Ώσπου φτάσαμε στον καταποντισμό
Διονύσης Γουσέτης, Αυγή, Δημοσιευμένο: 2006-03-11
Μια επίσκεψη στη Βόρεια κατεχόμενη Κύπρο θα σας πείσει. Εκατοντάδες είναι τα ολοκαίνουργα κτίσματα -ανάμεσά τους πολυτελή ξενοδοχεία- που χτίστηκαν στην παραλία της Κερύνειας. Τα περισσότερα με το προσφιλές στους Τούρκους απρόσωπο σύστημα «οργανωμένης δόμησης». Το ίδιο και στην Αμμόχωστο. Τώρα ο Τ/Κ τύπος μιλάει για «ανάπτυξη» της περιοχής Μόρφου. Πάει και η Μόρφου στον τσιμέντο. Μάλλον αυτό το τσιμέντωμα εννοούσε ο κ. Χριστόφιας όταν πρέσβευε το βροντερό «όχι» στο σχέδιο Ανάν. Αν πέρναγε το «ναι», η Αμμόχωστος -η φυλακισμένη στα συρματοπλέγματα πόλη- θα είχε επιστραφεί στους κατοίκους της μαζί με άλλα 15 χωριά πριν πολλούς μήνες. Η Μόρφου με άλλα 40 χωριά θα επιστρέφονταν σταδιακά σε 18 μήνες από σήμερα. Ενενήντα χιλιάδες Ελληνοκύπριοι θα επέστρεφαν στα σπίτια τους υπό ελληνοκυπριακή διοίκηση και χιλιάδες άλλοι υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση.
Περπατώντας στους δρόμους της Βόρειας Λευκωσίας, παρατηρεί κανείς δυο σαφώς διαφορετικά επίπεδα κατοικίας και ζωής. Το κατώτερο -σχεδόν απόλυτη φτώχεια- αντιστοιχεί στους έποικους από την Ανατολία. Ο αριθμός τους έχει ξεπεράσει τον αριθμό των Τουρκοκυπρίων. Και η προσέλευση συνεχίζεται αμείωτη (λέγεται ότι θα φτάσουν το ένα εκατομμύριο), ενώ το σχέδιο Ανάν προέβλεπε τερματισμό της εποίκησης.
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο σταμάτησε να δικαιώνει προσφυγές Ελληνοκυπρίων, όπως η Τιτίνα Λοϊζίδου, για αποζημίωση των περιουσιών τους. Στην προσφυγή της Μύρας Ξενίδη, η ουσία της απόφασης του ΕΔΑΔ είναι ότι θα επιστρέψει όλες τις εκκρεμούσες αγωγές Ελληνοκυπρίων και θα συστήσει στους ενάγοντες να προσφύγουν στο Δικαστήριο Αποζημιώσεων που έχει συσταθεί από την Τ/Κ Διοίκηση. Έτσι, το θέμα των περιουσιών στο Βορρά θα λυθεί οριστικά από ένα σώμα καθαρά τουρκοκυπριακό, ενώ στο «Συμβούλιο Περιουσιών» που πρόβλεπε το σχέδιο Ανάν, θα εκπροσωπείτο και η ελληνική πλευρά και θα υπήρχαν και ξένοι αντιπρόσωποι. Στο Νότο αντίθετα, άρχισαν να επιστρέφονται σταδιακά μέσω Ε/Κ Δικαστηρίων οι περιουσίες των Τουρκοκυπρίων, πράγμα που πανικόβαλε όσους Ε/Κ πρόσφυγες τις νέμονται. Υποχρέωσε και την κυβέρνηση να τους παραχωρήσει δημόσιες εκτάσεις, για να «μαζέψει» τον πανικό και τη δυσαρέσκεια.
Η αποδοχή του σχεδίου Ανάν από τους Τουρκοκύπριους και η απόρριψή του από τους Ελληνοκύπριους αποενοχοποίησε στα μάτια της διεθνούς κοινότητας την τουρκική εισβολή. Επιπλέον, έχει καταστεί διάφανη η επιδίωξη της Ε/Κ ηγεσίας: δεν είναι η ομοσπονδία που υπέγραψε ο Μακάριος, δεν είναι η επανένωση, δεν είναι καν η διχοτόμηση, που θα έδινε ένα διεθνές πρόσωπο στους Τ/Κ. Είναι η διατήρηση του status quo, δηλαδή της απομόνωσης των Τ/Κ και της εξάρτησής τους από τους Ε/Κ. Πρόσφατο κρούσμα είναι η αδιαφορία των Ε/Κ για τη διάσωση των πολιτιστικών μνημείων: αρνήθηκαν τα χρήματα του ΟΗΕ για την αποκατάσταση των κοιμητηρίων. Τα προτιμούν κατεστραμμένα για να επιδεικνύουν τη βεβήλωση. Αυτά δεν γίνονται αποδεκτά από τη διεθνή κοινότητα, ούτε βέβαια από τους υπερασπιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αποτέλεσμα είναι η αναβάθμιση των σχέσεων με τους Τ/Κ, όπως φάνηκε και από την επίσκεψη του Βρετανού ΥΠΕΞ.
