Η «πρωτιά» της Κίνας, η ανυπέρβλητη μετριοπάθεια των ΗΠΑ και η σπατάλη της Αφρικής.
Στάθης Λουκάς, Αυγή, Δημοσιευμένο: 2007-06-27
Σχετικά με το σχόλιο στην τελευταία σελίδα της «Αυγής» 20-06:
Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι η διαδικασία αντιμετώπισης των κλιματικών αλλαγών αποτελεί μια ηλιοτροπική ένδειξη για το αν υπάρχει ή όχι η δυνατότητα για μια διαφορετική διακυβέρνηση της παγκοσμιοποίησης.
Αυτό, βέβαια, για το συγκεκριμένο λόγο: ότι για να αλλάξουμε την τάση αλλαγής του γήινου κλίματος – που είναι σε εξέλιξη σύμφωνα με τη διακυβερνητική επιστημονική επιτροπή του ΟΗΕ – χρειάζεται η ανάληψη ευθυνών από όλους, μια αλλαγή του ενεργειακού μοντέλου και διαφορετικές σχέσεις μεταξύ Ε.Ε , ΗΠΑ από τη μια μεριά και του αναπτυσσομένου κόσμου από την άλλη (νοσταλγία Μπράντ, Πάλμε και Μπερλινγκουέρ).
Και κύρια η συμμετοχή και η ανάληψη ευθυνών από τις ΗΠΑ (του τοξικού Μπους) και την Κίνα που είναι από τους μεγαλύτερους παραγωγούς διοξειδίου του άνθρακα δηλ. του αερίου που είναι ο βασικός υπεύθυνος του φαινόμενου του θερμοκηπίου.
Η προάσπιση του γήινου κλίματος «επιβάλλει την αναγκαιότητα μιας ισότητας δικαιωμάτων και υποχρεώσεων» και πολύ περισσότερο σε ότι σχετίζεται με τις εκπομπές. Αυτή όμως η ισότητα είναι δύσκολο να γίνει κατανοητή από τη στιγμή «που ο συσχετισμός δύναμης», στη συγκεκριμένη πραγματικότητα, αντικαθρεφτίζεται από την σχέση που δείχνουν οι αριθμοί που ακολουθούν :20-10-4-1.
Δηλ. κάθε μετριοπαθής πολίτης των ΗΠΑ μπορεί να «παράγει» 20 τον. διοξειδίου του άνθρακα ετησίως, κάθε συνετός ευρωπαίος 10 τον. , ο «πρωτεύων» κινέζος 4τον. και ο σπάταλος αφρικανός 1τον.
Όπως, όμως, υπογραμμίζει και η Έβδομη Αρχή του Ρίο: η υπευθυνότητα είναι κοινή και διαφοροποιημένη δηλ. οι χώρες έχουν κοινές, αλλά και διαφορετικές ευθύνες ανάλογα με το επίπεδο της ανάπτυξης, την ικανότητα διατάραξης του κλίματος και την ικανότητα παρέμβασης.
Βέβαια η διαταραχή που προκαλεί η θυελλώδης ανάπτυξης της Κίνας. Η οποιαδήποτε όμως παρατήρηση παραμένει ακέφαλη, αν παραμένει ο παραπάνω συσχετισμός, αν μεταδίδεται παγκοσμίως το μοντέλο του πολίτη των ΗΠΑ και αν ο Μπους βάζει συστηματικά τροχοπέδη στην παγκοσμιοποίηση του Πρωτοκόλλου του Κιότο και στην παραπέρα ενισχυτική του εξέλιξη ώστε να ανταποκριθεί στις επισημάνσεις της διακυβερνητικής επιστημονικής επιτροπής του ΟΗΕ.
Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι η διαδικασία αντιμετώπισης των κλιματικών αλλαγών αποτελεί μια ηλιοτροπική ένδειξη για το αν υπάρχει ή όχι η δυνατότητα για μια διαφορετική διακυβέρνηση της παγκοσμιοποίησης.
Αυτό, βέβαια, για το συγκεκριμένο λόγο: ότι για να αλλάξουμε την τάση αλλαγής του γήινου κλίματος – που είναι σε εξέλιξη σύμφωνα με τη διακυβερνητική επιστημονική επιτροπή του ΟΗΕ – χρειάζεται η ανάληψη ευθυνών από όλους, μια αλλαγή του ενεργειακού μοντέλου και διαφορετικές σχέσεις μεταξύ Ε.Ε , ΗΠΑ από τη μια μεριά και του αναπτυσσομένου κόσμου από την άλλη (νοσταλγία Μπράντ, Πάλμε και Μπερλινγκουέρ).
Και κύρια η συμμετοχή και η ανάληψη ευθυνών από τις ΗΠΑ (του τοξικού Μπους) και την Κίνα που είναι από τους μεγαλύτερους παραγωγούς διοξειδίου του άνθρακα δηλ. του αερίου που είναι ο βασικός υπεύθυνος του φαινόμενου του θερμοκηπίου.
Η προάσπιση του γήινου κλίματος «επιβάλλει την αναγκαιότητα μιας ισότητας δικαιωμάτων και υποχρεώσεων» και πολύ περισσότερο σε ότι σχετίζεται με τις εκπομπές. Αυτή όμως η ισότητα είναι δύσκολο να γίνει κατανοητή από τη στιγμή «που ο συσχετισμός δύναμης», στη συγκεκριμένη πραγματικότητα, αντικαθρεφτίζεται από την σχέση που δείχνουν οι αριθμοί που ακολουθούν :20-10-4-1.
Δηλ. κάθε μετριοπαθής πολίτης των ΗΠΑ μπορεί να «παράγει» 20 τον. διοξειδίου του άνθρακα ετησίως, κάθε συνετός ευρωπαίος 10 τον. , ο «πρωτεύων» κινέζος 4τον. και ο σπάταλος αφρικανός 1τον.
Όπως, όμως, υπογραμμίζει και η Έβδομη Αρχή του Ρίο: η υπευθυνότητα είναι κοινή και διαφοροποιημένη δηλ. οι χώρες έχουν κοινές, αλλά και διαφορετικές ευθύνες ανάλογα με το επίπεδο της ανάπτυξης, την ικανότητα διατάραξης του κλίματος και την ικανότητα παρέμβασης.
Βέβαια η διαταραχή που προκαλεί η θυελλώδης ανάπτυξης της Κίνας. Η οποιαδήποτε όμως παρατήρηση παραμένει ακέφαλη, αν παραμένει ο παραπάνω συσχετισμός, αν μεταδίδεται παγκοσμίως το μοντέλο του πολίτη των ΗΠΑ και αν ο Μπους βάζει συστηματικά τροχοπέδη στην παγκοσμιοποίηση του Πρωτοκόλλου του Κιότο και στην παραπέρα ενισχυτική του εξέλιξη ώστε να ανταποκριθεί στις επισημάνσεις της διακυβερνητικής επιστημονικής επιτροπής του ΟΗΕ.
