Αίσιον και ευτυχές...

«Η καλύτερη ευχή που μπορώ να δώσω για τον νέο χρόνο είναι να αναβληθεί η έλευσή του. Να παραταθεί το 2011»!Ο σοφός ου μην αλλά και χιουμορίστας φίλος που επαναλαμβάνει την ιδιότυπη ευχή αυτές τις γιορτινές, τρόπος του λέγειν, ημέρες δεν διευκρινίζει αν θέλει να διασκεδάσει ή να προειδοποιήσει τους ξαφνιασμένους συνομιλητές του. Μα δεν χρειάζεται κιόλας.Ολων τις σκέψεις τις σκιάζουν σύννεφα δυσοίωνων προφητειών για το 2012. Θα είναι η χρονιά του τέλους του κόσμου - το προφήτεψαν οι Μάγια ή ο Νοστράδαμος. Θα είναι η χρονιά του τέλους του ευρώ - το προφητεύουν οι περισσότερες αναλύσεις οικονομολόγων και στις δύο όχθες του Ατλαντικού. Θα είναι η χρονιά της πτώσης της Ελλάδας από τον ευρωπαϊκό παράδεισο - το προφητεύουν δικοί μας και ξένοι σκοτεινοί προφήτες, οι οποίοι περιμένουν την επιστροφή των τριδύμων εποπτών μας για να επιβεβαιωθεί, μέσα στο πρώτο τρίμηνο της χρονιάς, ότι βρισκόμαστε οριστικά και αμετάκλητα «εκτός των στόχων της δανειακής σύμβασης».Και η μεν προφητεία των Μάγια βρίσκεται εκτός του πεδίου ελέγχου της λογικής - όπως η Αγία Ζώνη του Εφραίμ εν προεκλογική περιοδεία στη Μόσχα. Αλλά τις άλλες δύο μαύρες προφητείες ας τις υποβάλουμε στη βάσανο της λογικής δοκιμασίας.Για το ευρώ, ο πιο έλλογος και αξιόπιστος από τους προφήτες του τέλους του, ο νομπελίστας Τζόζεφ Στίγκλιτς, έγραφε πριν από λίγες ημέρες πως αυτό που απειλεί το κοινό νόμισμα δεν είναι κάποιος αντικειμενικός, σιδερένιος νόμος της οικονομίας, μα η μυωπία των ευρωπαϊκών ηγεσιών. «Οι περικοπές στις δημόσιες δαπάνες σήμερα», έγραφε, «δεν λύνουν τα προβλήματα που προκάλεσε η χθεσινή δημόσια ή ιδιωτική ασωτία. Σπρώχνουν απλώς την οικονομία σε βαθύτερη ύφεση. Οι ευρωπαίοι ηγέτες το ξέρουν. Ξέρουν ότι αυτό που χρειάζεται η Ευρώπη είναι ανάπτυξη. Αλλά επιμένουν να εκφωνούν ηθικά κηρύγματα αντί να αναζητούν μια συνταγή για την ανάπτυξη. Ικανοποιούν έτσι τον ιεροκήρυκα μέσα τους, αλλά δεν λύνουν τα προβλήματα της Ευρώπης. Και δεν σώζουν το ευρώ».Ετσι είναι. Αλλά ποιος μας εμποδίζει να ελπίζουμε ότι, επιτέλους, ο ιεροκήρυκας θα δώσει τη θέση του στον ρεαλιστή πολιτικό;

Τηρουμένων των αναλογιών, κάτι αντίστοιχο με αυτό που υποστηρίζει ο Στίγκλιτς για την ευρωζώνη ισχύει και για τη δική μας περίπτωση. Κανένας σιδερένιος, αναπόφευκτος οικονομικός νόμος δεν σπρώχνει την Ελλάδα εκτός ευρώ. Τη σπρώχνουν (εκτός από μαυραγορίτικα συμφέροντα που λιγουρεύονται το πάρτι της δραχμής) οι αδυναμίες του πολιτικού μας συστήματος. Το κενό ηγεσίας που παρατεταμένα μας βασανίζει.Μα αν θέλει κανείς να αφήσει λίγο χώρο στην αισιοδοξία, μέρες που είναι, μπορεί να ελπίσει ότι αυτό το δύσκολο, γεμάτο κινδύνους πρώτο τρίμηνο του 2012 δίνει και μια μεγάλη ευκαιρία «διόρθωσης ημαρτημένων». Εχουμε δηλαδή την ευκαιρία να διορθώσουμε δύο μεγάλα λάθη που σημάδεψαν την πικρή και οδυνηρή αποτυχία των δύο προηγούμενων χρόνων.Το ένα λάθος ήταν ότι η ελληνική οικονομία οδηγήθηκε στο τούνελ της μνημονιακής λιτότητας και υπέστη όλες τις αρνητικές συνέπειες μιας οιονεί χρεοκοπίας, χωρίς το όφελός της - την απαλλαγή από το βάρος του χρέους. Το οποίο αντίθετα μεγάλωνε σαν το πτώμα του Αμεδαίου και ματαίωνε τη δημοσιονομική διόρθωση. Το πολυσυζητημένο PSI δίνει την ευκαιρία μιας μερικής επανόρθωσης του λάθους.

Το δεύτερο λάθος ήταν ότι τον Μάιο του 2010, αλαφιασμένη και ανέτοιμη η τότε κυβέρνηση, αποδέχθηκε ένα «πρετ-α-πορτέ» Μνημόνιο που ράφτηκε χωρίς ελληνική συμμετοχή, χωρίς ελληνική διαπραγμάτευση, χωρίς ένα εθνικό σχέδιο μεταρρύθμισης ως βάση συζήτησης με τους ξένους. Οι υπουργοί κλήθηκαν τότε, εντός ωρών, να κάνουν παρατηρήσεις επί των θεμάτων που αφορούσαν το αντικείμενό τους απαράσκευοι. Και το αποτέλεσμα το είδαμε. Και το πληρώσαμε ακριβά. Η διαπραγμάτευση της νέας δανειακής σύμβασης τώρα θα μπορούσε να δώσει την ευκαιρία να διορθωθεί το λάθος. Να σχεδιαστεί πρώτα, πριν από τη διαπραγμάτευση, μια ελληνική πρόταση για την έξοδο από την κρίση, αντί να καταδικάσουμε ξανά τον εαυτό μας σε μια μάταιη και καταδικασμένη προσπάθεια να εφαρμόζουμε ένα ξένο μάνιουαλ. Δεν βλέπω ανάλογη προετοιμασία - αλλά, χρονιάρες μέρες, δικαιούμαστε να ελπίζουμε στο θαύμα.