Οι φοιτητικές εκλογές της 16ης Μαΐου βρήκαν την χώρα σε κρίση. Ακυβέρνητη, με τεράστια οικονομικά προβλήματα, ορατό τον κίνδυνο αποχώρησης από την Ευρώπη και με την άνοδο του εθνικισμού να σοκάρει όλες τις προοδευτικές δυνάμεις. Σε αυτές λοιπόν τις συνθήκες της κρίσης, οι φοιτητές-σπουδαστές που ανήκουμε στο χώρο της Δημοκρατικής Αριστεράς, τοποθετούμαστε στα ζητήματα του ελληνικού πανεπιστημίου.
ΕΜΕΙΣ δηλώνουμε κάθετα αντίθετοι:
• Στους επαγγελματίες συνδικαλιστές που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να αυξήσουν το εκλογικό τους ποσοστό, την ευκολία που περνάνε τα μαθήματα και την προσωπική τους επιρροή μέσα στα κόμματα τους.

Στη σύσκεψη υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας αναφορικά με τη συγκρότηση της υπηρεσιακής κυβέρνησης, υποστήριξα ότι η κυβέρνηση που θα συγκροτηθεί θα πρέπει να είναι αμιγώς υπηρεσιακή, να εξασφαλίζει την πολιτική ουδετερότητα. Είναι προφανές ότι δεν θα πρέπει να προβεί στην έκδοση κανονιστικών πράξεων και διαταγμάτων, τα οποία αφορούν σε πολιτικές πράξεις ουσίας που έχουν σχέση με πάρα πολλά ζητήματα, με ζητήματα τα οποία πρέπει να αντιμετωπιστούν από μία κυβέρνηση, η οποία θα προέλθει από τις προσεχείς εκλογές.

Ούτε η θητεία της προηγούμενης κυβέρνησης έληξε, ούτε καταψηφίστηκε.
Εκλογές έγιναν επειδή υπήρχε η διάχυτη αμφισβήτηση ότι, ενώ υπήρχε κοινοβουλευτική πλειοψηφία, δεν υπήρχε αντίστοιχη πολιτική και κοινωνική. Επειδή οι εκλογικοί συσχετισμοί του 2009 δεν μπορούσαν να δώσουν μια κυβέρνηση με όλες αυτές της εγγυήσεις αντιπροσωπευτικότητας.
Υπήρχε, δηλαδή, ένα ουσιαστικό πολιτικό πρόβλημα και όχι ένα στενά κοινοβουλευτικό. Υπήρχε κοινοβουλευτική πλειοψηφία που δεν στηριζόταν σε μια αντίστοιχη πολιτική και κοινωνική.

Είναι φανερό ότι αν ξαναγύριζε λίγους μήνες πίσω το ημερολόγιο, ο κ. Σαμαράς δεν θα ήθελε ούτε τις εκλογές ούτε το αυστηρό ηγετικό προφίλ που θέλησε να τότε να καλλιεργήσει. Οι εκλογές όχι μόνο δεν τον ωφέλησαν, αυτό είναι φανερό, αλλά έστειλαν τη χώρα ακόμα πιο πίσω, στην ακυβερνησία και την αστάθεια. Από την άλλη μεριά, οι διαγραφές εν ονόματι της κομματικής πειθαρχίας, δημιούργησαν ένα κόμμα από το πουθενά, το οποίο του αφαίρεσε την πλειοψηφία δια του προσεταιρισμού των αγανακτισμένων δεξιών ψηφοφόρων που με τόσο κόπο προσπάθησε να κρατήσει συσπειρωμένους με την αντιμνημονιακή ρητορική.

Οι αλλαγές στην Ευρώπη πραγματοποιούνται βαθμιαία, μέσα από συμβιβασμούς και με οικοδόμηση συμμαχιών. Η ευρωπαϊκή συμμαχία που μπορεί να υπερβεί τη φιλοσοφία και πολιτική της ακραίας λιτότητας και των μνημονίων περιλαμβάνει την αριστερά, με επίκεντρο τη σοσιαλδημοκρατία, τους πράσινους, αλλά και άλλες ευρύτερες φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις, καθώς και πολλούς από αυτούς που αντιτίθενται σε μια γερμανική ηγεμονία, καθώς φυσικά και τις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Η συρρίκνωση του δυνητικά νικηφόρου αυτού συνασπισμού σε μια συμμαχία μόνο με την πέραν των σοσιαλιστών αριστερά και τη ριζοσπαστική κοινωνία των πολιτών, κατά τη γνώμη μου αποδυναμώνει καίρια τη διαπραγματευτική μας δύναμη.

