Η ώρα της σοσιαλδημοκρατίας

Αυτή η κυβέρνηση όπως όλα δείχνουν θα καταρρεύσει. Δεν είναι μόνο οι δημοσκοπήσεις (ακόμα και της ΑΥΓΗΣ). Είναι η εικόνα από τις καθημερινές συζητήσεις και συναναστροφές. Το πρόβλημα είναι ότι η κατάρρευση αυτή θα συμπαρασύρει και πολλές από τις αξίες της Αριστεράς και των προοδευτικών αναζητήσεων δίνοντας τη «σκυτάλη» σε συντηρητικές αντιλήψεις και στον κοινωνικό Δαρβινισμό.

Η νέα τάξη πραγμάτων που θα διαδεχτεί το αποτυχημένο «αριστερό πείραμα» θα επαναφέρει βασικές αντιλήψεις του νεοφιλελευθερισμού. Το μίσος για το δημόσιο χώρο, τη θεωρία ότι «οι φτωχοί φταίνε οι ίδιοι» γιατί δεν επιλέγουν την κοινωνική κινητικότητα, τη φοβία για την Ανοιχτή κοινωνία, τη φετιχοποίηση της καταστολής. Αυτό το ρεύμα θα διαπερνά τις επιλογές της ΝΔ ανεξάρτητα από τις προθέσεις της ηγεσίας της. Φυσικά για μια τέτοια εξέλιξη ο ΣΥΡΙΖΑ φέρει ακέραιη την ευθύνη για το λαϊκισμό, τη ρητορική της εξαπάτησης, τη λατρεία προς την εξουσία, τις ιδεοληψίες και τελικά τη μεταστροφή στον κυνισμό που διαμόρφωσαν αυτή την αποτυχημένη εκδοχή αλλαγής του πολιτικού σκηνικού.

Ακριβώς γι αυτούς τους λόγους καθίσταται επιτακτική η διαμόρφωση ενός ισχυρού και αξιόπιστου πόλου της σοσιαλδημοκρατίας ως υπαρκτής εναλλακτικής λύσης.

Παρά τα λάθη και τις αντιφάσεις του σοσιαλδημοκρατικού παραδείγματος το πολιτικό και ιδεολογικό ρεύμα της κεντροαριστεράς είναι το μόνο που μπορεί να συνδυάσει τις κοινωνικές ευαισθησίες με το ρεαλισμό. Την αγωνία για τους μη προνομιούχους με τη διαταξική συνεργασία. Την κριτική στα μνημονιακά δεδομένα με τη στροφή στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Την υπεράσπιση του Δημόσιου χώρου με οριοθέτηση από τον παραδοσιακό κρατισμό. Τα Δημοκρατικά δικαιώματα με το σεβασμό της ασφάλειας των πολιτών.

Ο πόλος αυτός μπορεί να δημιουργηθεί γύρω από τη Δημοκρατική Συμπαράταξη. Με δύο προϋποθέσεις. Η πρώτη αφορά ένα σοβαρό πολιτικό σχεδιασμό που θα απευθύνεται στη μεγάλη δεξαμενή του απογοητευμένου προοδευτικού κόσμου ο οποίος διεκδικεί τα οράματα της Αλλαγής. Η επικοινωνία με αυτό τον κόσμο απαιτεί μαζί με τη σκληρή αντιπολιτευτική γραμμή προς την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ την πειστική οριοθέτηση από τις συντηρητικές, νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις της ΝΔ. Η οριοθέτηση αυτή αποτελεί στρατηγική κατεύθυνση απόρριψης ενός νέου μικρού δικομματισμού και διεκδικεί την ηγεμονία στην προοδευτική όχθη του πολιτικού μας συστήματος.

Η δεύτερη προϋπόθεση απαιτεί τολμηρές απαντήσεις στο δίλημμα «Με το παλαιό ή με το νέο» που διαμορφώθηκε τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας και αξιοποίησε πλήρως ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και τα διάφορα άλλα κομματικά εγχειρήματα.

Η παραδοχή αυτή απαιτεί την υπέρβαση των σχημάτων του παρελθόντος, τη φυγή προς τα εμπρός χωρίς τις ταλαντεύσεις που προέρχονται από την αγωνία για τη δικαίωση των ιστορικών διαδρομών.

Η επανεκκίνηση (Restart) προϋποθέτει μια τολμηρή μετεξέλιξη της Δημοκρατικής Συμπαράταξης σε ενιαίο ομοσπονδιακό φορέα (με μεταβατικά χαρακτηριστικά) η οποία υπερβαίνει το ΠΑΣΟΚ, τη ΔΗΜΑΡ, τις Κινήσεις πολιτών, τα διάφορα κεντροαριστερά σχήματα σε μια προοπτική ενός κοινού πολιτικού υποκειμένου.

Ο μετασχηματισμός αυτός θα συμβάλει σε νέες απαντήσεις στην πολιτική σκηνή μαζί με τον απαραίτητο αναστοχασμό για τα λάθη και τις εμπειρίες των ιστορικών διαδρομών. Θα δημιουργήσει μια νέα έμπνευση ειδικά στις νεότερες γενιές που αναζητούν σύγχρονες πολιτικές εκφράσεις.

Σε κάθε περίπτωση τα τολμηρά βήματα είναι τα μόνα που μπορεί να δημιουργήσουν ανατροπές και ριζική αλλαγή του συσχετισμού των δυνάμεων.