(Κατέθεσαν το κείμενο εκ μέρους της ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗΣ ΠΤΕΡΥΓΑΣ)

Η βαριά δημοσιονομική κρίση που πιέζει πολύπλευρα την κοινωνία φέρνει σε αδιέδοξο, οδηγεί σχεδόν σε κατάρρευση, το πελατειακό κράτος των κοινωνικών ανισοτήτων που χτίστηκε επί δεκαετίες στον τόπο μας.
Καθώς οι δυνάμεις της διεθνούς χρηματιστηριακής κερδοσκοπίας επιβάλλουν τους τοκογλυφικούς όρους τους, έχουν ενισχυθεί – ιδιαίτερα μετά την ανακοίνωση των κυβερνητικών μέτρων της 3ης Μαρτίου - οι δυνάμεις που από χρόνια απαιτούσαν τη συμπίεση της αμοιβής της εργασίας και συστηματικά υπονομεύουν κάθε διάθεση και πρωτοβουλία κοινωνικής αλληλεγγύης.

Η απαλλαγή της Θεσσαλονίκης από την κυριαρχία των υπερσυντηρητικών δυνάμεων και η αλλαγή της διοίκησης του Δήμου πρέπει να αποτελέσει στόχο όλων των δυνάμεων που επαγγέλλονται τη δημοκρατική εμβάθυνση. Αυτή η αλλαγή μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω μιας ευρύτατης κοινωνικοπολιτικής συμπαράταξης.
Το ΠΑΣΟΚ και τα κόμματα της Αριστεράς, έχουν μεταξύ τους σημαντικές πολιτικές διαφορές και αυτό δεν τους επιτρέπει να είναι άμεσα συνεργαζόμενα υποκείμενα. Μπορούν όμως, αναγνωρίζοντας τις ιδιαιτερότητες της συγκεκριμένης κατάστασης, να διευκολύνουν τη διερεύνηση των δυνατοτήτων συμπαράταξης «από τα κάτω» με πρωτοβουλία των αυτοδιοικητικών κινήσεων και των κινήσεων πολιτών.

Τα μέτρα «για την προστασία της εθνικής οικονομίας» που υιοθέτησε η κυβέρνηση την περασμένη εβδομάδα επιβάλλουν σκληρή λιτότητα, την πιο σκληρή στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας με τα λόγια του ίδιου του Πρωθυπουργού. Οι νέες περικοπές των δημοσίων δαπανών οδηγούν φέτος σε απώλειες μισθών πάνω από 10% κατά μέσο όρο τους εργαζόμενους στον δημόσιο τομέα. Λιγότερο, αλλά αισθητά θα μειώσουν οι αυξημένοι έμμεσοι φόροι την αγοραστική δύναμη των παγωμένων συντάξεων, αφού ο πληθωρισμός θα φτάσει πιθανώς στο 4%.

Εντάξει, χθες είχε 8 Μαρτίου και γιορταζόταν η Μέρα της Γυναίκας. Ακούσαμε πάλι για δικαιώματα, ισότητα των φύλων και τους ύμνους για τη μάνα, αδελφή, φίλη, σύζυγο και ερωμένη. Θυμήθηκα με την ευκαιρία κάποιες επώνυμες, που θέλουν να κυβερνήσουν τον τόπο, να δυσφορούν με το φεμινιστικό κίνημα, άλλες να αποστρέφουν το βλέμμα από το παρελθόν, όταν γυναίκες έκαιγαν τα σουτιέν τους και κήρυτταν τον πόλεμο στα ανδρικά σκουλήκια (μεταφορικά και κυριολεκτικά), η καταδίκη εκείνης, της ακραίας εκδοχής του φεμινισμού, θεωρείται σήμερα σαν μια αναγκαστική δήλωση μετανοίας

Η Παρασκευή 5η Μαρτίου 2009, την ώρα που ψηφίζονταν στη Βουλή τα συμπληρωματικά μέτρα βίαιης επίθεσης στο εισόδημα των μισθωτών και συνταξιούχων, σημαδεύτηκε από δύο βίαιες επιθέσεις ενάντια στον Πρόεδρο της ΓΣΕΕ και τον αγωνιστή της Αριστεράς Μανώλη Γλέζο.
Η επίθεση στον Μ. Γλέζο από τις δυνάμεις καταστολής, απλά προσθέτει για το εργατικό κίνημα και την αριστερά ένα ακόμα συμβάν στα πάμπολλα της αυθαιρεσίας και βιαιότητας της αστυνομίας απέναντι στους πολίτες εν διαδηλώσει.