Αποδείχθηκε λοιπόν ότι για την χώρα και την κεντροαριστερά ακόμα και αν δεν υπήρχε η ΔΗΜΑΡ θα έπρεπε να εφευρεθεί. Όποιοι μετά και το εκλογικό αποτέλεσμα δεν φτάνουν σε αυτό το συμπέρασμα τότε δεν κατάλαβαν τίποτε. Όπως δεν καταλάβαιναν κατά την διάρκεια του εκλογικού αγώνα όταν παρέμεναν με το όπλο παρά πόδα για να στηλιτεύσουν με ύφος κήνσορα υπαρκτές αδυναμίες της ΔΗΜΑΡ και να επιτεθούν με πάθος φαρμακερό κατά του Φώτη Κουβέλη, ενίοτε με χαρακτηρισμούς ανοίκειους. Και η ΔΗΜΑΡ και ο Κουβέλης έκαναν λάθη στην διάρκεια του εκλογικού αγώνα, αλλά το κύριο είναι ότι στάθηκαν όρθιοι στο τσουνάμι του λαϊκισμού και αυτό πρέπει να τους πιστωθεί.

Στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας είχα τη δυνατότητα για άλλη μια φορά να επαναλάβω αυτό που έχω δημόσια υποστηρίξει: Η χώρα χρειάζεται μια Οικουμενική Κυβέρνηση. Χρειάζεται μια κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει όλα εκείνα που προσδιορίζουν τη σημερινή εξαιρετικά δύσκολη πραγματικότητα του τόπου και της κοινωνίας.

Υποστήριξα ότι η Οικουμενική Κυβέρνηση πρέπει να εκφράζεται από όλες εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις που υποστηρίζουν ότι θα πρέπει η χώρα να παραμείνει στην ευρωζώνη και στο ευρώ και ταυτόχρονα να κινηθεί η διαδικασία για να έχουμε την αποδέσμευση της χώρας από τις ρυθμίσεις του μνημονίου. Αυτά τα δύο είναι αναγκαίο να εκφράζονται ως στοιχεία μιας προγραμματικής συμφωνίας για μια κυβέρνηση οικουμενικού χαρακτήρα.

Tο εκλογικό αποτέλεσμα έχει δυο σημαντικές εικόνες. Aπό τη μια πλευρά έχουμε την ανατροπή του πολιτικού σκηνικού της Mεταπολίτευσης με την πλήρη αποδόμηση του δικομματισμού. Aπό την άλλη πλευρά έχουμε την ισχυροποίηση του λαϊκισμού -τόσο προς τα δεξιά όσο και προς τα αριστερά- που παγιδεύει τις πολιτικές εξελίξεις καθιστώντας μεγαλύτερη την αβεβαιότητα για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας.
Mέσα σε αυτό το σκηνικό το ποσοστό που συγκέντρωσε η ΔHM.AP. αντιπαρατιθέμενη τόσο με τα νεοφιλελεύθερα δόγματα όσο και με το λαϊκισμό αποτελεί σημαντική επιτυχία.

«Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αξιοποίησε μία ιστορική ευκαιρία», δηλώνει στο tvxs.gr ο υπεύθυνος για θέματα οικονομικής πολιτικής της ΔΗΜΑΡ Δημήτρης Χατζησωκράτης, ο οποίος θεωρεί ότι ήταν δυνατή η συγκρότηση μιας κυβέρνησης στην οποία θα είχε τον κύριο λόγο η Αριστερά. Ο ίδιος χαρακτηρίζει «δύσκολη» την έξοδο από το Ευρώ αλλά πολύ πιθανή την παύση χρηματοδότησης της Ελλάδας, η οποία θα την αναγκάσει να καταφύγει σε άλλες λύσεις.

Σας χαιρετίζω θερμά όλες και όλους . Σας συγχαίρω για την εκλογή σας και θέλω στο πρόσωπο σας να χαιρετίσω όλους τους υποψηφίους του κόμματος, όλα τα μέλη και τους φίλους του κόμματος , που έδωσαν με αυταπάρνηση την εκλογική μάχη. Πετύχαμε ένα καλό αποτέλεσμα. Συγκεντρώσαμε ψύχραιμη ψήφο, την εμπιστοσύνη των πολιτών, η οποία εκτός από την καταδίκη του δικομματισμού αναζητούσε και ρεαλιστική πρόταση διεξόδου από την κρίση.

