Όχι «χρυσά χαλινάρια» στο σχολείο!
Τριαντάφυλλος Μηταφίδης, Αγγελιοφόρος, Δημοσιευμένο: 2008-03-31
ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ των δύο πρώτων βαθμίδων της Εκπαίδευσης στην «κοινωφελή» ιδιωτική «Μορφωτική Αναπτυξιακή Πρωτοβουλία» - δηλ. στα Ιδρύματα Λαμπράκη, Νιάρχου, Ωνάση, Μποδοσάκη, Κωστόπουλου, Ευγενίδου, Λεβέντη και Εθνικής Τράπεζας – υπέγραψε την περασμένη Παρασκευή ο υπουργός Παιδείας. Μάλιστα, το πρόβαλε και ως παράδειγμα προς μίμηση που «δείχνει το δρόμο σε όλες τις δυνάμεις του ελληνισμού εντός και εκτός συνόρων να επενδύσουν στην Παιδεία».
Έκρυψε, βέβαια, το γεγονός ότι το ΥΠΕΠΘ είναι ο μόνος «επενδυτής» που πληρώνει τα επιμορφωτικά προγράμματα, που εκπονούν οι «εθνικοί ευεργέτες» της «πρωτοβουλίας των οχτώ ιδρυμάτων». Το υπό τον βαρύγδουπο τίτλο «Δίκτυο Σχολικής Καινοτομίας» (Δ.Σ.Κ.) ήδη λειτουργεί «πιλοτικά» από το 2007-08 με τη συνεργασία πανεπιστημιακών ιδρυμάτων. Αν και στο ρεπερτόριό του περιλαμβάνει υπαρκτά ζητήματα και παραμέτρους της εκπαιδευτικής-παιδαγωγικής πραγματικότητας, τηρεί με θρησκευτική ευλάβεια τις προδιαγραφές της νεοφιλελεύθερης – νεοσυντηρητικής πολιτικής του ΥΠΕΠΘ, με την οποία βρίσκεται σε ασυμφιλίωτη σύγκρουση ο εκπαιδευτικός κόσμος.
Τα άσφαιρα πυρά των εισηγητών του Δ.Σ.Κ. κατά του «διδακτισμού» και του «φορμαλισμού», που όντως μαστίζουν το ελληνικό σχολείο, καθώς και η αναγνώριση «σχετικής αυτονομίας» στους εκπαιδευτικούς δεν απαντούν σε κρίσιμα ερωτήματα όπως:
• Θα συνεχιστεί η προκλητική σπατάλη ευρωπαϊκών κονδυλίων και με το «ΕΠΕΑΕΚ 3», που υπόσχεται να υλοποιήσει έως το 2013 το ΥΠΕΠΘ;
• Πού εξαφανίστηκε το 70% (!) των κονδυλίων των ΕΠΕΑΕΚ 1 και 2 (1994-98) καθώς και οι ανεξάρτητοι πόροι που μέσω των Π.Ε.Π. των «Κοινοτικών Πλαισίων Στήριξης» διοχετεύθηκαν, υποτίθεται, στην Εκπαίδευση;
• Ποια «προνόμια» θα έχουν τα σχολεία που θα ενταχθούν στο Δ.Σ.Κ.; Μήπως έτσι θα μπει «από το παράθυρο» η «αξιολόγηση»=κατηγοριοποίηση των σχολικών μονάδων – μύχιος πόθος του ΥΠΕΠΘ;
Το χειμαζόμενο Δημόσιο Σχολείο παραδίνεται στην αδηφάγο ιδιωτική πρωτοβουλία με την «ευγενική χορηγία» μιας κυβέρνησης λαϊκής μειοψηφίας, που δεν ξέχασε μόνο τα περίφημα «τρία ΔΕΝ» στο νομοσχέδιο-έκτρωμα για το Ασφαλιστικό-Συνταξιοδοτικό, αλλά αθέτησε και την προεκλογική δέσμευσή της Ν.Δ. ότι θα αυξήσει τις εκπαιδευτικές της δαπάνες στο 5% του ΑΕΠ.
Οι «αρχιτέκτονες» του «σχολείου της αγοράς» καλούν τους εκπαιδευτικούς της μαχόμενης έδρας να αναλάβουν το ρόλο των «κτιστών».