Θέλω όμως εδώ να αναφερθώ κυρίως στην επίθεση στον Πρόεδρο της ΓΣΕΕ από αγνώστους μέχρι στιγμής- αλλά μέσα από την συγκέντρωση-, γιατί δεν αποτελεί μια συνήθη έκρηξη, όταν οι καταστάσεις έχουν γίνει εκρηκτικές.

Μιλώντας σήμερα στο ραδιόφωνο του Flash 96 (Γ. Κύρτσος – Γ. Σταματόπουλος) ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στη Β’ Περιφέρεια της Αθήνας Δ. Παπαδημούλης, δήλωσε μεταξύ άλλων τα εξής:

...Προφανώς θα υπάρξουν κοινωνικές κινητοποιήσεις από τα συνδικάτα. Αλλά δεν θα κριθεί μόνο εκεί η αντιπαράθεση. Τα μέτρα, σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις, θεωρούνται άδικα και αναποτελεσματικά από το 80% της κοινής γνώμης και τα δύο τρίτα των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ. Οι αναταράξεις που βλέπουμε στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, οι διαφοροποιήσεις και η σκληρή κριτική ακόμη και στον ίδιο τον Γ. Παπανδρέου από κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ, αποτελούν απλώς την έκφραση αυτού του φαινομένου. Όταν ο ίδιος ο Πρωθυπουργός λέει «τα μέτρα είναι εκτός της ιδεολογίας μας» και βρίσκει η κυβέρνηση τους καλύτερους συνηγόρους της στα πρόσωπα των κ. Μητσοτάκη και Καρατζαφέρη, τότε υπάρχει ένα θέμα με τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ.

Είναι αναγκαίος ο περιορισμός του ελλείμματος και του χρέους. Όμως η ζυγαριά των μέτρων είναι εις βάρος των εργαζομένων. Θα χρειαζόντουσαν μέτρα δίκαιης κατανομής των βαρών. Το κεντρικό πρόβλημα για τα δημόσια οικονομικά είναι το άδικο και αναποτελεσματικό φορολογικό σύστημα και μηχανισμός. Το μπλοκάρισμα  των μέτρωνδεν απαντάει στην ανάγκη μείωσης του ελλείμματος και των επιτοκίων δανεισμού. Να αλλάξουν τα μέτρα, με δίκαιη κατανομή των βαρών και αποκατάσταση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων. Χρειάζονται μαζικοί, ενωτικοί αγώνες με προτάσεις και όχι απλώς καταγγελίες.

Έχουμε μεγάλες διαφορές. Εμείς επιμένουμε στην απόκρουση του αριστερισμού
Ο κόσμος χρειάζεται μια Αριστερά υπεύθυνη, δημοκρατική, με προτάσεις, ενωτική.

Εάν η κυβερνητική εισοδηματική πολιτική εφαρμοστεί όπως ψηφίστηκε προχθές, η μέση απώλεια που θα υποστούν οι 500.000 εργαζόμενοι στο Δημόσιο φέτος μπορεί να ξεπεράσει και το 10% των πραγματικών τους αποδοχών. Θα είναι η μεγαλύτερη που έχει επιβληθεί μέσα σε μία χρονιά από το 1974. Διόλου δεν έχει εξασφαλιστεί όμως ότι μια τέτοια «θυσία» δρομολογεί την έξοδο της χώρας από τη δημοσιονομική κρίση. Αυτό θα απαιτούσε να πέσουν δραστικά τα επιτόκια του δημόσιου δανεισμού. Και για την ώρα δεν το βλέπουμε.

