Το τέλος του παρελθόντος

Ποιος φοβάται το χθες; Αυτός που ποντάρει στο αύριο ή αυτός που τρέμει το παρελθόν; Είναι το ερώτημα που καλούνται να απαντήσουν σε μία εβδομάδα οι φίλοι της Νέας Δημοκρατίας.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας ήταν - και παραμένει - το γεγονός ότι δεν υπάρχει τίποτε εναλλακτικό στη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Καλώς ή κακώς, τα πράγματα έχουν έλθει έτσι που είναι Τσίπρας ή τίποτα. Τσίπρας ή θάνατος. Τσίπρας ή τέλος. Μετά τη 10η Ιανουαρίου τα πράγματα θα αλλάξουν.

Οποιος και να βγει πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας; Ισως ναι, ίσως όχι - αλλά δεν έχει σημασία. Αυτό που θα παίξει ρόλο στην εξέλιξη των πραγμάτων είναι ο τερματισμός των αβεβαιοτήτων σε ολόκληρη την πολιτική σκηνή της χώρας.

Δεν είναι μόνον η μονομαχία ανάμεσα στους Βαγγέλη Μεϊμαράκη και Κυριάκο Μητσοτάκη, που θα βγάλει έναν από τους δύο αδιαφιλονίκητο ηγέτη της Κεντροδεξιάς. Είναι και η εδραίωση της Φώφης Γεννηματά και του Σταύρου Θεοδωράκη ως πολιτικών αρχηγών που θα αλλάξει το σκηνικό και τις ισορροπίες.

Στα θολά νερά, ο καθένας μπορεί να ελπίζει ότι θα πιάσει το μεγαλύτερο ψάρι - και έτσι ο Βασίλης Λεβέντης κατέληξε να είναι η πρώτη φίρμα στο μαγαζί που λέγεται ελληνική πολιτική σκηνή. Να είναι εκείνος που τροφοδοτεί τις παραπολιτικές στήλες - τι είπε, ποιος του χαμογέλασε, ποιος του έσφιξε το χέρι και όλα τα σχετικά.

Με την ολοκλήρωση της εκλογικής διαδικασίας στη Νέα Δημοκρατία, όλα αυτά θα τελειώσουν. Ο καθένας θα γνωρίζει την πραγματική αξία της μετοχής του στο πολιτικό χρηματιστήριο - και μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου ουδέν λάθος θα αναγνωρίζεται. Οι ψηφοφόροι - όλοι εμείς - θα βρεθούμε αντιμέτωποι με τα πραγματικά προβλήματα. Και για πρώτη φορά, έπειτα από καιρό, θα είμαστε υποχρεωμένοι να δώσουμε πραγματικές απαντήσεις. Και σε όποιον αρέσουν.