Ο διάλογος, η παιδεία, το κίνημα και το πρόγραμμα της αριστεράς
Κώστας Ζαχαριάδης, Δημοσιευμένο: 2009-01-27
Δεν είναι κ λίγα αυτά που έχουν συμβεί στο χώρο της παιδείας τα τελευταία χρόνια... Οι κυβερνήσεις προσπαθούν με επιμονή και υπομονή να διαλύσουν την δημόσια παιδεία σε όλες της τις βαθμίδες. Οι σχεδιασμοί τους όμως παρά την μεθοδικότητα τους δεν έχουν πετύχει διότι συνάντησαν τεράστιες αντιστάσεις από το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας αλλά και από ευρύτερα τμήματα της διανόησης της χώρας που δημιούργησαν μια πλατιά κοινωνική συσπείρωση που διαπερνούσε οριζοντίως το πολιτικό φάσμα και τύγχανε μεγαλύτερης απήχησης στο χώρο της ευρύτερης αριστεράς και στους προοδευτικούς πολίτες. Είναι όμως πανθομολογούμενο ότι παρά την τεράστια κοινωνική πίεση τα τελευταία χρόνια η εκπαίδευση στη χώρα υποβαθμίζεται χρόνο με τον χρόνο ή καλυτέρα κυβέρνηση με την κυβέρνηση.
Η κίνηση του πρωθυπουργού ν αλλάξει τον υπουργό παιδείας δεν είναι τυχαία. Τo υπουργείο παιδείας έχασε την μάχη από τη γενιά του άρθρου 16, επέβαλε αυταρχικά έναν νέο νόμο πλαίσιο που αποσυντονίζει ακόμα περισσότερο το δημόσιο πανεπιστήμιο (κατά κοινή ομολογία της ακαδημαϊκής κοινότητας). Το ΥΠΕΠΘ έχασε το στοίχημα για για την ποιοτική αναβάθμιση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και την περιθωριοποίηση των φροντιστηρίων. Τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 2008 δείχνουν ξεκάθαρα ότι οι πολιτικές των τελευταίων ετών στο χώρο της παιδείας και της οικονομίας όχι μόνο έχουν ξεζουμίσει τον οικογενειακό προϋπολογισμό αλλά μέσω των εξαντλητικών ωραρίων των φροντιστηρίων και της ρώσικης ρουλέτας των πανελληνίων έχουν ακυρώσει την εφηβεία .
Η παιδεία δεν ήταν και δεν είναι στις προτεραιότητες της κυβέρνησης... Το μαρτυρούν λιγότερο από το 3%του ΑΕΠ για την παιδεία και το 0,8 για την έρευνα που δόθηκαν από τον τελευταίο προϋπολογισμό και όλα αυτά παρά τις προεκλογικές δημεύσεις από το 2004 της κυβέρνησης για 2% για έρευνα και για 5% για την παιδεία. Οικονομική κρίση θα μου πείτε, εντάσεις στο Αιγαίο κοκ... Ναι αλλά 28 δες ευρώ για τις τράπεζες υπήρχαν... Για αίθουσες διδασκαλίας, εργαστήρια και υποδομές δεν είχαν. Ο νέος, χαμογελαστός, άφθαρτος Άρης Σπηλιωτόπουλος, στενός συνεργάτης και άνθρωπος του πρωθυπουργού παρά τις άριστα επικοινωνιακές του διακηρύξεις «να ακούσουμε τις φωνές των παιδιών που πετούν πέτρες» «εθνικός διάλογος για την παιδεία» «μηδενική η βάση του διαλόγου» δεν μπορεί να κρύψει την πραγματική εικόνα και τις ανεπάρκειες.