Δεν ξέρω αν κανείς μας έχει αντιληφθεί ποιον πόλεμο ακριβώς διεξάγει η κυβέρνηση κατά των διεθνών κερδοσκόπων, όμως όλοι ξέρουμε ότι τον έχει χάσει, τουλάχιστον επί του παρόντος. Οι μόνοι που κερδίζουν είναι οι ασυγκράτητοι διεθνείς τοκογλύφοι, σε κλίμα εχθρικής αδιαφορίας των ευρωπαϊκών κέντρων εξουσίας προς την Ελλάδα. Κερδίζουν γιατί για δεύτερη φορά απέσπασαν από την ελληνική κυβέρνηση πανύψηλα επιτόκια, που θα αρχίσουν να πληρώνονται από του χρόνου. Και δεν γνωρίζουμε αν, πότε και πόσο θα αποκλιμακωθούν αυτά τα επιτόκια που διογκώνουν έλλειμμα και δημόσιο χρέος. Θέλει ρώτημα ποιος πληρώνει και θα πληρώσει;

1. Τα κυβερνητικά μέτρα συνιστούν πρωτοφανή αδικία σε βάρος μισθωτών, συνταξιούχων και μεσαίων στρωμάτων, την μεγαλύτερη από την μεταπολίτευση.

2. Η ηγεσία της ΓΣΕΕ, αν και κατώτερη των περιστάσεων, πήρε απόφαση για την 3ωρη στάση εργασίας και τελικά συμμετείχε στην κινητοποίηση.

3. Οι όποιες διαφωνίες με τον Πρόεδρο της ΓΣΕΕ, σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογούν την βίαιη επίθεση σε βάρος της ατομικής του ακεραιότητας.
Οι πράξεις αυτές, όπως και η ηγεσία του ΣΥΝ καταδίκασε, δεν έχουν καμία σχέση με τη δημοκρατία, τη δική μας αριστερά και ευθέως εξυπηρετούν την κυβερνητική προπαγάνδα.
Αντιστρατεύονται τη δυνατότητα ευρείας συσπείρωση του συνδικαλιστικού κινήματος και την ανάγκη να καλύψει και να εκφράσει ένα ευρύτατο φάσμα αντίστασης στα κυβερνητικά μέτρα.

4. Καταδικάζουμε, απερίφραστα, την βίαιη αστυνομική επίθεση εις βάρος των διαδηλωτών την οποία υπέστη και ο σ. Μανώλης Γλέζος.

Με κατάπληξη διάβασα τη δήλωση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Τάσου Κουράκη για την απόλυση του Ντίνου Παλαιστίδη από τις εκδόσεις ΑΓΡΑ (βρίσκεται στο site του ΣΥΝ και δημοσιεύθηκε στην "Αυγή" στις 26/2). Επιτίθεται στους 49 διανοούμενους, συγγραφείς και συνεργάτες του εκδοτικού οίκου αναφέροντας μάλιστα επί λέξει:
“Οι δε διανοούμενοι αν δεν μπορούν -ως οφείλουν εκ της θέσεώς τους - να υπερασπιστούν τους εργαζόμενους... καλύτερα να σιωπούν”!

Η κατάπληξη δεν οφείλεται στην ευκολία με την οποία εξαπολύθηκε τέτοια επίθεση σε αγωνιστές, διανοούμενους με δημοκρατική, αριστερή συνέπεια πολλών χρόνων -από αυτούς τους ανθρώπους ζητήθηκε να σιωπήσουν!

Τούτη η πρώτη εβδομάδα του Μαρτίου του 2010 φαίνεται ότι θα μείνει στη μνήμη μας σαν το ορόσημο για την επιβολή μακράς και σκληρής λιτότητας. Μήνες τώρα συζητούμε, εικάζουμε, παρακολουθούμε διαπραγματεύσεις να διεξάγονται πίσω από κλειστές πόρτες και ανησυχούμε, χωρίς να ξέρουμε τι ακριβώς μάς περιμένει. Όμως οι αποφάσεις έχουν πλέον ληφθεί. Και από την πρακτική τους εφαρμογή σύντομα θα νιώσουμε τις συνέπειες, στο πορτοφόλι του ο καθένας.

