Ποιοι και πώς μας έφεραν ώς εδώ; Υπήρχε εναλλακτική λύση ή όλα ήταν, εκ των πραγμάτων, δρομολογημένα; Οι Έλληνες είναι πράγματι τα τσογλάνια με τα πούρα και τις Cayenne; Η ωραία μας χώρα βρίσκεται στο στόχαστρο σκοτεινών κύκλων; Οι δημόσιοι υπάλληλοι πεθαίνουν από ανία; Όλα οφείλονται στη νεοφιλελεύθερη Ευρώπη, στις μυωπικές και δογματικές πολιτικές της; Και, κυρίως, τελείωσε η μεταπολίτευση και τι ήταν η μεταπολίτευση που τέλειωσε και τι άλλο θα έρθει στη θέση της;

ΟΠΩΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ συνήθως, η Ενωση αποφάσισε την τελευταία στιγµή να θωρακίσει το ευρώ. Αλλά πόσο κινδυνεύει η συµµετοχή της Ελλάδας στο ευρώ, και γενικότερα στο σύστηµα ΟΝΕ; Ας είµαστε ειλικρινείς: ανεξάρτητα από τις ρυθµίσεις των Συνθηκών που αποκλείουν την αποβολή ή ακόµη και την εθελουσία έξοδο από την ΟΝΕ, η πολιτική και οικονοµική πραγµατικότητα λένε ότι η συµµετοχή στο ευρώ δεν µπορεί να θεωρηθεί τελικά αµετάκλητη.

Την ώρα που έχουμε τρεις δολοφονημένους από εμπρησμό, έχουμε και μια προσπάθεια επιμερισμού των ευθυνών για την πράξη αυτή και στον εργοδότη της τράπεζας. Προβάλλεται ως ενοχοποιητικό στοιχείο γι’ αυτό η εργασιακή πίεση να μην απεργούν γενικά, αλλά και το γεγονός ότι μια τέτοια μέρα, με μια μεγάλη διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας, δεν έκλεισε το κατάστημα και έτσι εκτέθηκαν οι εργαζόμενοι σε αυτόν το κίνδυνο.

Μόλις πριν από λίγες μέρες ζήσαμε το τέλος της πρώτης πράξης του δράματος που λέγεται δημοσιονομική κρίση και οι επιπτώσεις της στη χώρα και στον λαό της. Από χθες μπήκαμε στη δεύτερη πράξη.
Πράξη εφαρμογής των μέτρων «αντιμετώπισης».
Πράξη ολοένα και μεγαλύτερης ανέχειας για μεγάλο μέρος των μισθωτών (κυρίως του δημόσιου τομέα).
Πράξη, παράλληλα, προσαρμογής της ζωής, της φιλοσοφίας, των συνηθειών, των προτύπων ενός ολόκληρου λαού.
Πράξη τέλος που θέτει , ή που μπορεί να θέσει, μπροστά στο νέο οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον, σε δοκιμασία ιδέες, συστήματα, κοσμοθεωρίες και κυρίως πολιτικές.

Έχουν περάσει πάνω από τρία χρόνια, που συγκροτημένα το περιβαλλοντικό κίνημα της Εύβοιας, διεκδίκησε με πολλούς τρόπους λύσεις και απαντήσεις στα μεγάλα περιβαλλοντικά προβλήματα του Νομού. Προβλήματα που δημιούργησαν, πρακτικές ανεξέλεγκτης και ασύδοτης δράσης και πολιτικές που εφαρμόστηκαν και που δεν άγγιξαν τις αιτίες των προβλημάτων και τους βασικούς ρυπαντές οι οποίοι συνεχίζουν μέχρι σήμερα, ανενόχλητα τη δράση τους.

Την ώρα που οι ανανεωτικοί του Συνασπισμού εξέφραζαν με ανακοίνωση την αντίθεσή τους στην απόφαση του προέδρου του Συνασπισμού Αλέξη Τσίπρα να μη συμμετάσχει στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών υπό τον πρόεδρο της Δημοκρατίας με το σκεπτικό ότι «η άρνηση αυτή δίνει την εικόνα μιας αριστεράς που φυγομαχεί, δεν έχει εμπιστοσύνη στις θέσεις της και στην αντοχή τους στο διάλογο», η ΚΟΕ επανέφερε παλαιότερη πρότασή της για τελείως τυπική συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή.

Οπου ξαφνικά η παγκόσµια οικονοµία βρέθηκε και πάλι να απειλείται όπως τον Σεπτέµβριο του 2008. Την περα σµένη εβδοµάδα η ελληνική δηµοσιονοµική κρίση αντιµετωπιζόταν επιτέλους σε επίπεδο πολιτικών αποφάσεων - Εurogroup, εθνικών Κοινοβουλίων των ευρωχωρών, Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ΔΝΤ - µε τα δάνεια των 110 δισ. ευρώ και ένα σκληρό πρόγραµµα εξάλειψης του ελλείµµατος που απέκλειαν τη χρεοκοπία. Αλλά αµέσως µεταδόθηκε ως κρίση εµπιστοσύνης σε Πορτογαλία και Ισπανία, έπληξε συνολικά την ευρωζώνη, για να περάσει αστραπιαία σε Αµερική και Ασία.

