Την πρώτη θέση καταλαμβάνει η ΝΔ με 30,5%, την δεύτερη η Δημοκρατική Αριστερά με 13%, ενώ τις επόμενες δύο θέσεις μοιράζονται ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ με το ίδιο ακριβώς ποσοστό(12,5%). Το ΠΑΣΟΚ έρχεται πέμπτο, με ελαφρώς χαμηλότερο ποσοστό (12%) από τα προηγούμενα τρία κόμματα.
Η νέα δημοσκόπηση αποτυπώνει την κρίση του πολιτικού συστήματος με την διάχυση της ψήφου σε πολλά κόμματα, από τα οποία το ΛΑΟΣ, που βρίσκεται σε καθοδική πορεία, διεκδικεί ποσοστό 6%. Οι Οικολόγοι Πράσινοι συνεχίζουν να βρίσκονται στο όριακό για την είσοδο στη Βουλή 3%, ενώ η Δημοκρατική Συμμαχία, το Αρμα Πολιτών και η Χρυσή Αυγή μοιράζονται το ίδιο ποσοστό(2.5%). Περίπου 1% κερδίζει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και 0,7% το Κόμμα Κυνηγών, που εμφανίζεται πλέον σταθερά σε όλες τις δημοσκοπήσεις.

Ας επιτραπεί μία εκ προοιμίου δήλωση του γράφοντος. Έως ότου η χώρα απελευθερωθεί από τους καταναγκασμούς και τους εξευτελισμούς, (πολιτικούς, οικονομικούς, κοινωνικούς), που μας επεβλήθησαν από ξένους παράγοντες και εσωτερικούς ανεπαρκείς ηγετίσκους, επιβάλλεται η γραφή να είναι πειστική μεν, ψυχρή όμως, Όχι. Να διατυπωθεί η συναισθηματική ιστορία της αριστεράς των τελευταίων χρόνων. Το απαιτούν οι σημερινές συνθήκες, ιδίως της αριστεράς εκείνης, η αρχική προέλευση της οποίας υπήρξε το Κομμουνιστικό Μανιφέστο του Μαρξ (1848).

Στα μέσα της δεκαετίας του ’90 και πολύ περισσότερο στις αρχές της δεκαετίας του 2000 όποιος μιλούσε κατά της διεξαγωγής των Ολυμπιακών Αγώνων στη χώρα μας θεωρείτο μίζερος, οπισθοδρομικός και στη χειρότερη περίπτωση εθνοπροδότης. Σε πολιτικό επίπεδο την υπόθεση της αντίθεσης στους Αγώνες σήκωσε με πειστικά επιχειρήματα, πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά και περιβαλλοντικά, ο αείμνηστος Μιχάλης Παπαγιαννάκης. Μολονότι κανείς δεν μπορούσε να του χρεώσει αριστερισμό ή ό,τι άλλο έχει μπροστά το συνθετικό «αντί», δέχτηκε τότε σφοδρή κριτική από σχεδόν το σύνολο των πολιτικών κομμάτων και των ΜΜΕ.

Άρχισαν πάλι οι ιστορίες συνομωσίας από κάποια, ευτυχώς λίγα, στελέχη της Ανανεωτικής Αριστεράς, τα οποία προφανώς θέλουν το κόμμα που τους εκπροσωπεί να παραμείνει μια κλειστή λέσχη που θα παλεύει για να μπει οριακά στη Βουλή. Διάβασα ένα άρθρο το οποίο είχε τίτλο «Βρέχει Πασόκους» και αναρωτήθηκα είναι δυνατόν να γράφηκε από στέλεχος που θέλει το κόμμα να έχει πραγματική παρέμβαση στα πολιτικά δρώμενα της ελληνικής κοινωνίας;

Δεν ξέρω και δεν με πολυενδιαφέρει να μάθω σε τι θεό πιστεύει ο εισαγγελέας κ. Πεπόνης. Ας πιστεύει ό,τι θέλει, αρκεί να κάνει καλά την δουλειά του. Και δουλειά του είναι να διώκει το οικονομικό έγκλημα, δεν είναι να κάνει πολιτική πάνω σε γλιστερό έδαφος, τροφοδοτώντας φήμες και ερεθίζοντας τους ήδη αναστατωμένους πολίτες. Μικρή σημασία έχει αν όλα αυτά γίνονται από πρόθεση ή είναι αποτέλεσμα μιας ευρύτατα διαδεδομένης σε ένα τμήμα του νομικού κόσμου ιδεοληψίας.