Περισσότερη Ευρώπη, πιο αλληλέγγυα, μπορεί να αποτελέσει συστατικό μιας αριστερής πρότασης. Με τους παρόντες συσχετισμούς δεν μοιάζει εφικτή. Ρεαλιστικά, άμεσα μικρά βήματα θα ήταν θέσπιση ευρωομολόγων και αναθεώρηση του κλινικά νεκρού Συμφώνου Σταθερότητας, με προσθήκη κριτηρίων όπως η ανεργία. Όχι όμως κατάργησή του. Ας σημειωθεί ότι υπάρχουν κατεξοχήν νεοφιλελεύθερες φωνές που έχουν ταχθεί κατά του Συμφώνου Σταθερότητας, θεωρώντας ότι οι περίφημες αγορές θα κρίνουν μόνες τους την επίδοση κάθε χώρας, επιβραβεύοντας ή τιμωρώντας μέσω των επιτοκίων (όπερ υφιστάμεθα τώρα).

...Αν ένας πολιτικός οργανισμός έχει ενιαίο μητρώο μελών, κάρτα μέλους, γραφείο Τύπου, κοινές οργανώσεις, αν παίρνονται αποφάσεις με πλειοψηφίες και μειοψηφίες, αν υπάρχουν ενδιάμεσα όργανα, υπάρχει κάτι που λείπει για να το χαρακτηρίσεις κόμμα; Προσωπικά έχω μετάσχει σε διάλυση κόμματος το ’86 και έχω μετατρέψει ένα κομμουνιστικό σε κόμμα της ευρύτερης αριστεράς. Συνεπώς σέβομαι όλες τις απόψεις που υποστηρίζουν τέτοιου τύπου ανατροπές, αρκεί να το πούμε. Δεν θέλω διολίσθηση, δεν θέλω εξαπάτηση. Θέλω μια επιλογή στα ίσα. Τότε θα μπορούμε να κρίνουμε αν συμφωνούμε ή όχι και τι θα πράξει ο καθένας μας ξεχωριστά ή όλοι μαζί.

Σήμερα λέω να παίξουμε ένα παιδικό παιχνίδι που όλοι ξέρουμε: είναι το φιδάκι. Είναι αυτό που ρίχνεις ζάρια και πηγαίνεις είτε σε μια ουδέτερη κυψέλη είτε σε μια κυψέλη με σκάλα (άρα ανεβαίνεις αναπάντεχα ψηλά και μπορείς να φτάσεις κοντά στη νίκη) είτε σε μια κυψέλη με το στόμα ενός φιδιού. Σε αυτή την περίπτωση, φίδι που σε έφαγε, μπορείς να ξαναβρεθείς στο μηδέν.

Θέμα του παιχνιδιού; Εμείς και η Ενωμένη Ευρώπη.

Για όσους δεν πιστεύουν ότι ο Θεός ή οι διεθνείς τοκογλύφοι θα μας χαρίσουν το χρέος, τα δεδομένα είναι σαφέστατα και όχι ευχάριστα:

Η δημοσιονομική διαχείριση του πελατειακού μας κράτους έχει καταρρεύσει. Η εκτίναξη του ελλείμματος και του χρέους έθεσε υπό κατηγορία τη χώρα και υπό επιτροπεία ή συναπόφαση με την Κομισιόν τα έσοδα και οι δημόσιες δαπάνες, τις εργασιακές σχέσεις. Είναι εξαιρετικά επείγουσα ανάγκη η μείωση του ελλείμματος και προοπτικά του χρέους σε επίπεδα διαχειρίσιμα. Αυτό είναι το θεμελιώδες πρόβλημα σήμερα.

Αυτήν την εβδομάδα, ύστερα από συνεννόηση με τον επίτροπο Όλι Ρεν, αναμένεται τελικά να ανακοινώσει η κυβέρνηση τα φορολογικά, εισοδηματικά και άλλα δημοσιονομικά μέτρα λιτότητας, της σκληρότερης που έχει δει η χώρα μας εδώ και πολλές δεκαετίες. Αμφισβητείται όμως κατά πόσον μπορεί να επιτευχθεί η επιδιωκόμενη μείωση του ελλείμματος. Την απομακρύνει η βαθύτερη ύφεση την οποία θα επιδεινώσουν ακριβώς τα πρόσθετα μέτρα.

