Aπόλυτα αναγκαία η κυβέρνηση ευρείας πλειοψηφίας

Εάν μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου είχε σχηματισθεί βραχύβια κυβέρνηση, θα είχε δοθεί ο χρόνος για να εξελιχθούν οι φημολογούμενες τότε ιδέες για ανασύνθεση της γαλάζιας πολυκατοικίας, χωρίς την ηγεσία του Σαμαρά, που θεωρήθηκε ότι έχει αποτύχει. Σύμφωνα με αυτές τις ιδέες η Δεξιά θα αντιμετώπιζε έτσι και την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως προκηρύχθηκαν εκλογές και στη μικρή προεκλογική περίοδο δεν επιχειρήθηκε αντικατάστασή του. Έτσι επιβίωσε και μάλιστα έγινε μερική ανασύνθεση της Δεξιάς υπό την ηγεσία του. Ίσως λοιπόν έχει την μοναδική ευκαιρία του να γίνει πρωθυπουργός και γιαυτό δεν έχει την “πολυτέλεια” να φοβάται την πλήρη κατάρρευση της χώρας. Βασική του ιδέα είναι να παίρνει παρατάσεις από την Ευρώπη.

Ο Αλέξης Τσίπρας φοβάται την πρωθυπουργία ή βρίσκεται σε οίστρο; Κάθε λογικός άνθρωπος στη θέση του θα φοβόταν: Στην Ευρώπη του την έχουν στημένη και τα ταμεία είναι άδεια. Θα προτιμούσε κάποιοι άλλοι να αντιμετωπίσουν την κορύφωση της κρίσης που έρχεται, ο ΣΥΡΙΖΑ να μείνει στην ασφάλεια της αντιπολίτευσης και αργότερα να έρθει δήθεν ως σωτήρας. Άλλωστε ο Τσίπρας είναι νέος και θεωρείται ότι έχει πετύχει. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν στρογγύλεψε την πολιτική του. Συνεπώς δεν απευθύνεται σε ευρύτερο ακροατήριο, αλλά και δεν επιτρέπει κυβερνητικές συμμαχίες, αφού με την επιμονή για καταγγελία δεν μπορεί να συνεργαστεί κυβερνητικά με την ΔΗΜΑΡ και το ΠΑΣΟΚ. (Όσο για το ΚΚΕ είναι δεδομένο ότι δεν ενδιαφέρεται.) Αυτά φαίνονται ως ένδειξη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει στρατηγική δεύτερου κόμματος σε αυτή τη φάση. Όμως μάλλον δεν είναι έτσι. Θέλει την πρωθυπουργία και απλώς η απαγκίστρωση από την καταγγελία θα έρθει μετά τις εκλογές αν είναι πρώτος, για να σχηματίσει κυβέρνηση. Όλα αυτά όμως δείχνουν υποτίμηση του ρόλου των διεθνών συσχετισμών και του πολύ πιθανού κινδύνου για “αιφνίδιο θάνατο” της χώρας στα χέρια του.

Το ΠΑΣΟΚ είναι σε αμηχανία. Πως να πείσει ότι θέλει να επαναδιαπραγματευτεί αυτό που υπέγραψε πριν από λίγο καιρό; Ο Βενιζέλος φοβάται τη συμμετοχή σε κυβέρνηση. Με το δίκιο του, αφού η τελευταία διετής διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ οδήγησε στην κατάρρευσή του, αλλά και στην κατάρρευση της χώρας. Φαίνεται πως οδηγείται σε ψήφο ανοχής. Όμως η αμηχανία δεν φέρνει ψήφους. Το ΠΑΣΟΚ λοιπόν έχει έλλειψη στρατηγικής. Μάλλον θα ακούσουμε για “νέο κόμμα” το βράδυ των εκλογών.

Ο Φώτης Κουβέλης και η ΔΗΜΑΡ στα δύο χρόνια παρουσίας της, έχουν στρατηγική. Ουσιαστικά έχουν επιβάλλει την πολιτική ατζέντα, που συζητείται σχεδόν σαν αυτονόητη: Απέναντι στην πιστή εφαρμογή του Μνημονίου που οδήγησε στην κατάρρευση, και στην πρόθεση καταγγελίας του που θα οδηγήσει σε έξοδο από το ευρώ, προτείνουν τη ριζική αναδιαπραγμάτευση με απόλυτη εξασφάλιση της παραμονής στο ευρώ. Κυβέρνηση ευρείας πλειοψηφίας που να υπηρετεί αυτούς τους στόχους. Αλλιώς κινδυνεύουμε, είτε με διάλυση κοινωνική και κρατική, είτε με αυταρχική λύση.