...Καταρχάς ας περιμένουμε να δούμε τι θα περιλαμβάνει η νέα δανειακή σύμβαση. Σε κάθε περίπτωση, όμως, η Δημοκρατική Αριστερά δεν μπορεί να συναινέσει σε μέτρα που αποσαθρώνουν την κοινωνία, διαλύουν τον κοινωνικό ιστό, διογκώνουν την ύφεση και την ανεργία κα δεν δημιουργούν καμία προοπτική εξόδου της χώρας από την κρίση. Οι εισηγήσεις για ακόμα μεγαλύτερες μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, για κατάργηση του κατώτατου μισθού και κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων σε καμία περίπτωση δεν θα συμβάλουν στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής κοινωνίας. Αντιθέτως θα μας βυθίσουν σε ακόμα μεγαλύτερη ύφεση και θα οδηγήσουν σε χιλιάδες λουκέτα την αγορά.

...Η πολιτική ενοποίηση, υποταγμένη πλήρως στη σημερινή συγκυρία στις επιταγές της οικονομικής διακυβέρνησης, περνά μέσα από τη διακυβερνητική συνεργασία των κρατών. Τα κράτη και κυρίως τα μεγάλα και ισχυρά είναι αυτά που κυβερνούν και ορίζουν το μέλλον της Ευρώπης. Η εξέλιξη αυτή δεν είναι αρνητική από μόνη της και πάντως δεν είναι εξ ορισμού αποκρουστέα. Προσωπικά πιστεύω πως είναι μια μοιραία ιστορικά προοπτική, την οποία θα πρέπει οι ευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις να πάρουν στα σοβαρά ως αναγκαία και μέσα από αυτήν να επιδιώξουν την ριζική αλλαγή των οικονομικών πολιτικών και τον συνδυασμό της οικονομικής διακυβέρνησης με πολιτικές κοινωνικής και βιώσιμης οικονομικής ανάπτυξης που θα ανταποκρίνονται στις ανάγκες και στις ιδιαιτερότητες της κάθε χώρας.

Οι μέρες που περνάμε είναι κρίσιμες.
Σε αυτές θα κριθεί αν θα πετύχει η διαπραγμάτευση του PSI και επομένως και η νέα δανειακή σύμβαση.
Ο κίνδυνος της άτακτης χρεοκοπίας δεν είναι πλέον μακρινό ενδεχόμενο.
Ο πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος δίνει μια δύσκολη μάχη.
Πρέπει όλοι να τον ενισχύσουμε.
Η διαπραγμάτευση του PSI πρέπει να πετύχει.
Τυχόν επιστροφή στην δραχμή θα σημάνει ραγδαία επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου ιδίως των φτωχότερων λαϊκών στρωμάτων και οικονομική, πολιτική, κοινωνική και πολιτιστική οπισθοδρόμηση της χώρας, κίνδυνο για τη διεθνή θέση της, εσωτερικές και εξωτερικές περιπέτειες.

Από το Υπουργείο Παιδείας κατατέθηκε ο νέος Νόμος για την έρευνα, με δύο βασικούς άξονες: την αναδιάρθρωση του Ερευνητικού Ιστού της χώρας και τον εκσυγχρονισμό (?) του νομοθετικού πλαισίου για την έρευνα. Οι λεπτομέρειες του νόμου είναι δυστυχώς προφανές ότι δεν πρόκειται να προκαλέσουν το ενδιαφέρον, ούτε να απασχολήσουν κανέναν (ή ελάχιστους) αντίθετα με άλλους νόμους σε «δημοφιλέστερους» τομείς. Να σημειώσουμε μόνο, ότι ουσιαστικά αφορά το κύριο τομέα για καινοτομία και την ανταγωνιστικότητα που όλοι κόπτονται στα λόγια και αδιαφορούν στην πράξη.

