Κάθε αυθεντική έκρηξη είναι μοναδική και πρωτότυπη

Όταν πριν από 20 ημέρες, στην επέτειο της εξέγερσης του Νοέμβρη, μιλούσα στους μαθητές του Λυκείου του Πειραματικού Αμπελοκήπων και τους καλούσα για «της γενιάς τους τα Πολυτεχνεία», κανείς μας -ακροατές/τριες και ομιλητής- δεν φανταζόμασταν, μετά τη δολοφονία του Αλέξη, την οργή και τον θυμό που θα κατέκλυζε το κέντρο της Αθήνας αλλά και τις άλλες πόλεις ως έκφραση μιας γνήσιας νεανικής ριζοσπαστικής αμφισβήτησης στα κοινωνικά δρώμενα που θα αναπτύσσονταν πάνω στο έδαφος μακρόχρονων διεργασιών, που έχουν τη βάση τους στην κρίση των θεσμών και του πολιτικο-κομματικο-μιντιακού συστήματος.

Ερωτηματικά μεγάλα, ωστόσο, τίθενται τόσο από τους ίδιους τους εν εξεγέρσει μαθητές και φοιτητές, όσο και από τους πολιτικούς φορείς για την προοπτική, το βάθος, τη συνέχεια, το εύρος το είδος, ή/και τη μετεξέλιξη των κινητοποιήσεων. Θα μπορούσαν και να συμπυκνωθούν σε ένα μεγάλο ερώτημα: «Μετά τις χριστουγεννιάτικες διακοπές, τι;».

Χωρίς διάθεση πατερναλισμού, αλλά με γνήσιο ενδιαφέρον ενεργού πολίτη και πολιτικού στον χώρο της ανανεωτικής αριστεράς που επιμένει να έχει ανοικτά αυτιά, να προσπαθεί να καταλάβει, αλλά… και να μην έχει κλειστό στόμα και να χαϊδεύει αυτιά, καταθέτω ως συμβολή.

Όντως δεν ήταν πάντα οι λαϊκοί αγώνες στο πλαίσιο του «πολιτικώς ορθού». Αυτό δεν σημαίνει ότι οι πολιτικές δυνάμεις, κυρίως της αριστεράς, θα πρέπει να θύουν στο αυθόρμητο. Οφείλουν να έχουν και άποψη, και να την παλεύουν όχι ως παρατηρητές αλλά ως συμμετέχοντες. Αυτό κάναμε πριν 35 χρόνια Ρήγας και ΚΝΕ. Δεν αφήσαμε ούτε τους υπεραριστερούς ούτε τους αναρχικούς να δώσουν τον δικό τους χαρακτήρα και πολιτική προοπτική στην κατάληψη του Πολυτεχνείου. Αντιστρέψαμε τον χαρακτήρα και συμπυκνώσαμε τους στόχους της εξέγερσης στα δυο καίρια αιτήματα ευρύτερης αποδοχής - πτώση της δικτατορίας και απαλλαγή από τα στηρίγματά της και την εξάρτηση της χώρας. Περιφρουρήσαμε, πρώτα απ’ όλα, αλλά και συνυπάρξαμε.

Είχαμε σκοπό, την πτώση της χούντας - ευδιάκριτος βέβαια. Στόχους. Τα μέσα έκφρασης του αγώνα αναζητούνταν.

Αυτά δεν είναι τόσο σαφή σήμερα. Όμως θεωρώ ότι είναι αναγκαία η πολιτική μεταστοιχείωση των επί μέρους σημερινών νεολαιίστικων εκρήξεων και αιτημάτων και η επικέντρωσή τους σε δυο τουλάχιστον κατηγορίες που να είναι σαφείς και ως τέτοιες να έχουν τη δυνατότητα να διεκδικηθούν σήμερα με άμεση προοπτική νίκης, μέσα από τον εξαναγκασμό της κυβέρνησης να αποδεχθεί τη δρομολόγηση διαδικασιών και μέτρων για :

τη δημοκρατική αναμόρφωση της αστυνομίας, με πρώτο τον αφοπλισμό των περιπολιών

τον ανασχεδιασμό σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης με πρώτη την ελεύθερη πρόσβαση στα πανεπιστήμια.