Το ζήτημα των ισοδυνάμων

Αλέξανδρος Παπουτσής, Μακεδονία, Δημοσιευμένο: 2015-10-28

Από την αρχή της κρίσης αλλά κυρίως από το 2012 ο όρος “ισοδύναμα” έχει εγκατασταθεί στο δημόσιο λόγο. Μόνον η είσοδος αυτού του όρου, μόνον η σκέψη πως είναι αναγκαία μία στοιχειωδώς συγκεκριμένη και επεξεργασμένη πρόταση προς ταυτόχρονη επίλυση του δημοσιονομικού προβλήματος και ανακούφιση των πιο αδύναμων συνιστά πρόοδο για το ελληνικό πολιτικό σύστημα.

Μέχρι το ξέσπασμα της κρίσης το ελληνικό πολιτικό σύστημα κατέφευγε σε δανεισμό προς ικανοποίηση δημοσιονομικών αναγκών και διαρκή ενσωμάτωση στο κράτος διαφόρων αιτημάτων συντεχνιακής φύσης. Εξυπηρετούσε τη μερικότητα συμφερόντων έναντι του δημοσίου συμφέροντος, καθώς ήταν κεντρικός ο ρόλος των ομάδων συμφερόντων και των ομάδων πίεσης στην οικονομική μηχανική της μεταπολίτευσης και τις κοινωνικές λειτουργίες αυτής. Η ευκολία πρόσβασης σε φθηνό δανεισμό ήρε κάθε εξωτερικό και εσωτερικό καταναγκασμό και έδωσε την ευχέρεια αλόγιστων δαπανών σε κάθε κυβέρνηση παρά τους χαλαρούς περιορισμούς του συμφώνου σταθερότητας. Η ικανοποίηση αιτημάτων με ρυθμίσεις που αφορούσαν ολόκληρες ομάδες συνέβαλε σε αυτό, που δίκαια ονομάστηκε κατακερματισμένο θεσμικό συνονθύλευμα και αφορά το κράτος και τη μειωμένη ικανότητά του να σχεδιάσει στρατηγικά δημόσιες πολιτικές.

Η άκριτη ενσωμάτωση πληθώρας αιτημάτων στο κράτος με τη μορφή προνομιακής μεταχείρισης και ευνοϊκών ρυθμίσεων διαμόρφωσε σχεδόν ένα αδιαπέραστο πλέγμα συμφερόντων, καθιστώντας με τον τρόπο αυτό το πολιτικό κόστος αλλαγής πολλαπλάσιο αυτού της στασιμότητας.

Η απώλεια αυτής της ευχέρειας εντός του μνημονίου, όπου η δημοσιονομική πολιτική είναι σφιχτή και σχεδιάζεται με μεσοπρόθεσμο ορίζοντα, έφερε την έννοια των ισοδυνάμων. Τα περισσότερα κόμματα του ευρωπαϊκού προσανατολισμού εισήγαγαν αυτή τη διάσταση στα προγράμματά τους προσπαθώντας να προτείνουν εναλλακτικά μέτρα, δικαιότερα και αποτελεσματικότερα, έναντι αυτών του μνημονίου. Βέβαια τα αντιμνημονιακά κόμματα δεν μπήκαν καθόλου ούτε σε αυτή τη βάσανο, μιας και εκτιμούσαν πως με το πλεόνασμα του πολιτικού βολονταρισμού τους και το ηθικό πλεονέκτημά τους έναντι των “προδοτών” θα γέμιζαν τα δημόσια ταμεία και ως άλλοι Ναζωραίοι θα τάιζαν με τρία ψωμιά και πέντε ψάρια όλη την κοινωνία. Σήμερα όλοι πλέον αποδέχονται επί της αρχής τη λογική των ισοδυνάμων και κόπτονται για την εύρεση των καταλληλότερων.

Θα περίμενε κανείς, εφόσον η λογική των ισοδυνάμων είναι κοινά αποδεκτή σχεδόν από το σύνολο του δημοκρατικού κομματικού τόξου, έστω και τώρα -με καθυστέρηση τεσσάρων ετών- να προωθηθούν ορισμένα προς αντικατάσταση άλλων καταφανώς άδικων ρυθμίσεων. Εδώ όμως βρίσκονται ο πυρήνας του προβλήματος και η γενεσιουργός αιτία της ακινησίας.

