Αυτόκλητη και εκ του περισσού συνηγορία στον Φώτη Κουβέλη και στο αυτονόητο

Μπαίνω λοιπόν στον πειρασμό…

«Ο μπαρμπαφώτης, ο κυρ Φώτης, ο υποψήφιος πρόεδρος Δημοκρατίας, το αριστερό δεκανίκι του συστήματος, το…, ο… »

Κοντά στα σχολιαρόπαιδα και τους προβοκάτορες και τ’ άλλα παιδιά των 40 χρόνων συμμετοχής.

Αισθητική που θα τη ζήλευαν σκληροί χουλιγκάνοι ποδοσφαιρικών ομάδων.

Απολυτότητες που εμφανίζονται με τα φουσάτα και τις σημαίες της μεγαλύτερης άγνοιας και του απόλυτου και πιθανά ένοχου εγώ.

Μέχρι που θα πάει η καταβαράθρωση της στοιχειώδους λογικής και της «ανεκτής» αισθητικής (όχι στο καρακιτσαριό και στις τζάμπα μαγκιές) στην πολιτική μας ζωή.

Φρίττει κανείς με την άνεση όλων όσων όλα τα σφάζουν, όλα τα μαχαιρώνουν.

Χωρίς ανοχές για το διπλανό, το άλλο, διεκδικούν το δικό τους απόλυτο και με απόλυτο τρόπο.

Φοβάμαι,

είπες, δύσβατοι δρόμοι και κακοτράχαλα μονοπάτια μας περιμένουν.

Γιατί όταν πυροβολείς την ελπίδα σκοτώνεις το μέλλον.

Καθρέφτες έχουμε όλοι στα σπίτια μας, ας κοιταχτούμε και ας αναλογιστούμε αυτό που μας αναλογεί. Την προσωπική μας ευθύνη.

Και με τόλμη να πούμε είμαι κι εγώ εδώ…