Η παιδεία επανέρχεται στο κεντρικό πολικό. Ίσως είμαστε στα πρόθυρα άλλης μιας μεγάλης μάχης στο χώρο της παιδείας και γι αυτό το ενδεχόμενο πρέπει να είμαστε έτοιμοι. Άλλωστε παρά τους χαμηλούς τόνους της κυβέρνησης πέρα από την υπό-χρηματοδότηση η απ το παράθυρο κατάργηση του Α16 και η παραβίαση του συντάγματος μέσω των ΚΕΣ προχωρά κανονικά. Αν εξετάσουμε την ιστορία των πραγματικών μαχών και των πολέμων θα δούμε ότι καμία μάχη δεν κερδήθηκε χρησιμοποιώντας τα ιδία ακριβώς όπλα που είχε στην προηγούμενη μάχη. Πάντοτε η καινοτομία σε νέα οπλικά συστήματα σε νέες τεχνικές και στρατηγικές μάχης έδινε το προβάδισμα και συνήθως την νίκη σε αυτόν που είχε κάνει την καινοτομία και όχι κατ ανάγκη σ αυτόν που είχε την αριθμητική υπεροχή. Την προηγούμενη μεγάλη μάχη στο χώρο της παιδείας την κέρδισε η αριστερά με τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ να πρωταγωνιστούν... Η προσέγγιση της νεολαίας, ο διαφορετικός και έξω από τον συμβατικό καθωσπρεπισμό λόγος του Αλέκου Αλαβάνου έβγαλαν την αριστερά συνολικά από το περιθώριο και την έφεραν στο κέντρο της πολιτικής σκηνής ενώ ταυτόχρονα της ανέθεσαν νέα καθήκοντα.
Η ελληνική κοινωνία ασφυκτιά... Τα οράματα της ισχυρής Ελλάδας έχουν καταρρεύσει. Σε εθνικό και σε διεθνές επίπεδο βιώνουμε τις συνέπειες του νεοφιλελευθέρου καπιταλισμού που επικράτησε από τις αρχές της δεκαετίας του 90 μέχρι σήμερα. Οι γκουρού της παγκόσμιας οικονομίας, τα think tank και τα golden boys ζητιανεύουν τους μισθούς των εργαζομένων για να σώσουν τις επιχειρήσεις τους... Όλα αυτά δεν είναι άσχετα με τις μεταρρυθμίσεις πïυ προωθούνται στο χώρο της παιδείας τα τελευταία χρόνια. Ο ΣΥΝ βρίσκεται από πέρσι σε μια διαδικασία προγραμματικής συγκρότησης που θα απαντά στα αδιέξοδα του σημερινού συστήματος και θα ανοίγει δρόμους για μια άλλη δημοκρατική ελεύθερη και δίκαια κοινωνία... Η συζήτηση για την παιδεία είναι η πρώτη ευκαιρία να μιλήσουμε στην κοινωνία για το πρόγραμμα της αριστεράς, για το τι λέμε εμείς. Το πρόγραμμα της αριστεράς δεν είναι ένα πρόγραμμα που φτιάχτηκε στα κομματικά γραφεία της Κουμουνδούρου, έχει περάσει μέσα από τις γενικές συνελεύσεις των φοιτητών, τις απεργίες των εργαζομένων στο χώρο της παιδείας, τις γιγαντιαίες μαθητικές πορείες... Δεν χρειάζονται υπερφίαλες διατυπώσεις, υπερεξαντλητικές αναλύσεις, χρειάζεται με απλές διατυπώσεις να φτάσει η φωνή της αριστεράς και στο τελευταίο σπίτι στο τελευταίο χωριό στην άκρη της Ελλάδας.
Ένα μεγάλο ερώτημα αποτελεί η στάση που θα κρατήσει το ΚΚΕ που δια χειρός του Μάκη Μαιλη διακηρύττει πόλεμο όχι εναντίον του καπιταλισμού του κεφαλαίου της ΕΕ και του Ιμπεριαλισμού αλλά εναντίον του ΣΥΝ και των άλλων αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων της χώρας. Το ΚΚΕ δεν θα πει στο διάλογο για την παιδεία, καμία έκπληξη δεν πρέπει να μας προκαλεί, δεν θα διατυπώσει εναλλακτική πρόταση, θα τα λύσει όλα τα προβλήματα την μεγάλη κόκκινη νύχτα της λαϊκής εξουσίας και της λαϊκής οικονομίας... Ας μην είναι η στάση του και αυτή φορά σε αυτή την κρίσιμη καμπή ένα χάδι στ αυτιά της αστικής τάξης, στάση την οποία κρατούν με εξαιρετική συνέπεια στα περισσότερα κοινωνικά μέτωπα ακλουθώντας πιστά την γραμμή Μάκη Μαίλη και της ηγεσίας του ΚΚΕ.
