Το «φλιτζάνι» του Συνασπισμού ...

Στέλεχος του Συνασπισμού, με έφεση στα λογοπαίγνια, έγραφε, κατά τη διάρκεια πρόσφατης κομματικής συνεδρίασης, πάνω σε ένα κουτί τσιγάρων: «Δεν έχουν καθόλου Τσίπ(ρ)α»! Ο συνειρμός ήταν σαφής: μέλος της εσωκομματικής αντιπολίτευσης ο ίδιος, συνέδεε την υποψηφιότητα του νεαρού Τσίπρα με την ... τσίπα, όχι, προφανώς, για λόγους που αφορούσαν τον προτεινόμενο, αλλά τους προτείνοντες.

Είναι, όμως, έτσι τα πράγματα; Ελέγχεται η πλειοψηφούσα τάση του Συνασπισμού για αθετήσεις και υπαναχωρήσεις που εγείρουν ηθικά ζητήματα; Είναι εσωκομματικό «ανφέαρ» η στροφή των 180 μοιρών που επιχείρησε ο πρόεδρος και όσοι τον στηρίζουν; Τίθεται, τελικά, θέμα τήρησης λόγου, πολιτικής «τιμής» και ... τσίπας.

Η πολιτική, ιδίως στον ιστορικά σεισμογενή χώρο της παραδοσιακής Αριστεράς, δεν ήταν ποτέ υπόθεση καλών τρόπων. Η υποψηφιότητα Τσίπρα και ο συνακόλουθος «εμπαιγμός Παπαγιαννάκη» δεν πρέπει να αντιμετωπισθούν, συνεπώς, μόνο με όρους σαβουάρ βίβρ, αλλά, κυρίως, με όρους πολιτικής ισχύος και αδυναμίας, με όρους, δηλαδή, συσχετισμών και επιμέρους οπτικών.

Εδώ και καρό, άλλωστε, στο εσωτερικό του Συνασπισμού συνάρχουν όχι τόσο δύο εσωκομματικές φατρίες, όσο δύο ρεύματα που έρχονται από αλλού και, κατά τα φαινόμενα, πάνε αλλού... Στην πραγματικότητα, πρόκειται για δύο Συνασπισμούς στη συσκευασία του ενός: ο πρώτος φαντασιώνεται μια «Μεγάλη Αριστερά», που θα «ξεκλειδώσει» τις σφραγισμένες πόρτες του Περισσού και θα στεγάσει τον «ΣΥΡΙΖΑ» και την «αντι-παγκοσμιοποίηση». Ο δεύτερος αναπολεί το κλέος των ανανεωτικών – ευρωπαϊκών ιδεών και στροβιλίζεται, μόνιμα, γύρω από την ιδέα της ρυμούλκησης του ΠΑΣΟΚ στη χώρα της Κεντροαριστεράς.

Το πόσο σχέση έχει η μία οπτική με την άλλη το αποδεικνύει όχι μόνο η ένταση της τελευταίας διαμάχης, αλλά, κυρίως, οι συγκρουόμενες απόψεις των δύο πλευρών σε όλο σχεδόν το εύρος της πολιτικής ατζέντας. Υπό αυτή την έννοια, η «στροφή Αλαβάνου» και η άρνηση υποστήριξης του Μιχάλη Παπαγιαννάκη δεν υποκρύπτουν μια προσπάθεια απαξίωσης ενός ιστορικού προσώπου της ανανεωτικής Αριστεράς στην Ελλάδα, όσο την απόφαση να κλείσει η πόρτα σε οποιαδήποτε συνεργασία κεντρικού επιπέδου με το ΠΑΣΟΚ στις δημοτικές εκλογές.

Και κάτι τελευταίο: το ενδιαφέρον της Ν.Δ. για τις εξελίξεις στην Κουμουνδούρου είναι εύλογο. Μπορεί γενικώς να εκτιμάται ότι τα εσωκομματικά του Συνασπισμού είναι «τρικυμία μέσα σε ένα φλιτζάνι τσάι», η πολιτική δυναμική, ωστόσο, δεν μετράται ούτε με φλιτζάνια ούτε με αφεψήματα. Στη Ρηγίλλης άλλωστε, το ξέρουν καλά: ένας Συνασπισμός που αφήνει ανοιχτό το παράθυρο της Κεντροαριστεράς, ανεξαρτήτως εκλογικού όγκου, είναι ένας εν δυνάμει αντίπαλος.