Στην κυριακάτικη Αυγή (15/1/12), ο Κώστας Πουλάκης σε μια συγκριτική μελέτη μιας σειράς δημοσκοπήσεων, μεταξύ πολλών άλλων, αναφέρεται και στις μετακινήσεις ψηφοφόρων από το ΠΑΣΟΚ προς τα κόμματα της αριστεράς, γράφοντας: «Από τον πίνακα των συσπειρώσεων - μετακινήσεων παρατηρούμε ότι 8% μετακινείται προς τη ΔΗΜ.ΑΡ. του Φ. Κουβέλη, το 6% προς τον ΣΥΡΙΖΑ και το 5,0% προς το Κ.Κ.Ε. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το προφίλ των μετακινούμενων ψηφοφόρων.

Ο Αλέξης Τσίπρας και ο Αλέκος Αλαβάνος συναγωνίζονται εσχάτως στην προσπάθεια στοίχισης όλων των σχημάτων που με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο στρέφονται κατά του μνημονίου. Τα αποτελέσματα, παρά ταύτα, είναι πενιχρά. Οχι γιατί οι πολίτες είναι ενθουσιασμένοι με το μνημόνιο και τις περικοπές μισθών και συντάξεων. Κάθε άλλο. Ομως, δεν είναι διατεθειμένοι και να εναποθέσουν τις ελπίδες τους σε ανεμομαζώματα που είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα καταλήξουν σε διαβολοσκορπίσματα.

Αδιαμφισβήτητο προβάδισμα της ΝΔ, χωρίς ωστόσο κοινοβουλευτική αυτοδυναμία, καθίζηση του ΠΑΣΟΚ και ενίσχυση της Αριστεράς δείχνει το βαρόμετρο της Public Issue για την Καθημερινή και τον ΣΚΑΪ.

Κύριο χαρακτηριστικό του πρώτου Βαρόμετρου του 2012 είναι η εκρηκτική άνοδος της «Δημοκρατικής Αριστεράς» του Φώτη Κουβέλη. Με ποσοστό 13,5% το νεοσύστατο κόμμα αναδεικνύεται σε τρίτη δύναμη στην εκτίμηση της εκλογικής επιρροής, στέλνοντας το ΚΚΕ στην τέταρτη θέση με ποσοστό 12,5%. Πρώτη στην πρόθεση ψήφου έρχεται η ΝΔ με ποσοστό 30,5%, ενώ στον αντίποδα εικόνα αποσύνθεσης παρουσιάζει το ΠΑΣΟΚ που έρχεται δεύτερο, με την εκλογική επιρροή του να περιορίζεται πλέον στο 14%, απειλούμενο από «Δημοκρατική Αριστερά», ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο αναδεικνύεται σε πέμπτη δύναμη με ποσοστό 12%. Ακολουθεί ο ΛΑ.Ο.Σ. με ποσοστό 5,5%. Σταθεροί στο 4% παραμένουν οι Οικολόγοι, ενώ οριακά εκτός Βουλής εμφανίζεται η «Δημοκρατική Συμμαχία» της Ντόρας Μπακογιάννη με ποσοστό 2,5%.

Η υποβάθμιση 9 χωρών από τον οίκο Standard and Poors με την αιτιολογία ότι οι πολιτικές πρωτοβουλίες των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων « ίσως δεν αρκούν για την πλήρη αντιμετώπιση των συστημικών πιέσεων στην Ευρωζώνη», και ότι μία πολιτική που βασίζεται μόνο στη λιτότητα είναι μία πολιτική που κινδυνεύει «να υπονομευτεί από μόνη της» γίνεται σε μια κρίσιμη περίοδο για την Ελλάδα και την Ευρώπη.
Αναμένεται η τελική εξέταση για την αξιολόγηση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Αρωγής (EFSF) που τώρα πλέον στηρίζεται και σε χώρες που έχουν απολέσει το ΑΑΑ και άρα δεν αποκλείεται μια υποβάθμιση του ταμείου.

