Εσπευσαν βραδέως

Συχνά η αυστηρότερη επικριτική γραφή μπορεί να θεμελιωθεί στην απλή αντιγραφή. Αντιγράφω, λοιπόν: «Η νέα κυβέρνηση Εθνικής Ευθύνης» (υποτίθεται ότι τα κεφαλαία δηλώνουν σέβας και προκαλούν δέος) «δεν θα αποτελείται από “φέουδα” κομματικών επιρροών, θα λειτουργεί ενιαία, θα στηρίζεται στη διαφάνεια, στις προγραμματικές συμφωνίες των κομμάτων που τη στηρίζουν και στη στελέχωση του διοικητικού μηχανισμού με αξιοκρατικά κριτήρια».

Οχι. Δεν είναι απόσπασμα από την άγραφη ακόμα συμφωνία των δύο πια, της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, αλληλέγγυων μες στη συνενοχή τους. Είναι περικοπή της προγραμματικής συμφωνίας που συνυπέγραψαν οι τρεις πέρυσι τέτοιες μέρες. Να τα πάρουμε ένα προς ένα. «Δεν θα υπάρχουν “φέουδα” κομματικών επιρροών». Θαυμάσια. Ποιος τυφλός δεν θέλει το φως του. Αλλά μόνο τυφλός δεν θα έβλεπε ότι μετά τις πρώτες αναγνωριστικές εβδομάδες, η Ν.Δ. άρχισε να αντιμετωπίζει την κυβέρνηση σαν τσιφλίκι της. Τα χαμόγελα στις συσκέψεις των τριών αρχηγών μόνο τηλεοπτική αξία είχαν. Δέσμευση δεύτερη: «Η νέα κυβέρνηση θα στηρίζεται στις προγραμματικές συμφωνίες των κομμάτων». Και ποια ακριβώς συμφωνία προέβλεπε τον νόμο περί ιθαγένειας, που προκάλεσε ευλόγως την αγανάκτηση της ΔΗΜΑΡ; Και το αντιρατσιστικό, έτσι είχε συμφωνηθεί προγραμματικά; Και τότε γιατί ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ έκριναν αυστηρότατα τον γαλάζιο εταίρο τους και κατέθεσαν δικό τους σχέδιο νόμου;

Αλλο νόστιμο: «Η στελέχωση όλου του διοικητικού μηχανισμού θα γίνεται με αξιοκρατικά κριτήρια». Αμ δεν το είδαμε; Στην ΕΡΤ, λ.χ., με τις διμοιρίες ειδικών και γενικών συμβούλων. Και στα προεδρεία των οργανισμών, όπου προωθήθηκαν φίλοι κουμπάρων ή κουμπάροι φίλων ή, κυρίως αυτό, αποτυχημένοι πολιτευτές, με τη συμφωνημένη αναλογία ολίγον τσιμπημένη υπέρ της Ν.Δ., που είχε περισσότερες ανάγκες να καλύψει.

Συνεχίζω να αντιγράφω: «Με πρωτοβουλία της νέας κυβέρνησης [...] θα αλλάξει ο Κανονισμός Λειτουργίας της Βουλής, ώστε να προσαρμοστεί η άσκηση νομοθετικού έργου και ο κοινοβουλευτικός έλεγχος στις νέες συνθήκες των κυβερνήσεων συνεργασίας. Ετσι θα αναβαθμιστεί και ο ρόλος του Κοινοβουλίου». Και όντως αναβαθμίστηκε. Με τον κ. Σαμαρά να αδιαφορεί για την ώρα του πρωθυπουργού και, γενικότερα, να εκχωρεί την εκπροσώπηση της Ν.Δ. στον κ. Βορίδη (και την τηλεοπτική στον κ. Γεωργιάδη). Με πολυσέλιδα σχέδια νόμου να εισάγονται την τελευταία στιγμή και να ψηφίζονται χωρίς να γνωρίζουν επακριβώς το περιεχόμενό τους οι κυβερνητικοί βουλευτές, ούτε καν οι δύο εκ των τριών αρχηγών. Με τα είκοσι προεδρικά διατάγματα. Με τη σύγκληση του υπουργικού συμβουλίου μία φορά το τρίμηνο, για ν’ ακουστούν οι πρωθυπουργικές εντολές δίχως αντίλογο και διάλογο. Με τόση περιφρόνηση στα συμφωνηθέντα, το ερώτημα δεν είναι γιατί αποχώρησε η ΔΗΜΑΡ, που με το μαύρο της ΕΡΤ διαπίστωσε ότι χρεώνεται και με κινήσεις κραυγαλέα αντιδημοκρατικές. Το ερώτημα είναι πώς άντεξε ώς τώρα.