Τα μέτρα και το... μέτρο

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΧΑΣΟΥΜΕ τον λογαριασμό, αλλά και για να κρατήσουμε το μέτρο, δύο παρατηρήσεις για το εισοδηματικό και φορολογικό «πακέτο» που ανακοινώθηκε και δύο ενστάσεις για τον τρόπο που γίνεται δεκτό... Καταρχάς, από όποια πλευρά και να το δει κανείς, οι περικοπές μισθών και επιδομάτων πλήττουν κυρίως χαμηλόμισθους και συνταξιούχους. Μπορεί η απασχόληση στον δημόσιο τομέα να συνεπάγεται προνόμια, ειδικά όταν αυτή συγκρίνεται με τις συνθήκες ακραίας ανασφάλειας που επικρατούν στον ιδιωτικό τομέα, κανείς δεν μπορεί ωστόσο να υποστηρίξει στα σοβαρά ότι οι μισθοί της τάξης των 1.500, 2.000 ή και 2.500 ευρώ που περικόπτονται χαρακτηρίζουν προνομιούχους.

ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ, επίσης, ότι τα κυβερνητικά μέτρα «φιλοδωρούν» τις αδύναμες οικονομικά τάξεις με νέες αυξήσεις έμμεσων φόρων, που κατατρώγουν το εισόδημά τους. Τόσο η αύξηση του ΦΠΑ σε είδη ευρείας κατανάλωσης όσο και η νέα αύξηση φόρου στα καύσιμα είναι βέβαιο ότι θα «στριμώξουν» ακόμα περισσότερο τα υπερχρεωμένα ελληνικά νοικοκυριά και θα περιορίσουν την ήδη μειωμένη κατανάλωση. Αν δεν υπάρξουν αναπτυξιακά αντίβαρα, η πιθανότητα να βαθύνει η λιτότητα την ύφεση και να απογειώσει την ανεργία γίνεται πλέον εξαιρετικά ισχυρή.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ, ωστόσο, δύο (ηθελημένες) παρανοήσεις: η πρώτη σχετίζεται με την προσπάθεια μερίδας της Αριστεράς να εμφανισθούν τα μέτρα ως η «κρυφή ατζέντα» του ΠΑΣΟΚ και ως απόδειξη της βαθιά συντηρητικής φύσης του. Ο προτεινόμενος συλλογισμός είναι εξαιρετικά σαφής: αφού το ΠΑΣΟΚ παίρνει μέτρα και τα μέτρα είναι νεοφιλελεύθερα, άρα και το ΠΑΣΟΚ είναι νεοφιλελεύθερο. Τι αποσιωπά το συγκεκριμένο σχήμα; Μα, ότι το «πακέτο» που ανακοινώθηκε δεν επελέγη, αλλά επεβλήθη, υπό την απειλή της πτώχευσης και υπό την αφόρητη πίεση του (όντως νεοφιλελεύθερου) μπλοκ της Κομισιόν. Υπήρχε άλλος δρόμος για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις; Βεβαίως και υπήρχε. Αρκεί να δάνειζαν τον Παπακωνσταντίνου ο Περισσός και η Κουμουνδούρου...

ΠΑΡΑΝΟΗΣΗ ΔΕΥΤΕΡΗ: στην υπόθεση αντιμετώπισης του ελλείμματος δεν ξεκινούν όλοι από την ίδια αφετηρία. Κάποιοι -εν προκειμένω, η κυβέρνηση Παπανδρέου- το «φορτώθηκαν» και κάποιοι άλλοι το δημιούργησαν. Οι πρώτοι μπορεί να κατηγορούνται για ολιγωρίες, δισταγμούς, διγλωσσία και ό,τι άλλο ήθελε κανείς να τους προσάψει -όπως για παράδειγμα ότι σε πρώτο χρόνο υποτίμησαν το βάθος του προβλήματος-, οι δεύτεροι ωστόσο, η προηγούμενη ηγεσία και το επιτελείο της ΝΔ δηλαδή, βαρύνονται με την εκτέλεση της ελληνικής οικονομίας. Ούτως ή άλλως, στην πολιτική υπάρχουν ρόλοι. Αμνησία δεν υπάρχει.