Ισοδύναμα υπάρχουν, αλλά, εάν εφαρμοστούν, θα ανατρέψουν τις προνομιακές ρυθμίσεις ομάδων πίεσης, ομάδων συμφερόντων και συντεχνιών. Ισοδύναμα υπάρχουν, αλλά ξηλώνουν όλο το άδικο κοινωνικό πλέγμα και επιβαρύνουν όσους μέχρι σήμερα κατάφερναν να προστατευτούν μέσω της αυξημένης πολιτικής επιρροής. Ισοδύναμα υπάρχουν, αλλά, εάν εφαρμοστούν, θα συμπαρασύρουν τον τρόπο με τον οποίο δομούνται και συνέχονται τα κόμματα εξουσίας, θα αλλάξουν συθέμελα το πολιτικό σύστημα και ενδεχομένως και τη δημόσια διοίκηση.

Υποσύνολο των αναγκαίων μεγάλων αλλαγών σε κράτος και οικονομία είναι η εφαρμογή των ισοδυνάμων που κατανέμουν δικαιότερα τα βάρη αλλά και τα όποια μελλοντικά οφέλη. Η αέναη συζήτηση που γίνεται για την ανάγκη μεταρρυθμίσεων είναι πλην εξαιρέσεων προσχηματική. Κανείς δεν θέλει να πάρει ξεκάθαρη θέση υπέρ τους, διότι θα μεταβάλει παγιωμένες καταστάσεις. Πόσο δε μάλλον όταν σήμερα πλειοψηφούν δυνάμεις ιδεοληπτικές, αποκομμένες από κάθε ευρωπαϊκή και διεθνή πραγματικότητα, πιστές σε σχήματα και δόγματα του πρώτου μισού του 20ού αιώνα.

Παράδειγμα για τα ανωτέρω η επιβολή ΦΠΑ στην εκπαίδευση και η παρωδία επιβολής και κατάργησής του. Οι επιλογές, όπως αυτές σχηματοποιήθηκαν μέσα από τη διαπραγμάτευση, ήταν δύο, με την εναλλακτική να αφορά την επιβολή ΦΠΑ στο μοσχαρίσιο κρέας. Ανάμεσα σε αυτές τις δύο προτιμήθηκε η επιβάρυνση της εκπαίδευσης, παρότι η εκπαίδευση εν γένει αποτελεί το καλύτερο εργαλείο ανοδικής κοινωνικής κινητικότητας, το αποτελεσματικότερο μονοπάτι αποφυγής της φτώχειας. Αντί αυτής μοσχαρίσιο κρέας.

Θέματα επικαιρότητας: Μετά το 3ο Μνημόνιο

Γιώργος Σιακαντάρης

Ποπεριανοί στους δρόμους

Γιώργος Σιακαντάρης, 2016-06-19

Πριν τη συγκέντρωση του κινήματος «Παραιτηθείτε» έβλεπα...

Περισσότερα

«Απομονωμένοι στο μίσος…»

Μαρία Χούκλη, 2016-06-16

Ημέρα λογαριασμών για τους «Παραιτηθείτε» και τους «Είστε...

Περισσότερα
Κώστας Καλλίτσης

Εθνικό σχέδιο για την ανεργία

Κώστας Καλλίτσης, 2016-06-12

Είναι μάλλον απίθανο να υποστηρίξει κανείς κάτι διαφορετικό...

Περισσότερα
Γιάννης Παπαθεοδώρου

Ωραίο μου πλυντήριο

Γιάννης Παπαθεοδώρου, 2016-06-07

Αν υπάρχει ορισμός της πολιτικής γκάφας, σίγουρα θα πρέπει...

Περισσότερα

Η αναθεώρηση του Συντάγματος δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως «πυροτέχνημα», για αντιπερισπασμό, και εξυπηρέτηση μικροκομματικών στόχων

2016-06-07

Η αναθεώρηση του Συντάγματος, αλλά και ο εκλογικός Νόμος...