Η θεωρία του μονόδρομου δεν είναι πειστική. Ο κ. Παπανδρέου δεν έπεισε καν τους σοσιαλδημοκράτες συναδέλφους του στη Γερμανία. Όταν μια οικογένεια έχει πρόβλημα οικονομικό και είναι σε αδιέξοδο, και απειλείται με χρεοκοπία, δεν υπάρχει ένας μόνο δρόμος για να αυξήσεις τα έσοδα. Μπορεί ,πχ, να βρει ο πατέρας ή η μάνα δεύτερη δουλειά ή να στείλουν το μικρό τους παιδί να ζητιανεύει στα φανάρια. Μπορούν να κόψουν το τσιγάρο και το κομμωτήριο, ή να κόψουν από το σχολείο και το κολατσιό του παιδιού. Δυστυχώς, η κυβέρνηση επέλεξε το δεύτερο δρόμο με την ουσιαστική σύμπλευση της εκ δεξιών αντιπολίτευσης.

...Το πρόβλημα της χώρας μας είναι θεσμικό, αλλά κυρίως είναι πολιτικό. Και η αντιμετώπιση του ζητήματος πρέπει να γίνεται και στα δύο αυτά επίπεδα. Και στο επίπεδο της πολιτικής και στο επίπεδο των θεσμών.
Ακούμε όλοι μας έναν ορυμαγδό αφορισμών εναντίον των Βουλευτών. Ας θέσουμε, όμως, το ερώτημα και να το θέσουμε εδώ για να το πληροφορηθούν και οι συμπολίτες μας: Τι είναι ο Βουλευτής; Ποιες αρμοδιότητες έχει ο Βουλευτής; Ποιες αρμοδιότητες έχει αυτή η Βουλή, όταν οι Βουλευτές που τη συγκροτούν έχουν μόνο παρακολουθηματική σχέση προς την εκάστοτε Κυβέρνηση;
Ο Βουλευτής είναι παρατηρητής. Ο Βουλευτής δεν μετέχει ουσιαστικά στο παραγόμενο πολιτικό αποτέλεσμα. Και αυτό, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, έχει σχέση με το συγκεντρωτισμό του πολιτικού συστήματος.

Πού πηγαίνει η Ευρώπη; Η ήπειρός μας βρίσκεται στη μέση μιας καταιγίδας. Η Ευρωπαϊκή Ενωση χάνει την αξιοπιστία της διεθνώς αλλά και ανάμεσα στους ευρωπαίους πολίτες και παραμένει φοβισμένη από την έλλειψη πολιτικής βούλησης των δυνάμεων της Δεξιάς. Μην απατάσθε: η κακή διαχείριση της ελληνικής κρίσης είναι σοβαρή αποτυχία. Η Ευρώπη πρέπει να ανασυγκροτηθεί εάν δεν θέλει να βρεθεί στο περιθώριο των ιστορικών εξελίξεων ή να χάσει τη συνοχή της.

Η ανθρώπινη ζωή είναι αναπαλλοτρίωτη αξία. Η βία είναι εχθρός του δημοκρατικού κινήματος των πολιτών, προσβάλλει, αντιστρατεύεται τη ζωή, τροφοδοτεί συντηρητικά αντανακλαστικά και τεμαχίζει την κοινωνική συνοχή. Οι χιλιάδες των πολιτών που κατέβηκαν στους δρόμους, διαδήλωσαν για τη ζωή, για την αξιοπρέπεια αυτής της ζωής, για τα κοινωνικά τους δικαιώματα. Είναι δημοκρατικό καθήκον σε αυτές τις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες για τη χώρα και το λαό μας, να οικοδομείται η πιο πλατιά λαϊκή ενότητα σε αγώνες για τα δίκαια των εργαζομένων και της κοινωνίας. Η απερίφραστη καταδίκη της βίας είναι η ελάχιστη υποχρέωση κάθε δημοκρατικού πολίτη.

Με την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης η Ελλάδα οδηγείται σε διαπιστωτική πράξη μειωμένης κυριαρχίας, υποστηρίζει ο Σπύρος Λυκούδης, μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ, αναφέροντας ότι θέλει απύθμενο πολιτικό θράσος να χαρακτηρίζεται από την κυβέρνηση μονόδρομος η παραπάνω επιλογή. Το ηγετικό στέλεχος του ΣΥΝ επιμένει ότι αποτελεί λάθος η επιλογή του συνεδρίου, θεωρώντας ότι μπορεί να μετατραπεί σε "συνέδριο ξεκαθαρίσματος". Ο Σπ. Λυκούδης θέτει και πάλι κόκκινες γραμμές για τον ΣΥΡΙΖΑ, υπογραμμίζοντας ότι αποτελεί έναν στείρο πολιτικό οργανισμό.