Η άνοδος, η κάθοδος κι η πτώση;

Αναμφίβολα, ένα από τα πιο σημαντικά πολιτικά φαινόμενα των τελευταίων δύο χρόνων ήταν η δημοσκοπική έκρηξη του ΣΥΡΙΖΑ, μια έκρηξη που αιφνιδίασε όχι μόνο τους πολιτικούς αναλυτές αλλά και τις ίδιες τις συνιστώσες που συναποτελούν το ΣΥΡΙΖΑ.

Επί μήνες η κοινωνία αφουγκραζόταν την αριστερά, ακουμπούσε τις ελπίδες της πάνω της, έστελνε μηνύματα αισιοδοξίας και αλλαγής του πολιτικού σκηνικού. Η επιλογή αυτή των πολιτών δεν ήταν τυχαία. Από τη μια η αντιπολιτευτική ικανότητα του Αλαβάνου και το νέο, άφθαρτο πρόσωπο του Τσίπρα δημιουργούσαν δυναμική. Από την άλλη η σήψη των βουτηγμένων στα σκάνδαλα και τη διαφθορά ΠΑΣΟΚ – ΝΔ αλλά και η σφοδρή εσωκομματική αντιπαράθεση στο ΠΑΣΟΚ διαμόρφωναν ακόμα πιο ευνοϊκές συνθήκες για την αριστερά.

Οι πολίτες, όμως, εκτός από τα αυξημένα ποσοστά που έδιναν στο ΣΥΡΙΖΑ, σε κάθε δημοσκόπηση έστελναν ένα ακόμα σημαντικότατο μήνυμα, το οποίο, δυστυχώς, ποτέ δε θελήσαμε να το λάβουμε σοβαρά υπόψη. Με μεγάλη πλειοψηφία οι πολίτες τάσσονταν υπέρ μιας κυβέρνησης συνεργασίας ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ, πιστεύοντας πως θα μπορούσε αυτή να δώσει λύση στα προβλήματα των πολιτών και της χώρας σε προοδευτική κατεύθυνση.

Σ’ αυτό το ξεκάθαρο μήνυμα των πολιτών κλείναμε τα αυτιά μας βροντοφωνάζοντας – κι ο γράφων μαζί – ότι εμείς δε θέλουμε να συνεργαστούμε με κανέναν, προτιμάμε την ιδεολογική μας καθαρότητα και αρκούμαστε στο ρόλο της διαμαρτυρίας. Αδιαφορήσαμε για το γεγονός ότι οι πολίτες στη συντριπτική τους πλειοψηφία ψηφίζουν για να κυβερνηθούν. Επικεντρωθήκαμε στα κινήματα και στη διαμαρτυρία – χρήσιμα αναμφίβολα – αλλά απωλέσαμε την ουσία της πολιτικής μας που πρέπει να είναι σε κάθε περίπτωση η προσπάθεια επίλυσης των προβλημάτων των πολιτών που ζουν ΣΗΜΕΡΑ και μαζί με αυτή πολύ γρήγορα απωλέσαμε και τη δυναμική μας. Στους πολίτες που έψαχναν λύσεις σήμερα, προτείναμε ως λύση «κυβέρνηση με πυρήνα την αριστερά!!!» ενώ θα έπρεπε να μιλάμε για «κυβέρνηση με ενισχυμένη την αριστερά». Μιλούσαμε πολύ ορθά για την ανάγκη ανατροπής του συστήματος αλλά την ίδια ώρα απεμπολούσαμε, αρνούμενοι συνεργασίες, την προοπτική μιας δικαιότερης διαχείρισης του συστήματος, που θα έφερνε κοντινότερα το στόχο της σοσιαλιστικής κοινωνίας με δημοκρατία και ελευθερία. Αντί να λέμε σε όλους τους τόνους ότι «Θα κάνουμε ότι χρειαστεί για να κυβερνηθεί ο τόπος προοδευτικά. Δώστε μας δύναμη.» εμείς επαναλαμβάναμε άπειρες φορές τη στερεότυπη άρνησή μας ακόμα και για διάλογο με το ΠΑΣΟΚ. Ως αποτέλεσμα ο κόσμος άρχισε απογοητευμένος να μας εγκαταλείπει. Έτσι μετά την άνοδο ακολούθησε μοιραία η κάθοδος και το ζητούμενο είναι να αποφευχθεί η πτώση.

Υπάρχει ελπίδα;

Πιστεύω πως ναι. Αρκεί να δηλώσουμε ξεκάθαρα στους πολίτες ότι δεν αρκούμαστε στο ρόλο του κόμματος διαμαρτυρίας αλλά επιθυμούμε να αγωνιστούμε και από κυβερνητικές θέσεις ευθύνης για την επίλυση των προβλημάτων των πολιτών είτε συνεργαζόμενοι είτε αυτοδύναμοι. Να πάψουμε να προβάλλουμε ως επιχείρημα για να δικαιολογούμε την άρνησή μας για συνεργασίες την αποτυχία των συνεργασιών της αριστεράς σε άλλες χώρες. Να διδαχθούμε από αυτές τις αποτυχίες και να προσπαθήσουμε να είναι επιτυχής εδώ. Να πούμε στον κόσμο ότι είμαστε υπέρ των συνεργασιών στη βάση της ισοτιμίας και των προγραμματικών συγκλίσεων, αν και σήμερα αναγνωρίζουμε ότι δεν υπάρχουν οι συνθήκες για να επιτευχθεί μια βιώσιμη και ωφέλιμη για τον τόπο συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ.

Να αγωνιστούμε για να βγει ο ΣΥΝ από την απομόνωση. Δε μας αρμόζει η στείρα άρνηση, ο στεγνός καταγγελτικός λόγος. Αυτό το κάνει πολύ καλά το ΚΚΕ, το οποίο περιμένει να «αλλάξουν οι συσχετισμοί» και να πέσει από τον ουρανό ο σοσιαλισμός κι ως τότε δε λερώνει τα χέρια του με προσπάθειες για βελτιώσεις και μεταρρυθμίσεις. Αυτό το ρόλο θέλουμε για το κόμμα μας; Η απάντηση που πρέπει άμεσα να ηχήσει όχι μόνο στο εσωτερικό του ΣΥΝ αλλά κυρίως στην κοινωνία πρέπει να είναι αρνητική.

Ας πάψουμε, λοιπόν, να στρουθοκαμηλίζουμε κι ας σηκώσουμε έστω και καθυστερημένα το γάντι που επί μήνες μας πετούσαν στις δημοσκοπήσεις οι πολίτες, δηλώνοντας «έτοιμοι» να συμβάλλουμε με κάθε τρόπο και από κάθε πόστο σε μια προσπάθεια να κυβερνηθεί ο τόπος προοδευτικά.

Παναγιώτης Η. Χατζησάββας,

Μέλος Ν.Ε. ΣΥΝ Ημαθίας