Περισσότερα
Κώστας Καλλίτσης

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα!

Κώστας Καλλίτσης, 2016-06-05

...Η αξιολόγηση έκλεισε – ευτυχώς. Η αβεβαιότητα του χρέους,...

Περισσότερα
Γιώργος Γιαννουλόπουλος

Περί «μενουμευρωπαίων»

Γιώργος Γιαννουλόπουλος, 2016-06-04

Ας αρχίσουμε με κοινοτοπίες: μια κυβέρνηση της Αριστεράς...

Περισσότερα
Τάσος Γιαννίτσης

Ξέρουμε; Σκεφτόμαστε; Θέλουμε;

Τάσος Γιαννίτσης, 2016-06-03

«Το θέμα μου, στην ουσία, είναι ένα: Πού βρισκόμαστε σήμερα...

Περισσότερα

Άρθρα

Δημήτρης Χατζησωκράτης

ΚΑΙ ΣΕ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ ΝΕΑ ”ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ”

Δημήτρης Χατζησωκράτης, 2026-11-14

Το «Πολυ­τε­χνείο» δεν ανή­κει στους δη­μιουρ­γούς του....

Κώστας Καλλίτσης

Τα δύσκολα στους επόμενους

Κώστας Καλλίτσης, 2026-11-15

Το 2025 ένας στους δύο αδυνατούσε να αντιμετωπίσει μια απρόβλεπτη...

Φραγκίσκος Κουτεντάκης

Δημοσιονομική υπευθυνότητα δεν σημαίνει μόνο πλεονάσματα

Φραγκίσκος Κουτεντάκης, 2026-11-03

...Δημοσιονομικά υπεύθυνος είναι εκείνος που ιεραρχεί ανάγκες,...

Η μεγάλη μάχη των γενεών

Γιώργος Παπανικολάου, 2026-11-02

Κάτι βαθύτερο από μια συνηθισμένη έκρηξη νεανικής αγανάκτησης...

Δημοσιονομικά περιθώρια και προοδευτική πολιτική

Δημήτρης Λιάκος, 2026-11-02

Η βελτίωση της κοινωνικής ευημερίας αποτελεί έναν από τους...

Βαγγέλης Καραμανωλάκης

25/10/26.Πολιτικός σεισμός στη Σερβία: Το κίνημα των φοιτητών «έριξε» τον Βούτσιτς

Βαγγέλης Καραμανωλάκης, 2026-11-01

Είναι νωρίς ακόμη για να ξέρουμε τι θα σημάνει για τη Σερβία...

Κώστας Καλλίτσης

Επενδυτές ή ραντιέρηδες;

Κώστας Καλλίτσης, 2026-11-01

Είναι οι άμεσες ξένες επενδύσεις τόσες και τέτοιες ή, έστω,...

25/10/26 Η ιστορική επιστροφή του Λούλα,

Όλιβερ Στούενκελ, 2026-10-26

...Από τότε που η Βραζιλία υιοθέτησε το εκλογικό σύστημα...

Κώστας Καλλίτσης

Το στεγαστικό πρόβλημα

Κώστας Καλλίτσης, 2026-10-25

Το στεγαστικό είναι οξύ σχεδόν σε όλη την Ευρώπη, είναι...

Τζουλιάνο Ντα Έμπολι

Ζούμε μια αρένα όπου οι ακραίες θέσεις κυριαρχούν

Τζουλιάνο Ντα Έμπολι, 2026-10-22

«Μάλλον εσείς περάσατε αυτή τη φάση της οργής που βλέπουμε...

Τρομαγμένες κοινωνίες

Πάσχος Μανδαρβέλης, 2026-10-21

Η Δύση φοβάται. Αναλυτές και διπλωμάτες φοβούνται την άνοδο...

Έχουν λόγο να εξεγείρονται οι άνθρωποι;

Νικόλας Σεβαστάκης, 2026-10-21

ΟΙ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ, ΟΙ «ΤΑΡΑΧΕΣ» (emeutes), οι συγκρούσεις. Η κυβέρνηση...

▲
×
×