Η ελληνική κοινωνία βράζει... Τα αδιέξοδα που δημιούργησαν οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών κάτι παραπάνω από προφανείς σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής οικονομικής και πολιτικής ζωής του τόπου. Αναζητείται διέξοδος από τις πολιτικές της ύφεσης, της συντήρησης της ιδιωτικοποίησης, του αυταρχισμού... Ας βάλουμε τα δυνατά μας για μια νέα μεγάλη κοινωνική μάχη για μια μάχη που μαζί με όλες τις άλλες των τελευταίων ετών θα συμψηφιστούν στην προσπάθεια αλλαγής των συσχετισμών σε προοδευτική κατεύθυνση. Η δική μας αριστερά είναι μέρος του λύσης του πολιτικού προβλήματος της χώρας και ευτυχώς έχει προτάσεις που είναι βγαλμένες από την καθημερινή πάλη μέσα στην κοινωνία...
Κώστας Ζαχαριάδης
Μέλος ΚΣ της Νεολαίας ΣΥΝ
costaszachariadis.wordpress.com
Η κίνηση του πρωθυπουργού ν αλλάξει τον υπουργό παιδείας δεν είναι τυχαία. Τo υπουργείο παιδείας έχασε την μάχη από τη γενιά του άρθρου 16, επέβαλε αυταρχικά έναν νέο νόμο πλαίσιο που αποσυντονίζει ακόμα περισσότερο το δημόσιο πανεπιστήμιο (κατά κοινή ομολογία της ακαδημαϊκής κοινότητας). Το ΥΠΕΠΘ έχασε το στοίχημα για για την ποιοτική αναβάθμιση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και την περιθωριοποίηση των φροντιστηρίων. Τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 2008 δείχνουν ξεκάθαρα ότι οι πολιτικές των τελευταίων ετών στο χώρο της παιδείας και της οικονομίας όχι μόνο έχουν ξεζουμίσει τον οικογενειακό προϋπολογισμό αλλά μέσω των εξαντλητικών ωραρίων των φροντιστηρίων και της ρώσικης ρουλέτας των πανελληνίων έχουν ακυρώσει την εφηβεία .
Η παιδεία δεν ήταν και δεν είναι στις προτεραιότητες της κυβέρνησης... Το μαρτυρούν λιγότερο από το 3%του ΑΕΠ για την παιδεία και το 0,8 για την έρευνα που δόθηκαν από τον τελευταίο προϋπολογισμό και όλα αυτά παρά τις προεκλογικές δημεύσεις από το 2004 της κυβέρνησης για 2% για έρευνα και για 5% για την παιδεία. Οικονομική κρίση θα μου πείτε, εντάσεις στο Αιγαίο κοκ... Ναι αλλά 28 δες ευρώ για τις τράπεζες υπήρχαν... Για αίθουσες διδασκαλίας, εργαστήρια και υποδομές δεν είχαν. Ο νέος, χαμογελαστός, άφθαρτος Άρης Σπηλιωτόπουλος, στενός συνεργάτης και άνθρωπος του πρωθυπουργού παρά τις άριστα επικοινωνιακές του διακηρύξεις «να ακούσουμε τις φωνές των παιδιών που πετούν πέτρες» «εθνικός διάλογος για την παιδεία» «μηδενική η βάση του διαλόγου» δεν μπορεί να κρύψει την πραγματική εικόνα και τις ανεπάρκειες.
Η παιδεία επανέρχεται στο κεντρικό πολικό. Ίσως είμαστε στα πρόθυρα άλλης μιας μεγάλης μάχης στο χώρο της παιδείας και γι αυτό το ενδεχόμενο πρέπει να είμαστε έτοιμοι. Άλλωστε παρά τους χαμηλούς τόνους της κυβέρνησης πέρα από την υπό-χρηματοδότηση η απ το παράθυρο κατάργηση του Α16 και η παραβίαση του συντάγματος μέσω των ΚΕΣ προχωρά κανονικά. Αν εξετάσουμε την ιστορία των πραγματικών μαχών και των πολέμων θα δούμε ότι καμία μάχη δεν κερδήθηκε χρησιμοποιώντας τα ιδία ακριβώς όπλα που είχε στην προηγούμενη μάχη. Πάντοτε η καινοτομία σε νέα οπλικά συστήματα σε νέες τεχνικές και στρατηγικές μάχης έδινε το προβάδισμα και συνήθως την νίκη σε αυτόν που είχε κάνει την καινοτομία και όχι κατ ανάγκη σ αυτόν που είχε την αριθμητική υπεροχή. Την προηγούμενη μεγάλη μάχη στο χώρο της παιδείας την κέρδισε η αριστερά με τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ να πρωταγωνιστούν... Η προσέγγιση της νεολαίας, ο διαφορετικός και έξω από τον συμβατικό καθωσπρεπισμό λόγος του Αλέκου Αλαβάνου έβγαλαν την αριστερά συνολικά από το περιθώριο και την έφεραν στο κέντρο της πολιτικής σκηνής ενώ ταυτόχρονα της ανέθεσαν νέα καθήκοντα.