Μέσα στο Φεβρουάριο δημοσιεύτηκαν δύο κείμενα που παρουσιάζουν αξιοσημείωτες ομοιότητες: στις 8/2, dosepasa.wordpress.com, το «Μέτωπο Ανατροπής» του Α. Αλαβάνου και στις 19/2, Αυγή, «Η ομιλία στον Πανελλήνιο» του Α. Τσίπρα.

Και στις δύο περιπτώσεις κλίνονται με έμφαση και σε όλες τις πτώσεις η Αντίσταση, η Ανατροπή και η Ενότητα της Αριστεράς, με την Ενότητα νοούμενη ως ενότητα με τον Σταλινισμό και τον Αριστερισμό. Η Μεγάλη Αριστερά και οι εκκλήσεις προς το ΚΚΕ επανέρχονται στην ημερήσια διάταξη, μαζί με την πάση θυσία και τίμημα συμπόρευση, πολύ πέρα από την κοινή μόνο δράση, με τους φορείς και τις ομάδες που συγκροτούν τον ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν είναι μόνον ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας που το διευκρινίζει: Η χώρα μας δεν ζητάει οικονομική βοήθεια, δεν θέλει να της δώσουν επιπλέον πόρους «οι άλλοι, συνετοί Ευρωπαίοι φορολογούμενοι», όπως γράφουν αγανακτισμένες εφημερίδες στη Γερμανία ή την Ολλανδία. Κάνοντας τις αναγκαίες- επώδυνες- προσαρμογές θα είναι σε θέση να αντεπεξέλθει στις δανειακές της υποχρεώσεις, να βγει από τη δημοσιονομική της κρίση που ταλανίζει ολόκληρη την ευρωζώνη. Με μια προϋπόθεση όμως: Να στηριχθεί ξεκάθαρα από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ώστε να μπορέσει και πάλι να δανείζεται στις αγορές με όρους ανάλογους εκείνων των άλλων χωρών.

Διαβάζω πως η Ευρώπη μάς πιέζει αφάνταστα, πως δεν μας χαρίζεται και δεν μας συγχωρεί για τις αμαρτίες μας, πως ο παλιός ανθελληνισμός επανακάμπτει. Αυτό που μετράει είναι το δικό τους συμφέρον. Κανείς δεν μας αγαπάει και δεν μας προστατεύει πραγματικά και ανιδιοτελώς· όλοι, τώρα στην ανάγκη μας, θέλουν να μας πιουν το αίμα. Στο ίδιο πάνω-κάτω πνεύμα είναι και άλλοι, που θεωρούν ότι ήρθε ο καιρός της ανυπακοής σε μια Ευρώπη που μας καταπιέζει και θέλει να μας δει ρακένδυτους, να ξαναγινόμαστε μετανάστες στις φάμπρικες της Γερμανίας - όπως λέει και το τραγούδι.

Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται μπροστά σε διλήμματα καθώς πολλοί πολίτες αντιλαμβάνονται τη δυσκολία της δημοσιονομικής κατάστασης, αλλά πολλοί, επίσης, θυμούνται ότι, αν δεν σηκωθούν να πουν τον δικό τους λόγο, άλλοι θα αποφασίσουν ερήμην τους.

Οι μεγάλες μετακινήσεις της κυβέρνησης από τις προεκλογικές δεσμεύσεις του ΠΑΣΟΚ αλλά και τις μετεκλογικές θέσεις της για την οικονομική της πολιτική - όσο κι αν αποδίδονται στα ελλείμματα της Ν.Δ. και τις ακραίες διεθνείς πιέσεις - προκαλούν πολλά ερωτηματικά, έντονη ανησυχία και ανασφάλεια σε ευρύτατα κοινωνικά στρώματα.