Απευθυνόμαστε στους πολίτες του ευρύτερου χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού, της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας, της πολιτικής οικολογίας, σε όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις, ενταγμένες ή ανένταχτες, σε όλους τους προοδευτικούς πολίτες που αρνούνται το στείρο καταγγελτισμό, τις πρακτικές της βίας και του περιθωρίου και πιστεύουν σε μια σύγχρονη δημοκρατική, ευρωπαϊκή και μεταρρυθμιστική αριστερά. Τους καλούμε να οικοδομήσουμε σχέσεις διαλόγου, ανταλλαγής απόψεων, ανοιχτής πολιτικής επικοινωνίας, κοινής πολιτικής δράσης. Να αναθερμάνουμε την ελπίδα για τη χώρα και την κοινωνία. Μπορούμε να πετύχουμε την ανασυγκρότηση και ανασύνθεση του πολιτικού χώρου ο οποίος θα καθορίσει τις πολιτικές εξελίξεις και θα μετακινήσει την πολιτική προς προοδευτική κατεύθυνση σε αντιστοιχία με μια κοινωνία που ανακαθορίζει τους συσχετισμούς της.

Είναι προφανής και εύκολα εξηγήσιμη η προσπάθεια που γίνεται από πολλούς και διαφορετικούς κύκλους-σπανίως καλοπροαίρετους(περίπτωση Κ. Παπαϊωάννου στα ΝΕΑ) -να απαξιώσουν το έργο και την προσωπικότητα του Γιώργου Καμίνη.
Τους ενοχλεί το γεγονός ότι ένας εξαιρετικός ακαδημαϊκός, προερχόμενος από την κοινωνία των πολιτών, που δεν έχει βγει από τον κομματικό σωλήνα, που δεν χαϊδεύει αυτιά, που δεν ξέρει το σπορ της εφαρμοσμένης ρητορικής, που δεν μοιράζει από δω και από κει δημόσιο χρήμα, που δεν θέλει αργόμισθους και κόλακες δίπλα του, κατέχει το αξίωμα του δημάρχου Αθηναίων.

Ευρώ, Δραχμή, Χρεωκοπία, PSI, Κούρεμα, Ομόλογα… Μακρύς ο κατάλογος των λέξεων που μονοπωλούν τις σκέψεις και τα ακούσματά μας. Ακούσματα που χτίζουν μέρα με τη μέρα το «κάστρο» της θλίψης μας, του πνευματικού μας αδιεξόδου. Ο αναστεναγμός αντικατέστησε το χαμόγελο και «ένας σύγχρονος Μεσαίωνας έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία στην καθημερινότητά μας».

Ο κ. Παπαδήμος έχασε ήδη το «momento» του και τώρα είναι πολιτικός όμηρος των προσωπικών και στρατηγικών φιλοδοξιών των τριών αρχηγών των κομμάτων της συγκυβέρνησης και των δελφίνων της εξουσίας.

Ένας λαός, έλεγε ο εκ των θεμελιωτών του γαλλικού διαφωτισμού Ζαν Ζακ Ρουσώ, είναι ό,τι τον κάνει να είναι η φύση της διακυβέρνησής του. Η ελληνική μεταπολιτευτική ιστορία έρχεται και επιβεβαιώνει την ακρίβεια των λόγων του μεγάλου διανοητή. Διαφθορά, διαπλοκή, πελατειακός συντεχνιασμός, εύκολο κέρδος, αντιαναπτυξιακή λογική, καλλιεργήθηκαν συστηματικά σε όλη αυτή την περίοδο, με την ευθύνη να επιμερίζεται πρωτίστως στα δύο κόμματα που διαχειρίστηκαν εναλλάξ την εξουσία, το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, χωρίς να είναι άμοιροι ευθύνης και οι ελάσσονες πολιτικοί σχηματισμοί, ακόμα και αυτοί των κομμάτων της αριστεράς.

Ο όρος σουρρεαλισμός στα ελληνικά θα μπορούσε να αποδοθεί ως "πάνω και πέρα απο την πραγματικότητα"(sur-realisme)
H πολιτική ζωή στη χώρας μας προσφέρει άφθονα παραδείγματα σουρρεαλισμού.Ας σταχυολογήσουμε μερικά.Ετσι λοιπόν σουρρεαλισμός είναι:
- Μία αποτυχούσα κυβέρνηση(ΠΑΣΟΚ) να συμμετέχει σε μία άλλη κυβέρνηση(Παπαδήμου), με την ίδια αποτυχούσα πολιτική.
- Μια αντιπολίτευση (Ν.Δ) που διαφωνούσε με την πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης(ΠΑΣΟΚ) να συμμετέχει στη νέα κυβέρνηση(Παπαδήμου) μετην πολιτική με την οποία διαφωνούσε.
- Ένα κόμμα(ΛΑΟΣ)που συμφωνούσε με το μνημόνιο, αλλά διαφωνούσε με την Ν.Δ, να συμμετέχει με την τελευταία στην αποτυχούσα πολιτική του μνημονίου.