Οι εκπαιδευτικοί όχι μόνο πρέπει να αρνηθούν τα «χρυσά χαλινάρια» που τους υπόσχονται οι σειρήνες των ιδιωτικών συμφερόντων, αλλά και να γίνουν, όπως έλεγε ο Μπρεχτ, «αρχιτέκτονες και ποιητές» του σχολείου της κοινωνικής απελευθέρωσης.
Έκρυψε, βέβαια, το γεγονός ότι το ΥΠΕΠΘ είναι ο μόνος «επενδυτής» που πληρώνει τα επιμορφωτικά προγράμματα, που εκπονούν οι «εθνικοί ευεργέτες» της «πρωτοβουλίας των οχτώ ιδρυμάτων». Το υπό τον βαρύγδουπο τίτλο «Δίκτυο Σχολικής Καινοτομίας» (Δ.Σ.Κ.) ήδη λειτουργεί «πιλοτικά» από το 2007-08 με τη συνεργασία πανεπιστημιακών ιδρυμάτων. Αν και στο ρεπερτόριό του περιλαμβάνει υπαρκτά ζητήματα και παραμέτρους της εκπαιδευτικής-παιδαγωγικής πραγματικότητας, τηρεί με θρησκευτική ευλάβεια τις προδιαγραφές της νεοφιλελεύθερης – νεοσυντηρητικής πολιτικής του ΥΠΕΠΘ, με την οποία βρίσκεται σε ασυμφιλίωτη σύγκρουση ο εκπαιδευτικός κόσμος.
Τα άσφαιρα πυρά των εισηγητών του Δ.Σ.Κ. κατά του «διδακτισμού» και του «φορμαλισμού», που όντως μαστίζουν το ελληνικό σχολείο, καθώς και η αναγνώριση «σχετικής αυτονομίας» στους εκπαιδευτικούς δεν απαντούν σε κρίσιμα ερωτήματα όπως:
• Θα συνεχιστεί η προκλητική σπατάλη ευρωπαϊκών κονδυλίων και με το «ΕΠΕΑΕΚ 3», που υπόσχεται να υλοποιήσει έως το 2013 το ΥΠΕΠΘ;
• Πού εξαφανίστηκε το 70% (!) των κονδυλίων των ΕΠΕΑΕΚ 1 και 2 (1994-98) καθώς και οι ανεξάρτητοι πόροι που μέσω των Π.Ε.Π. των «Κοινοτικών Πλαισίων Στήριξης» διοχετεύθηκαν, υποτίθεται, στην Εκπαίδευση;
• Ποια «προνόμια» θα έχουν τα σχολεία που θα ενταχθούν στο Δ.Σ.Κ.; Μήπως έτσι θα μπει «από το παράθυρο» η «αξιολόγηση»=κατηγοριοποίηση των σχολικών μονάδων – μύχιος πόθος του ΥΠΕΠΘ;
Το χειμαζόμενο Δημόσιο Σχολείο παραδίνεται στην αδηφάγο ιδιωτική πρωτοβουλία με την «ευγενική χορηγία» μιας κυβέρνησης λαϊκής μειοψηφίας, που δεν ξέχασε μόνο τα περίφημα «τρία ΔΕΝ» στο νομοσχέδιο-έκτρωμα για το Ασφαλιστικό-Συνταξιοδοτικό, αλλά αθέτησε και την προεκλογική δέσμευσή της Ν.Δ. ότι θα αυξήσει τις εκπαιδευτικές της δαπάνες στο 5% του ΑΕΠ.
Οι «αρχιτέκτονες» του «σχολείου της αγοράς» καλούν τους εκπαιδευτικούς της μαχόμενης έδρας να αναλάβουν το ρόλο των «κτιστών».
Οι εκπαιδευτικοί όχι μόνο πρέπει να αρνηθούν τα «χρυσά χαλινάρια» που τους υπόσχονται οι σειρήνες των ιδιωτικών συμφερόντων, αλλά και να γίνουν, όπως έλεγε ο Μπρεχτ, «αρχιτέκτονες και ποιητές» του σχολείου της κοινωνικής απελευθέρωσης.