Ασφυκτικές πιέσεις ασκούν στην ελληνική κυβέρνηση Ευρωπαίοι εταίροι και «αγορές» για να λάβει πρόσθετα περιοριστικά μέτρα. Τα περιθώρια ελιγμών της κυβερνητικής πολιτικής είναι μικρά εν όψει των δανειακών αναγκών της χώρας και οι αποφάσεις για αύξηση ΦΠΑ, ξανά στα καύσιμα, νέες μειώσεις αποδοχών στο Δημόσιο, ακούγονται σχεδόν ειλημμένες. Παράλληλα ωστόσο πληθαίνουν οι φωνές εκτός Ελλάδος που προειδοποιούν για κινδύνους μπούμερανγκ από μιαν ακραία δημοσιονομική πίεση. Η συζήτηση είναι άλλωστε διεθνής, με τελευταίο επίκεντρο την επιδείνωση δημοσίου ελλείμματος στη Βρετανία.

Με συμμετοχή υπερτετρακοσίων στελεχών από όλη την Ελλάδα , έληξαν εχθές οι εργασίες της Διήμερης Πανελλαδικής Σύσκεψης της Ανανεωτικής Πτέρυγας(Α.Π.) του ΣΥΝ.

Στην Πανελλαδική Σύσκεψη:
* Επαναβεβαιώθηκε η συνέχιση της κοινής πορείας και δράσης μαζί με τις δυνάμεις της Πρωτοβουλίας και της ΑΡ.ΣΗ. για την Ανασυγκρότηση της Ανανεωτικής Αριστεράς με την προώθηση των θεματικών πολικών εκδηλώσεων και το μηνιαίο πολιτικό περιοδικό που είναι υπό έκδοση...
... *Αποφασίστηκε:
Α. Να συμμετάσχουμε στο Έκτακτο Συνέδριο με την ολόπλευρη προβολή των θέσεων και ιδεών της Α.Π.
Β. Να κατατεθέσουμε συνολική πολιτική πλατφόρμα με κύριους άξονες:
- ρεαλιστικό πρόγραμμα διεξόδου από την οικονομική κρίση
- αριστερό ευρωπαϊσμό
- συνεργασία με τους Οικολόγους –Πράσινους, ανοικτή σε δυνάμεις τις Αριστεράς
- ευέλικτη πολιτική συμμαχιών στις επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές
Γ. Να διεκδικήσουμε την ενδυνάμωση του ΣΥΝ και την απόκρουση της ρευστοποίησης του ΣΥΝ.
Να θέσουμε τα συγκεκριμένα πολιτικά μας όρια σε ότι αφορά την μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα και να διεκδικήσουμε ξεκάθαρη απόφαση από το Έκτακτο Συνέδριο στο ζήτημα αυτό....

Βλέπε   ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΣΚΕΨΗΣ ΤΗΣ ΑΠ

            Εισήγηση  του ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΤΖΗΣΩΚΡΑΤΗ

Μιλώντας σήμερα στο ραδιοφωνικό σταθμό «Κανάλι 1» (Β. Σκουρής), ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε, μεταξύ άλλων, τα εξής:

...Έχουμε μια κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα, που έχει αναπτυχθεί με επιδοτήσεις, με απευθείας αναθέσεις, χωρίς ρίσκα και ανταγωνισμό. Δεν είναι μόνο οι τράπεζες που δανείζονται με 1% από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και δανείζουν το ελληνικό δημόσιο μετά με 5%. Είναι μεγάλα κομμάτια της οικονομίας. Είναι ευθύνη όλων -και πρωτίστως της αριστεράς- να ζητήσει λογαριασμό για το πού πήγαν τα λεφτά. Διότι δεν πήγαν στο κοινωνικό κράτος, στις υποδομές, στον εκσυγχρονισμό της διοίκησης, στον παραγωγικό εκσυγχρονισμό των επιχειρήσεων. Να απαιτήσει κοινωνική δικαιοσύνη στην κατανομή των βαρών, διότι οπωσδήποτε θα χρειαστούν μέτρα «σφιχτά» για νοικοκυρέψουμε τα δημόσια οικονομικά μας και αποτελεσματικότητα.