Σταθερή είναι η θέση της ΔΗΜΑΡ για προσπάθεια συγκρότησης κυβέρνησης ευρείας λαϊκής και κοινοβουλευτικής νομιμοποίησης που θα κινηθεί στον αντίποδα της ασκούμενης πολιτικής η οποία αποδοκιμάστηκε με έντονο τρόπο από την λαϊκή ετυμηγορία.
Είναι προφανές ότι μια μεταμφιεσμένη συγκυβέρνηση ΝΔ- ΠΑΣΟΚ, όπως και αν την ονομάσει κάποιος, δεν θα είναι σε αρμονία με το εκλογικό μήνυμα και την εντολή των πολιτών. Για μας ισχύει απολύτως το δίπολο που θέσαμε προεκλογικά: Η κυβέρνηση ευρείας λαϊκής νομιμοποίησης θα πρέπει να εξασφαλίζει την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη και να προχωρήσει στην απαγκίστρωση από το μνημόνιο.

«Ο Ελληνικός λαός μίλησε και καταδίκασε τις πολιτικές δυνάμεις που οδήγησαν τη χώρα στα σημερινά αδιέξοδα. Καταδίκασε τις πολιτικές του μνημονίου.
Το εκλογικό αποτέλεσμα, αποτυπώνει τις επιλογές του λαού και ανατρέπει το δικομματικό σύστημα. Αποτυπώνει την οργή και την αγανάκτηση των πολιτών.
Εκφράζουμε, ταυτόχρονα, την έντονη ανησυχία μας για την παρουσία της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ στη βουλή.
Η εντολή του λαού είναι σαφής.
Απαιτείται αλλαγή πολιτικής. Απαιτείται προοδευτική πολιτική με ανάπτυξη, με κοινωνικές προτεραιότητες, σύγχρονο και αποτελεσματικό κράτος, προστασία των αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων, δίκαιη κατανομή των βαρών.
Η ΔΗΜΑΡ θα τιμήσει τις προεκλογικές της δεσμεύσεις

Ξεκίνησε ως ατυχές ευφυολόγημα και έγινε η κατεξοχήν πολιτική φάρσα των επικείμενων εκλογών. Αναφέρομαι στην πρόταση του Αλέξη Τσίπρα για το σχηματισμό μιας κυβέρνησης της «ενωμένης αριστεράς» με πρωθυπουργό την Αλέκα Παπαρήγα και με ψήφο ανοχής του Παν. Καμένου. Η Αλέκα Παπαρήγα, απάντησε πως όχι μόνο δεν θέλει να γίνει πρωθυπουργός αλλά δεν θέλει καν να αποδεχτεί την ενδεχόμενη εντολή σχηματισμού κυβέρνησης.

Όπως έλεγαν οι μετρήσεις το διάστημα που επιτρεπόταν η διενέργεια τους από τον νόμο αλλά και όπως προκύπτει από την εμπειρία όσων ασχολούνται ενεργά με τις εκλογές την τελευταία βδομάδα πολλοί συμπολίτες μας που δεν έχουν ακόμα αποφασίσει για την ψήφο τους ταλαντεύονται ανάμεσα στην ΔΗΜΑΡ και το ΠΑΣΟΚ. Ένας μικρότερος αριθμός ανάμεσα στην ΔΗΜΑΡ και τα φιλελεύθερα κόμματα (Δράση η Δημοκρατική Συμμαχία) και ένας ακόμα μικρότερος ανάμεσα στην ΔΗΜΑΡ και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πλέον ότι η συνταγή του ΔΝΤ για το ξεπέρασμα της κρίσης χρέους στην Ελλάδα με το ιδεολογικό «μιζάρισμα» στην εσωτερική υποτίμηση είχε και ως …παράπλευρη απώλεια την εκτίναξη της ανεργίας.
Μάλιστα έξω και πέρα από το γενικό μοντέλο, που στο ΔΝΤ έχουν επεξεργαστεί και προβλέπει ότι σε κάθε μείωση του ελλείμματος κατά 1% του ΑΕΠ αντιστοιχεί μείωση του ΑΕΠ κατά 0,5% και αύξηση της ανεργίας κατά 0,3%. Με βάση αυτό το μοντέλο, η Ελλάδα, η οποία μείωσε το έλλειμμά της κατά περίπου 6 ποσοστιαίες μονάδες, θα έπρεπε να υποστεί αύξηση ανεργίας περίπου 2%. Όλοι ξέρουμε, όμως, από την ΕΛΣΤΑΤ ότι τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Η ανεργία έχει ξεπεράσει το 21,8% - διπλάσια σχεδόν από τα προ κρίσης επίπεδα.
Είναι άλλωστε δεδομένο ότι στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές η ανεργία δεν αποτελεί πρωταρχική φροντίδα.