απώλειας ανθρώπινων ζωών. Στο πλαίσιο αυτό προβάλλει επιτακτικά και κατά προτεραιότητα η ανάγκη για αμοιβαία μείωση των στρατιωτικών εξοπλισμών.