Το στρατηγικό δίλημμα της ΝΔ

Η «υπόθεση Μπαλτάκου» δεν είναι υπόθεση ενός συγκεκριμένου προσώπου. Είναι υπόθεση πολιτικής, για τη ΝΔ και, κατ’ επέκταση, για την κυβέρνηση. Οι συνέπειες είναι προφανείς: Πρώτον «στραπατσάρισε» το σενάριο «οικονομικής αισιοδοξίας» της κυβέρνησης στην εκκίνησή του. Εκτός των άλλων, οδήγησε π.χ. και στην αναβολή της έκθεσης της Moody’s για μετά τις ευρωεκλογές...

Δεύτερον, ενίσχυσε τις «αποσχιστικές τάσεις» στο πλαίσιο του κυβερνητικού συνασπισμού, προκαλώντας αναταράξεις τόσο στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ όσο και στο εσωτερικό της ΝΔ (έστω και λιγότερο εμφανείς).

Και τρίτον, ίσως και το μείζον, ξαναθέτει ζήτημα στρατηγικού πολιτικού προσανατολισμού για τη ΝΔ. Προς το κέντρο ή προς τα δεξιά; Ο «Μπαλτάκος» είναι το αποτέλεσμα μιας σαφούς πολιτικής θέσης που υιοθέτησε η ΝΔ μετά την κυριαρχία Σαμαρά... Εγκατέλειψε την... πλαδαρή (όπως υποστηριζόταν τότε) διεκδίκηση του «μεσαίου χώρου» (πολιτική Καραμανλή), στο όνομα μιας ριζοσπαστικής και δυναμικής επανασυγκρότησης της «εθνικολαϊκίστικης Δεξιάς», πρώτη εκδοχή της οποίας ήταν η σκληρή αντιμνημονιακή τοποθέτηση. Η απότομη στροφή Σαμαρά σε μνημονιακές πολιτικές ενίσχυσε τα ακροδεξιά ρεύματα εκτός ΝΔ, από τη ΧΑ μέχρι τους ΑΝΕΛ, όπως φάνηκε στις διπλές εκλογές του 2012.

Στο νέο πολιτικό περιβάλλον, η ομάδα του Μαξίμου επέμεινε με άγονο τρόπο στη «σισύφεια προσπάθεια» της επανασυσπείρωσης του ακροδεξιού ιστορικού κομματιού της, που είχε πάρει άλλους δρόμους. Στην πρώτη φάση, με τη λογική της «ενσωμάτωσης», υιοθετώντας τμήματα της ακροδεξιάς ατζέντας, που τελικά όμως οδήγησαν στην... ενίσχυση της ακροδεξιάς. Και στη δεύτερη φάση (μετά τη δολοφονία Φύσσα) και την πλήρη αποκάλυψη της εγκληματικής δραστηριότητας της ΧΑ, όπου εγκαινιάστηκε μια ορθή κατασταλτική πολιτική. Με ένα όμως μεγάλο έλλειμμα: Δεν συνδυάστηκε με πολιτικές που να συνιστούν ένα ουσιαστικό και σαφές ξήλωμα της ατζέντας της ΧΑ. Ο Μπαλτάκος έφυγε. Οι πολιτικές του θα μείνουν; Αυτό είναι το ζητούμενο για τον κ. Σαμαρά. Να αναθεωρήσει τον «γενετικό» πολιτικό του κώδικα και να στραφεί έμπρακτα σε μια καθαρή ευρωπαϊκή Κεντροδεξιά. Μπορεί;