Από το 1955 μέχρι σήμερα καταστρέφουμε σταδιακά αυτό το όμορφο νησί. Από το όνειδος της ΕΟΚΑ προχωρήσαμε στον τορπιλισμό της ανεξαρτησίας το 1963 με το πραξικόπημα του Μακάριου και στο όνειδος των «θυλάκων». Κάναμε άλλο πραξικόπημα το 1974 και το πληρώσαμε με την τουρκική εισβολή και κατοχή. Έκτοτε απορρίπτουμε τη μια πρωτοβουλία μετά την άλλη. Εξευτελίσαμε το Αγγλοαμερικανικό Σχέδιο το 1978, γιατί το ετοίμασαν οι ιμπεριαλιστές. Πολεμήσαμε λυσσαλέα την Αξιολόγηση του Βάλντχαϊμ το 1981 γιατί ο Βάλντχαϊμ ήταν πουλημένος πράκτορας των Αγγλοαμερικάνων. Πετάξαμε τους προδοτικούς «Δείκτες» του Περέζ ντε Κουεγιάρ το 1983 και μετέπειτα τα «Ενοποιημένα Έγγραφα» του ιδίου το 1985, χαρακτηρίζοντας τον Γενικό Γραμματέα «άνθρωπο με προσωπικές αδυναμίες» (Τάσσος Παπαδόπουλος). Αποκρούσαμε τη Δέσμη Ιδεών Μπούτρος Γκάλι το 1992, γιατί επρόκειτο για «τρίτο Αττίλα» (Τάσσος Παπαδόπουλος. Τέλος, απορρίψαμε το Σχέδιο του «αράπη» Κόφι Ανάν που είναι «έκτρωμα» και «οδηγεί στη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας» (Τάσσος Παπαδόπουλος). Κάποιες στιγμές αυτοκριτικής, αναπολούμε αυτά που απορρίψαμε στο παρελθόν, όπως το σχέδιο του φονιά των λαών Άτσεσον. Αλλά συνεχίζουμε ακάθεκτοι την πορεία μας, ανεύθυνοι, αδιάφοροι, αλαζόνες, απομονωμένοι. Ο Ν. Ρολάνδης διαπιστώνει πικρά ότι κύριος στόχος του μέσου Ε/Κ είναι ο προσωπικός πλουτισμός και η άλωση της εξουσίας. Τίποτε άλλο.
Ο Ευάγγελος Αβέρωφ έγραφε προφητικά: «Ο υπερπατριωτισμός, η δημαγωγία, η αφροσύνη, η ευθυνοφοβία, ήταν οι οδηγοί στον ολισθηρό δρόμο. Ώσπου το νησί έφτασε στο ελλαδικό έγκλημα της 15ης Ιουλίου 1974, στο τουρκικό μαχαίρωμα της 20ης Ιουλίου και της 14ης Αυγούστου του ιδίου έτους. Ώσπου φτάσαμε στον καταποντισμό».
Περπατώντας στους δρόμους της Βόρειας Λευκωσίας, παρατηρεί κανείς δυο σαφώς διαφορετικά επίπεδα κατοικίας και ζωής. Το κατώτερο -σχεδόν απόλυτη φτώχεια- αντιστοιχεί στους έποικους από την Ανατολία. Ο αριθμός τους έχει ξεπεράσει τον αριθμό των Τουρκοκυπρίων. Και η προσέλευση συνεχίζεται αμείωτη (λέγεται ότι θα φτάσουν το ένα εκατομμύριο), ενώ το σχέδιο Ανάν προέβλεπε τερματισμό της εποίκησης.
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο σταμάτησε να δικαιώνει προσφυγές Ελληνοκυπρίων, όπως η Τιτίνα Λοϊζίδου, για αποζημίωση των περιουσιών τους. Στην προσφυγή της Μύρας Ξενίδη, η ουσία της απόφασης του ΕΔΑΔ είναι ότι θα επιστρέψει όλες τις εκκρεμούσες αγωγές Ελληνοκυπρίων και θα συστήσει στους ενάγοντες να προσφύγουν στο Δικαστήριο Αποζημιώσεων που έχει συσταθεί από την Τ/Κ Διοίκηση. Έτσι, το θέμα των περιουσιών στο Βορρά θα λυθεί οριστικά από ένα σώμα καθαρά τουρκοκυπριακό, ενώ στο «Συμβούλιο Περιουσιών» που πρόβλεπε το σχέδιο Ανάν, θα εκπροσωπείτο και η ελληνική πλευρά και θα υπήρχαν και ξένοι αντιπρόσωποι. Στο Νότο αντίθετα, άρχισαν να επιστρέφονται σταδιακά μέσω Ε/Κ Δικαστηρίων οι περιουσίες των Τουρκοκυπρίων, πράγμα που πανικόβαλε όσους Ε/Κ πρόσφυγες τις νέμονται. Υποχρέωσε και την κυβέρνηση να τους παραχωρήσει δημόσιες εκτάσεις, για να «μαζέψει» τον πανικό και τη δυσαρέσκεια.