Όταν ένα νέο έτος ξεκινά την διαδρομή του μέσα στο χρόνο, γεννά προσδοκίες και όνειρα στην σκέψη των ανθρώπων. Δυναμώνει την ψυχή και τη θέληση τους για ένα νέο ξεκίνημα, για έναν ακόμα αγώνα, για ένα καλύτερο παρόν και μέλλον.

Το ξεκίνημα του 2012 μας βρίσκει μέσα σε ένα αβέβαιο και ανασφαλές περιβάλλον, οι αρνητικές σκέψεις είναι περισσότερες από τις θετικές. Όνειρα λιγοστά… με αστερίσκους και υποσημειώσεις. Αλήθεια, μπορείς να ελπίζεις όταν αντικρίζεις την κατάντια του πολιτικού συστήματος αυτής της χώρας; Η διαφθορά και η σήψη δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για αισιοδοξία.

Ερώτηση της Δημοκρατικής Αριστεράς αναφορικά με το ενδεχόμενο νέας αγοράς μαχητικών αεροσκαφών θέτουν ο πρόεδρος και οι βουλευτές της Δημοκρατικής Αριστεράς με ερώτηση που κατέθεσαν προς τον υπουργό Άμυνας επικαλούμενοι σχετικό ρεπορτάζ της γερμανικής εφημερίδας Die Zeit. Στο κείμενο της ερώτησης που υπογράφουν ο Φώτης Κουβέλης, ο Θανάσης Λεβέντης, ο Νίκος Τσούκαλης και ο Γρηγόρης Ψαριανός, αναφέρουν τα εξής΅

Το πλήρες κείμενο της ερώτησης

Τον φετινό Ιανουάριο, ο Σοφιανός Χρυσοστομίδης συμπληρώνει 90 χρόνια ζωής. Τα 60 από αυτά τα έχει περάσει γράφοντας σε εφημερίδες της Αιγύπτου, της Κύπρου, της Ελλάδας. Ξεκινήσαμε την κουβέντα μας παρουσία του γιου του Ανταίου, αφού πρώτα παραγγείλαμε το κρασί. Ο Σοφιανός Χρυσοστομίδης έχει έναν δικό του τρόπο αφήγησης, πάντα χρησιμοποιώντας άψογα ελληνικά. Τα λόγια του ακούγονται σαν παραβολή, σαν παραμύθι.

Υπάρχει η κλειστοφοβική και η ανοιχτή. Η "κολλημένη" κι εκείνη που ψάχνεται. Η θλιβερή κι εκείνη που προσπαθεί να απαντά στις σύγχρονες ανάγκες. Υπάρχει η κομμουνιστογενής και η ευρωπαιστική. Η ολιστικής αντίληψης και η μεταρρυθμιστική. Υπάρχουν πολλές και όντως δεν αθροίζονται. (Αν και κατά την ταπεινή μου άποψη εκείνη του ΚΚΕ - φοβάμαι κι εκείνη κάποιων συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ- δεν μπορεί επαξίως τον όρο Αριστερά να φέρει. Απολύτως συντηρητικές απόψεις, συνειδητά ή ασυνείδητα, υπηρετούν). Για την Αριστερά, φυσικά, ο λόγος. Στις παραπάνω διαιρέσεις -και σε πάρα πολλές άλλες που θα μπορούσε να προσθέσει κανείς - πιστεύω ότι θα έπρεπε να προσθέσουμε και μία η οποία αφορά στο πως αντιλαμβάνεται κανείς την απάντηση των προβλημάτων.

«Δεν γουστάρω το σύστημά σας». Το τραγούδι της 28χρονης Δωροθέας Καρζάι εξελίσσεται στο σύμβολο της αντίστασης των Ούγγρων ενάντια στο νέο Σύνταγμα που επέβαλε με τη χορταστική πλειοψηφία της στη Βουλή της Βουδαπέστης η δεξιά κυβέρνηση του Βίκτορ Όρμπαν. Η Δωροθέα δεν έχει τη στόφα της ποπ σταρ, μοιάζει με κορίτσι της διπλανής πόρτας και το τραγούδι της -γκραν σουξέ στο Youtube- στα δικά μας αυτιά είναι μάλλον αδιάφορο. Για την ουγγρική νεολαία, όμως, μοιάζει με πολεμική κραυγή.

