Κάποιοι διακατέχονται από το σύνδρομο του Τιτανικού
Δημήτρης Χατζησωκράτης, Αγγελιοφόρος, Δημοσιευμένο: 2003-10-10
Ευθύς εξαρχής θέλω να καταστήσω σαφές ότι θα επιθυμούσα η Μαρία Δαμανάκη να παρέμενε μαζί μας στο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ για να δώσουμε τη μάχη από κοινού ενάντια στην μετατόπιση του ΣΥΝ σε μετακομμουνιστικό ριζοσπαστικό πολιτικό σχηματισμό στο χώρο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.
Η Μαρία έκρινε ότι ο δρόμος που ακολουθεί ο ΣΥΝ δεν έχει δυνατότητες επιστροφής και δήλωσε αρχικά ότι δεν θα είναι υποψήφια στις επόμενες εκλογές ούτε με τον ΣΥΝ ούτε με οποιοδήποτε κόμμα. Είχε το δικαίωμα; Θεωρώ αναφαίρετο!
Ο χρονισμός ήταν σωστός; Προφανώς, μερικούς μήνες πριν τις εκλογές! Ο εξαναγκασμός και η εξώθηση σε παραίτησή της συνιστούν ακραίο στοιχείο κομματικού αυταρχισμού. Η ηγετική ομάδα έχει την ευθύνη για τις επιπτώσεις αυτής της πράξης στην δυναμική και το μέλλον του ΣΥΝ
Θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι ούτε η ΝΔ ούτε το ΠΑΣΟΚ με τους Μάνο, Λαλιώτη ,Παπαδόπουλο και Μπένο αντιστοίχως δεν διανοήθηκαν να ζητήσουν, να απαιτήσουν παραίτηση και από το βουλευτικό αξίωμα σε ακριβώς παρόμοια έκφραση επιθυμίας μη συμμετοχής τους στις εκλογές...
Δεν αρκεί να μιλάς για την ενότητα, την συσπείρωση, την ανοχή, πρέπει να είσαι και ενωτικός και συσπειρωτικός και ανεκτικός. Και αυτά τα αναγκαία προσόντα για την ανανεωτική αριστερά, είναι «είδος εν ανεπαρκεία» στην ηγετική ομάδα του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ. Το διάχυτο κλίμα ...ικανοποίησης που εκπέμπουν οι απανωτές δηλώσεις τους αναδεικνύουν ότι διακατέχονται από το «σύνδρομο του Τιτανικού».
Και αυτό είναι άκρως ανησυχητικό γιατί, ιδιαιτέρως στην πολιτική, το ένστικτο αυτοσυντήρησης μας εγκαταλείπει όλους και όλες τελευταίο...
Στη συγκυρία αυτή η ασκούμενη κυβερνητική πολιτική με το μείγμα συντηρητικών κατευθύνσεων και λαϊκίστικης δημαγωγίας θα διευκόλυνε την προγραμματική αντιπολίτευση του ΣΥΝ και την δυνατότητα να απευθυνθεί στον υπαρκτότατο και ευρύτατο χώρο των πολιτών που «γεωγραφικά» βρίσκονται μεταξύ του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝ. Μολαταύτα, η ηγετική ομάδα του ΣΥΝ τον οδηγεί στον αυτοπεριορισμό του, αποκλειστικά, στον δραματικά μικρότερο χώρο μεταξύ ΣΥΝ και ΚΚΕ με μοναδικό στόχο –δονκιχωτικού χαρακτήρα- την διεκδίκηση της ηγεμονίας στην αριστερά από το ΚΚΕ!
Ο πρόεδρος Νίκος Κωνσταντόπουλος θα μπορέσει έστω και την ύστατη στιγμή να αντιληφθεί ότι η διασφάλιση της ενότητας και συνεννόησης στο εσωτερικό του ΣΥΝ έχει πρωταρχική και πολύ μεγαλύτερη σημασία από την αναμονή υποδοχής κάποιων, που τώρα μια και φεύγουν ...τα «βαρίδια», σκοπεύουν(;) να έλθουν;
Η Μαρία έκρινε ότι ο δρόμος που ακολουθεί ο ΣΥΝ δεν έχει δυνατότητες επιστροφής και δήλωσε αρχικά ότι δεν θα είναι υποψήφια στις επόμενες εκλογές ούτε με τον ΣΥΝ ούτε με οποιοδήποτε κόμμα. Είχε το δικαίωμα; Θεωρώ αναφαίρετο!
Ο χρονισμός ήταν σωστός; Προφανώς, μερικούς μήνες πριν τις εκλογές! Ο εξαναγκασμός και η εξώθηση σε παραίτησή της συνιστούν ακραίο στοιχείο κομματικού αυταρχισμού. Η ηγετική ομάδα έχει την ευθύνη για τις επιπτώσεις αυτής της πράξης στην δυναμική και το μέλλον του ΣΥΝ
Θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι ούτε η ΝΔ ούτε το ΠΑΣΟΚ με τους Μάνο, Λαλιώτη ,Παπαδόπουλο και Μπένο αντιστοίχως δεν διανοήθηκαν να ζητήσουν, να απαιτήσουν παραίτηση και από το βουλευτικό αξίωμα σε ακριβώς παρόμοια έκφραση επιθυμίας μη συμμετοχής τους στις εκλογές...
Δεν αρκεί να μιλάς για την ενότητα, την συσπείρωση, την ανοχή, πρέπει να είσαι και ενωτικός και συσπειρωτικός και ανεκτικός. Και αυτά τα αναγκαία προσόντα για την ανανεωτική αριστερά, είναι «είδος εν ανεπαρκεία» στην ηγετική ομάδα του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ. Το διάχυτο κλίμα ...ικανοποίησης που εκπέμπουν οι απανωτές δηλώσεις τους αναδεικνύουν ότι διακατέχονται από το «σύνδρομο του Τιτανικού».
Και αυτό είναι άκρως ανησυχητικό γιατί, ιδιαιτέρως στην πολιτική, το ένστικτο αυτοσυντήρησης μας εγκαταλείπει όλους και όλες τελευταίο...
Στη συγκυρία αυτή η ασκούμενη κυβερνητική πολιτική με το μείγμα συντηρητικών κατευθύνσεων και λαϊκίστικης δημαγωγίας θα διευκόλυνε την προγραμματική αντιπολίτευση του ΣΥΝ και την δυνατότητα να απευθυνθεί στον υπαρκτότατο και ευρύτατο χώρο των πολιτών που «γεωγραφικά» βρίσκονται μεταξύ του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝ. Μολαταύτα, η ηγετική ομάδα του ΣΥΝ τον οδηγεί στον αυτοπεριορισμό του, αποκλειστικά, στον δραματικά μικρότερο χώρο μεταξύ ΣΥΝ και ΚΚΕ με μοναδικό στόχο –δονκιχωτικού χαρακτήρα- την διεκδίκηση της ηγεμονίας στην αριστερά από το ΚΚΕ!
Ο πρόεδρος Νίκος Κωνσταντόπουλος θα μπορέσει έστω και την ύστατη στιγμή να αντιληφθεί ότι η διασφάλιση της ενότητας και συνεννόησης στο εσωτερικό του ΣΥΝ έχει πρωταρχική και πολύ μεγαλύτερη σημασία από την αναμονή υποδοχής κάποιων, που τώρα μια και φεύγουν ...τα «βαρίδια», σκοπεύουν(;) να έλθουν;