Η αποδοχή του σχεδίου Ανάν από τους Τουρκοκύπριους και η απόρριψή του από τους Ελληνοκύπριους αποενοχοποίησε στα μάτια της διεθνούς κοινότητας την τουρκική εισβολή. Επιπλέον, έχει καταστεί διάφανη η επιδίωξη της Ε/Κ ηγεσίας: δεν είναι η ομοσπονδία που υπέγραψε ο Μακάριος, δεν είναι η επανένωση, δεν είναι καν η διχοτόμηση, που θα έδινε ένα διεθνές πρόσωπο στους Τ/Κ. Είναι η διατήρηση του status quo, δηλαδή της απομόνωσης των Τ/Κ και της εξάρτησής τους από τους Ε/Κ. Πρόσφατο κρούσμα είναι η αδιαφορία των Ε/Κ για τη διάσωση των πολιτιστικών μνημείων: αρνήθηκαν τα χρήματα του ΟΗΕ για την αποκατάσταση των κοιμητηρίων. Τα προτιμούν κατεστραμμένα για να επιδεικνύουν τη βεβήλωση. Αυτά δεν γίνονται αποδεκτά από τη διεθνή κοινότητα, ούτε βέβαια από τους υπερασπιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αποτέλεσμα είναι η αναβάθμιση των σχέσεων με τους Τ/Κ, όπως φάνηκε και από την επίσκεψη του Βρετανού ΥΠΕΞ.
Από το 1955 μέχρι σήμερα καταστρέφουμε σταδιακά αυτό το όμορφο νησί. Από το όνειδος της ΕΟΚΑ προχωρήσαμε στον τορπιλισμό της ανεξαρτησίας το 1963 με το πραξικόπημα του Μακάριου και στο όνειδος των «θυλάκων». Κάναμε άλλο πραξικόπημα το 1974 και το πληρώσαμε με την τουρκική εισβολή και κατοχή. Έκτοτε απορρίπτουμε τη μια πρωτοβουλία μετά την άλλη. Εξευτελίσαμε το Αγγλοαμερικανικό Σχέδιο το 1978, γιατί το ετοίμασαν οι ιμπεριαλιστές. Πολεμήσαμε λυσσαλέα την Αξιολόγηση του Βάλντχαϊμ το 1981 γιατί ο Βάλντχαϊμ ήταν πουλημένος πράκτορας των Αγγλοαμερικάνων. Πετάξαμε τους προδοτικούς «Δείκτες» του Περέζ ντε Κουεγιάρ το 1983 και μετέπειτα τα «Ενοποιημένα Έγγραφα» του ιδίου το 1985, χαρακτηρίζοντας τον Γενικό Γραμματέα «άνθρωπο με προσωπικές αδυναμίες» (Τάσσος Παπαδόπουλος). Αποκρούσαμε τη Δέσμη Ιδεών Μπούτρος Γκάλι το 1992, γιατί επρόκειτο για «τρίτο Αττίλα» (Τάσσος Παπαδόπουλος. Τέλος, απορρίψαμε το Σχέδιο του «αράπη» Κόφι Ανάν που είναι «έκτρωμα» και «οδηγεί στη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας» (Τάσσος Παπαδόπουλος). Κάποιες στιγμές αυτοκριτικής, αναπολούμε αυτά που απορρίψαμε στο παρελθόν, όπως το σχέδιο του φονιά των λαών Άτσεσον. Αλλά συνεχίζουμε ακάθεκτοι την πορεία μας, ανεύθυνοι, αδιάφοροι, αλαζόνες, απομονωμένοι. Ο Ν. Ρολάνδης διαπιστώνει πικρά ότι κύριος στόχος του μέσου Ε/Κ είναι ο προσωπικός πλουτισμός και η άλωση της εξουσίας. Τίποτε άλλο.
Ο Ευάγγελος Αβέρωφ έγραφε προφητικά: «Ο υπερπατριωτισμός, η δημαγωγία, η αφροσύνη, η ευθυνοφοβία, ήταν οι οδηγοί στον ολισθηρό δρόμο. Ώσπου το νησί έφτασε στο ελλαδικό έγκλημα της 15ης Ιουλίου 1974, στο τουρκικό μαχαίρωμα της 20ης Ιουλίου και της 14ης Αυγούστου του ιδίου έτους. Ώσπου φτάσαμε στον καταποντισμό».