Η ελληνική κοινωνία ασφυκτιά... Τα οράματα της ισχυρής Ελλάδας έχουν καταρρεύσει. Σε εθνικό και σε διεθνές επίπεδο βιώνουμε τις συνέπειες του νεοφιλελευθέρου καπιταλισμού που επικράτησε από τις αρχές της δεκαετίας του 90 μέχρι σήμερα. Οι γκουρού της παγκόσμιας οικονομίας, τα think tank και τα golden boys ζητιανεύουν τους μισθούς των εργαζομένων για να σώσουν τις επιχειρήσεις τους... Όλα αυτά δεν είναι άσχετα με τις μεταρρυθμίσεις πïυ προωθούνται στο χώρο της παιδείας τα τελευταία χρόνια. Ο ΣΥΝ βρίσκεται από πέρσι σε μια διαδικασία προγραμματικής συγκρότησης που θα απαντά στα αδιέξοδα του σημερινού συστήματος και θα ανοίγει δρόμους για μια άλλη δημοκρατική ελεύθερη και δίκαια κοινωνία... Η συζήτηση για την παιδεία είναι η πρώτη ευκαιρία να μιλήσουμε στην κοινωνία για το πρόγραμμα της αριστεράς, για το τι λέμε εμείς. Το πρόγραμμα της αριστεράς δεν είναι ένα πρόγραμμα που φτιάχτηκε στα κομματικά γραφεία της Κουμουνδούρου, έχει περάσει μέσα από τις γενικές συνελεύσεις των φοιτητών, τις απεργίες των εργαζομένων στο χώρο της παιδείας, τις γιγαντιαίες μαθητικές πορείες... Δεν χρειάζονται υπερφίαλες διατυπώσεις, υπερεξαντλητικές αναλύσεις, χρειάζεται με απλές διατυπώσεις να φτάσει η φωνή της αριστεράς και στο τελευταίο σπίτι στο τελευταίο χωριό στην άκρη της Ελλάδας.
Ένα μεγάλο ερώτημα αποτελεί η στάση που θα κρατήσει το ΚΚΕ που δια χειρός του Μάκη Μαιλη διακηρύττει πόλεμο όχι εναντίον του καπιταλισμού του κεφαλαίου της ΕΕ και του Ιμπεριαλισμού αλλά εναντίον του ΣΥΝ και των άλλων αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων της χώρας. Το ΚΚΕ δεν θα πει στο διάλογο για την παιδεία, καμία έκπληξη δεν πρέπει να μας προκαλεί, δεν θα διατυπώσει εναλλακτική πρόταση, θα τα λύσει όλα τα προβλήματα την μεγάλη κόκκινη νύχτα της λαϊκής εξουσίας και της λαϊκής οικονομίας... Ας μην είναι η στάση του και αυτή φορά σε αυτή την κρίσιμη καμπή ένα χάδι στ αυτιά της αστικής τάξης, στάση την οποία κρατούν με εξαιρετική συνέπεια στα περισσότερα κοινωνικά μέτωπα ακλουθώντας πιστά την γραμμή Μάκη Μαίλη και της ηγεσίας του ΚΚΕ.
Η ελληνική κοινωνία βράζει... Τα αδιέξοδα που δημιούργησαν οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών κάτι παραπάνω από προφανείς σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής οικονομικής και πολιτικής ζωής του τόπου. Αναζητείται διέξοδος από τις πολιτικές της ύφεσης, της συντήρησης της ιδιωτικοποίησης, του αυταρχισμού... Ας βάλουμε τα δυνατά μας για μια νέα μεγάλη κοινωνική μάχη για μια μάχη που μαζί με όλες τις άλλες των τελευταίων ετών θα συμψηφιστούν στην προσπάθεια αλλαγής των συσχετισμών σε προοδευτική κατεύθυνση. Η δική μας αριστερά είναι μέρος του λύσης του πολιτικού προβλήματος της χώρας και ευτυχώς έχει προτάσεις που είναι βγαλμένες από την καθημερινή πάλη μέσα στην κοινωνία...
Κώστας Ζαχαριάδης
Μέλος ΚΣ της Νεολαίας ΣΥΝ
costaszachariadis.wordpress.com
