ΖΕΙ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ;
Γιάννης Μαγκριώτης, Δημοσιευμένο: 2016-11-18
17 ΝΟΕΜΒΡΗ ’73, μια ημέρα που έγινε σύμβολο εξέγερσης και αγώνων.
Μια στιγμή στην ιστορία του τόπου, που άλλαξε την ροή των εξελίξεων και τους σχεδιασμούς της χούντας, για έναν ελεγχόμενο «εκδημοκρατισμό» του δικτατορικού καθεστώτος και την μεταμορφωση του σε «περιορισμένη δημοκρατία».
Τα γεγονότα του Νοέμβρη του ’73, τα έζησα μαθητής του Γυμνασίου, παρακολουθώντας με αγωνία, την κατάληψη του Πολυτεχνείου Θεσσαλονίκης.
Τις εκδηλώσεις των επετείων τις έζησα, συμμετέχοντας, με διαφορετικές ιδιότητες.
38_epeteios_politexniou_02
Μέχρι το 1981, ως φοιτητής, συμμετέχοντας στην οργάνωση των εκδηλώσεων και τα δύο τελευταία χρόνια, ως πρόεδρος του ΚΣ της ΦΕΑΠΘ και ως κεντρικός ομιλητής στην μεγάλη συγκέντρωση, στην πλατεία Αριστοτέλους.
Μετά το ’81και μέχρι το 2003, συμμετείχα πάντα, όπως και στις εκδηλώσεις την 1η του ΜΑΗ, στις οποίες συνέχισα να συμμετέχω, μέχρι το 2011.
Φρόντιζα, όπου και αν βρίσκομαι, μέσα, ή έξω από την χώρα, να μην λείπω.
Ένιωθα την ανάγκη, παρ’οτι έβλεπα ότι είχαν χάσει το ουσιαστικό τους περιεχόμενο, να συμμετέχω, με τις δικές μου σκέψεις και συναισθήματα.
Οι εκδηλώσεις των πρώτων χρόνων, είχαν μνήμες και συναισθήματα της εξέγερσης.
Στην συνέχεια, έγιναν αποκλειστικά πεδία κομματικής αντιπαράθεσης και στην συνέχεια, στην καλύτερη περίπτωση, επετειακή υποχρέωση των αρμοδίων κομματικών και κρατικών αξιωματούχων και στην χειρότερη εκδήλωση της καταστροφικής μανίας των αυτοαποκαλούμενων αντιεξουσιαστων.
%ce%b8%ce%b5%cf%83%cf%83-%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%83%ce%bf%ce%b4%ce%b5%ce%b9%ce%b1
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου, ξεπερνά τα πρόσωπα, τα κόμματα και την συγκυρία και εγγράφεται στην συλλογική μνήμη της κοινωνίας, ως μία στιγμή ατομικής και συλλογικής αξιοπρέπειας και αυταπάρνησης νέων ανθρώπων, που ράγισε το ανελεύθερο καθεστώς της Χούντας και διέλυσε την αδιαφορία μεγάλης μερίδας της κοινωνίας.
ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΑ.
Μια στιγμή στην ιστορία του τόπου, που άλλαξε την ροή των εξελίξεων και τους σχεδιασμούς της χούντας, για έναν ελεγχόμενο «εκδημοκρατισμό» του δικτατορικού καθεστώτος και την μεταμορφωση του σε «περιορισμένη δημοκρατία».
Τα γεγονότα του Νοέμβρη του ’73, τα έζησα μαθητής του Γυμνασίου, παρακολουθώντας με αγωνία, την κατάληψη του Πολυτεχνείου Θεσσαλονίκης.
Τις εκδηλώσεις των επετείων τις έζησα, συμμετέχοντας, με διαφορετικές ιδιότητες.
38_epeteios_politexniou_02
Μέχρι το 1981, ως φοιτητής, συμμετέχοντας στην οργάνωση των εκδηλώσεων και τα δύο τελευταία χρόνια, ως πρόεδρος του ΚΣ της ΦΕΑΠΘ και ως κεντρικός ομιλητής στην μεγάλη συγκέντρωση, στην πλατεία Αριστοτέλους.
Μετά το ’81και μέχρι το 2003, συμμετείχα πάντα, όπως και στις εκδηλώσεις την 1η του ΜΑΗ, στις οποίες συνέχισα να συμμετέχω, μέχρι το 2011.
Φρόντιζα, όπου και αν βρίσκομαι, μέσα, ή έξω από την χώρα, να μην λείπω.
Ένιωθα την ανάγκη, παρ’οτι έβλεπα ότι είχαν χάσει το ουσιαστικό τους περιεχόμενο, να συμμετέχω, με τις δικές μου σκέψεις και συναισθήματα.
Οι εκδηλώσεις των πρώτων χρόνων, είχαν μνήμες και συναισθήματα της εξέγερσης.
Στην συνέχεια, έγιναν αποκλειστικά πεδία κομματικής αντιπαράθεσης και στην συνέχεια, στην καλύτερη περίπτωση, επετειακή υποχρέωση των αρμοδίων κομματικών και κρατικών αξιωματούχων και στην χειρότερη εκδήλωση της καταστροφικής μανίας των αυτοαποκαλούμενων αντιεξουσιαστων.
%ce%b8%ce%b5%cf%83%cf%83-%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%83%ce%bf%ce%b4%ce%b5%ce%b9%ce%b1
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου, ξεπερνά τα πρόσωπα, τα κόμματα και την συγκυρία και εγγράφεται στην συλλογική μνήμη της κοινωνίας, ως μία στιγμή ατομικής και συλλογικής αξιοπρέπειας και αυταπάρνησης νέων ανθρώπων, που ράγισε το ανελεύθερο καθεστώς της Χούντας και διέλυσε την αδιαφορία μεγάλης μερίδας της κοινωνίας.
ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΑ.