Ο πάτος για το ΠΑΣΟΚ δεν έχει φθάσει και πρέπει να περιμένουμε ακόμη πιο μεγάλη ένταση και προσωποποίηση της διαμάχης. Αν η σημερινή πρόταση εξ αριστερών είναι η έξοδος από το ευρώ ή η διαμόρφωση αδιεξόδου για την έξοδο από το ευρώ, δεν χρειάζεται η αριστερά. Υπάρχουν πολλοί στην Ευρώπη και αλλού για να τους αναθέσουμε το έργο.
Οι μηχανισμοί της ηγετικής κρίσης στο ΠΑΣΟΚ έχουν κινηθεί από τον Νοέμβριο.

Οι δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά δεν αθροίζονται. Δεν είμαστε "άλλο ένα κόμμα της Αριστεράς". Στον πυρήνα της πολιτικής μας βρίσκεται ο δημοκρατικός σοσιαλισμός, ο αριστερός ευρωπαϊσμός, η μεταρρυθμιστική στρατηγική και η οικολογική εγρήγορση. Στο αίτημα της ελληνικής κοινωνίας για ριζική ανασυγκρότηση του πολιτικού πεδίου και διατύπωση μιας ολοκληρωμένης πολιτικής πρότασης, η Δημοκρατική Αριστερά είναι παρούσα με τις θέσεις της και αμφισβητεί το παραδοσιακό κομματικό σύστημα και το γνωστό στερεότυπο άσκησης και διαχείρισης της πολιτικής. Καταγράφουμε την παρουσία μας από θέση ευθύνης για την κοινωνία και τη χώρα.

Το θέμα του πετρελαϊκού εμπάργκο της ΕΕ στο Ιράν και τις επιπτώσεις για την Ελλάδα, μιας και η χώρα μας καλύπτει μεγάλο μέρος των αναγκών της από το Ιράν, θέτουν ο πρόεδρος και οι βουλευτές της Δημοκρατικής Αριστεράς με σχετική ερώτηση που κατέθεσαν προς τους υπουργούς Εξωτερικών και ΠΕΚΑ. Στο κείμενο της ερώτησης που υπογράφουν ο Φ. Κουβέλης, ο Γρηγόρης Ψαριανός, ο Νίκος Τσούκαλης και ο Θανάσης Λεβέντης, αναφέρουν τα εξής:

Το πλήρες κείμενο της ερώτησης

Συχνά η κριτική προσέγγιση της εκπαίδευσης επικεντρώνεται στη σχέση της ευματάβλητης – σχεδόν φασματικής - μη σταθερής κοινωνικο-οικονομικής πραγματικότητας με το σχολικό πρόγραμμα σπουδών, το περιεχόμενο των μαθημάτων και την τυπολογία/μεθοδολογία της αξιολόγησης.
Οι θετικές και αρνητικές (αντι)δράσεις στις σύγχρονες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις φαίνεται να συγκλίνουν στο εξής: οι εμπλεκόμενοι (είτε συγκρουσιακά είτε συναινετικά) προκρίνουν ένα σχολείο που παραμένει ο αναγκαίος και ικανός θεσμός κοινωνικοποίησης. Οι διαφωνίες αφορούν το σκοπό του σχολείου.

Το πιο πολύτιμο δώρο εν μέσω αυτής της τεράστιας κοινωνικο-οικονομικής κρίσης που βιώνουμε και της δραματικής μείωσης του βιοτικού μας επιπέδου, ειναι κάποιες σταγόνες αισιοδοξίας! Και αυτή η αισιοδοξία φαίνεται οτι καλλιεργείται μόνο μέσα απο συμμετοχικές διαδικασίες που οι προοδευτικοί άνθρωποι είναι σε θέση να οργανώνουν αποτελεσματικά. Όταν, μάλιστα, πρόκειται για άτομα που υπηρετούν τον λεγόμενο χώρο των Γραμμάτων και των Τεχνών, τότε η προσφορά τους έχει πολλαπλασιαστικό χαρακτήρα αφού η δράση τους απευθύνεται στο ευρύ κοινό.

