Η άλλη απο- κλιμάκωση…

Ακόμα και το πιο αισιόδοξο σενάριο αποκλιμάκωσης της έντασης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας δεν μπορεί να ανοίξει από μόνο του τον δρόμο για την ειδική σχέση της Αγκυρας με την Ε.Ε., που ήταν και παραμένει υψηλή προτεραιότητα της γερμανικής προεδρίας.

Πουθενά, ακόμα και στον πιο μακροπρόθεσμο ορίζοντα, δεν διαφαίνεται προοπτική αποκλιμάκωσης της έντασης μεταξύ Αγκυρας και Παρισιού στα πεδία αντιπαράθεσης από την Ανατολική Μεσόγειο, το Ιράκ, τον Λίβανο και τη Συρία μέχρι και τη Λιβύη.

Είναι κάτι περισσότερο από προφανές ότι η όποια πρόοδος στις σχέσεις της Τουρκίας με την Ε.Ε. είναι σε ευθεία συνάρτηση με την κατάσταση πραγμάτων στη διμερή σχέση Γαλλίας-Γερμανίας, ένα μέτωπο όπου οι ισορροπίες είναι λεπτές και ο ορίζοντας θολός.

Η κοινή πρόταση Μέρκελ-Μακρόν για το Ταμείο Ανάκαμψης τερμάτισε μια τριετία ψυχροπολεμικής αντιπαράθεσης του Παρισιού με το Βερολίνο για το μέλλον της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, επί τρία χρόνια η Μέρκελ απαξίωνε ακόμα και τη συζήτηση των προτάσεων για εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης που διατύπωσε τον Σεπτέμβριο του 2017 ο Μακρόν στις ομιλίες του στην Πνύκα και στη Σορβόννη.

Με τα σημερινά δεδομένα η προοπτική μιας μεγάλης αποκλιμάκωσης μεταξύ Γαλλίας και Τουρκίας δεν είναι ορατή:

● Παρίσι και Αγκυρα διαγκωνίζονται στην Ανατολική Μεσόγειο και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή για να καλύψουν το κενό της αναδίπλωσης των ΗΠΑ.

● Ενας γαλλογερμανικός συμβιβασμός ως προς την προοπτική των σχέσεων Ε.Ε.-Τουρκίας δεν είναι δυνατός χωρίς να έχει προηγηθεί σύγκλιση Παρισιού-Βερολίνου για το μέλλον της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Με βάση τα παραπάνω εύλογα τίθεται το ερώτημα κατά πόσον μπορεί να σταθεροποιηθεί μια διμερής αποκλιμάκωση της έντασης Ελλάδας-Τουρκίας στη σκιά μιας συνεχιζόμενης αντιπαράθεσης της Αγκυρας από τη μια μεριά και του Παρισιού και του αντιτουρκικού μετώπου Ισραήλ, Αιγύπτου, Σαουδικής Αραβίας, Εμιράτων, Ιορδανίας και Ιράκ από την άλλη…