Ολοένα συχνότερα το τελευταίο διάστημα η Ελλάδα τροφοδοτεί τα πρωτοσέλιδα και την αρθρογραφία των μεγάλων εφημερίδων του πλανήτη -- μέχρι του σημείου να μας αποδίδεται τις προάλλες η πτώση στην Ουώλ Στρητ... Με το ένα σενάριο καταστροφής να διαδέχεται το άλλο, είχαμε την ευκαιρία να αντιληφθούμε «στο πετσί μας» πώς λειτουργούν οι παγκοσμιοποιημένες χρηματοπιστωτικές αγορές, ο καπιταλισμός τούτης της ιστορικής φάσης, όπου εντασσόμαστε, είτε μας αρέσει, είτε όχι. Μα γίνεται μια μικρή οικονομία, η οποία δεν αντιπροσωπεύει ούτε καν το 3% του πλούτου που παράγεται στην ευρωζώνη, να ρίχνει την ισοτιμία του ευρώ, να κλονίζει τη Νομισματική Ένωση, να επηρεάζει και πιο πέρα τα Χρηματιστήρια της Αμερικής και της Ασίας;

Τους φάγαμε τους μήνες με λόγια γύρω από τα ελλείμματα, για να φθάσουμε πια στην -προαναγγελθείσα- επιτροπεία των δημοσίων οικονομικών μας, υπό την απειλή της ασυγκράτητης διεθνούς τοκογλυφικής κερδοσκοπίας. Η κυβέρνηση, ανίκανη να αντιδράσει στον ορυμαγδό των πιέσεων, διαπραγματεύεται με τις ηγεσίες των άλλων ευρωπαϊκών χωρών ό,τι δεν διαπραγματεύεται μέσα στη χώρα: τα μέτρα της οικονομικής της πολιτικής.

...Αυτήν ακριβώς την περίοδο στη χώρα μας και κυρίως στον χώρο της εκτός ΚΚΕ αριστεράς αναπτύσσονται θέσεις ακραίας πολιτικής αμφισβήτησης του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης(ΣΣΑ), του «ζουρλομανδύα» -κατά Ρ. Πρόντι. Φυσικά ο εν λόγω «ζουρλομανδύας» αναφέρονταν σε μια ανολοκλήρωτη και κυρίως τρελή θέσμιση της Ε.Ε., όπου προωθούνταν το ενιαίο νόμισμά της χωρίς την πολιτική ολοκλήρωσή της.

Η αμφισβήτηση και απόρριψη παίρνει και τον χαρακτήρα του διαγωνισμού κορυφαίων στελεχών του ΣΥΝ και της αντισυστημικής αριστεράς, του ποιος είναι πιο «σκληρός» –βλέπε αρθρογραφία της περασμένης Κυριακής και συνεντεύξεις τύπου της Δευτέρας. Καλούνται κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις της ευρύτερης αριστεράς στην Ελλάδα και στην Ευρώπη να κόψουν ως νέοι Μεγα-Αλέξανδροι τον «γόρδιο δεσμό» του ΣΣΑ χωρίς να υπάρχει έστω και μία λέξη που να αναφέρει από εκεί και πέρα τι; Ποια ακριβώς θα είναι η νέα μάχη. Σε ποια «Ισσό» μας καλούν να αναμετρηθούμε!

(ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ)

- Η ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΑ ΜΑΣ

-Ο σοσιαλισμός που ονειρευόμαστε. Η δημοκρατία ως μέσο και σκοπός.

- Ο νέος αριστερός μεταρρυθμισμός

-Η οικολογία συστατικό στοιχείο της σύγχρονης Αριστεράς

- Η ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

-Η κρίση, η παγκοσμιοποίηση, η πολιτική δημοκρατική διακυβέρνησή της

-Ο ρόλος της Ευρώπης στο νέο κόσμο- η αδήριτη ανάγκη για την Ευρωπαϊκή ενοποίηση – η θέση της Ελλάδας

- Η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας ως κυρίαρχη χώρα.

- ΟΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΧΩΡΑ

- Η ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ

-ΤΟ ΚΥΡΙΟ ΜΕΤΩΠΟ ΜΑΣ ΣΗΜΕΡΑ : Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΚΑΙ ΕΥΚΑΙΡΙΑ