Έφυγε (1/1) πλήρης ημερών ο πρώτος Πρόεδρος της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (FYROM) Κίρο Γκλιγκόρωφ. Στις αρχές της δεκαετίας του 90 ως υπεύθυνος Εξωτερικής και Ευρωπαϊκής πολιτικής του ΣΥΝ συνάντησα στο πλαίσιο των καθηκόντων μου πολλούς ξένους πολιτικούς ηγέτες. Δυο συναντήσεις χαράχτηκαν στην μνήμη μου ανεξίτηλα. Η μία ήταν με τον Γκλιγκόρωφ και η άλλη με τον Γλαύκο Κληρίδη.

Απότις επικείμενες διαπραγματεύσεις με την τρόικα θα εξαρτηθεί αν θα πάρουμε 89 δισ. ευρώ τον Φεβρουάριο. Δηλαδή, 30 δισ. για τη Συμμετοχή των Ιδιωτών (PSI), έως 39 δισ. για να ανακεφαλαιοποιηθεί το τραπεζικό σύστημα, 14 δισ. ευρώ για την αποπληρωμή ομολόγων που λήγουν στις 15 Μαρτίου και άλλα 6 δισ. για μισθούς και συντάξεις. Αν οι διαπραγματεύσεις ευοδωθούν, θα παραμείνουμε στο ευρώ. Αν όχι, η χώρα θα υποχρεωθεί σε έκδοση δικού της νομίσματος, για να διαχειριστεί τα ερείπιά της. Η μάχη είναι κρίσιμη, πρέπει να κερδηθεί.

...Έχουμε κατ΄ επανάληψη, καταγγείλει την απαράδεκτη συνεχιζόμενη κατάσταση της εκτίναξης των τιμών στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης, την ολιγωρία των Υπηρεσιών Εποπτείας της Αγοράς και πάνω απ΄ όλα την ανεξέλεγκτη λειτουργία μιας πενηντάδας περίπου ξένων και ελληνικών πολυεθνικών επιχειρήσεων που κυριαρχούν στην αγορά και μέσα από τις ενδο-ομιλικές συναλλαγές τους διαθέτουν τα προϊόντα τους στη λιανική με υψηλές τιμές.

Ο έλεγχος και η εποπτεία των τιμών από τις υπηρεσίες του Υπουργείου Ανάπτυξης και η Επιτροπή Ανταγωνισμού έχουν ελάχιστα αποδώσει με βάση την κρισιμότητα του προβλήματος...

Το πλήρες κείμενο της ερώτησης

Τη μισή του δύναμη έχει χάσει το ΠΑΣΟΚ στην Αχαΐα, αν και παραμένει πρώτη δύναμη στο νομό. Σύμφωνα με γκάλοπ που διενήργησε η εταιρεία Data Rc και δημοσιεύει σήμερα η εφημερίδα της Πάτρας "Πελοπόννησος" αν οι εκλογές γίνονταν σήμερα τα ποσοστά των κομμάτων στον Δήμο Πάτρας θα ήταν τα εξής:
ΠΑΣΟΚ 22,6%
ΝΔ 18,9%
ΚΚΕ 11,6%
ΔΗΜ.ΑΡ. 11,3%
ΣΥΡΙΖΑ 9,6%
ΛΑΟΣ 8,1%
ΑΛΛΟ 18,5%

Παρά τις επανειλημμένες συνεντεύξεις τόσο του προέδρου της ΔΗΜ.ΑΡ. Φώτη Κουβέλη όσο και μελών της Ε.Ε, παρά τα συνεχόμενα δελτία τύπου1, περί της μη προεκλογικής συνεργασίας του χώρου μας με το ΠΑΣΟΚ, οι εκφρασμένες απορίες και αμφισβητήσεις συμπολιτών μας, γραπτές και προφορικές, με οδήγησαν σε αυτή την απάντηση-τελεία στη σχετική παραφιλολογία. Ειλικρινά συμμερίζομαι αυτήν την αγωνία και αισθάνομαι την ανάγκη μιας επιπλέον διευκρίνησης μέσα από μια διαφορετική διάσταση, πάντα όμως προς την ίδια κατεύθυνση, τον ίδιο τελικό στόχο.