Είναι ανοιχτά αντιδημοκρατικό, είναι ηθικά απολύτως απαράδεκτο και πολιτικά εξαιρετικά επικίνδυνο να επαναληφθούν σε κινητοποιήσεις καταστάσεις που να αφήνουν το παραμικρό περιθώριο, την πιθανότητα φόνου ανθρώπων. Η ευθύνη είναι όλων. Είναι ώρα καθαρών επιλογών και όχι υπεκφυγών.
ΟΙ ΘΑΝΑΤΟΙ της Αγγελικής Παπαθανασοπούλου, της Παρασκευής Ζούλια και του Επαμεινώνδα Τσάκαλη δεν ήταν ένα συνηθισμένο εργατικό ατύχημα, ούτε επρόκειτο για συνωμοτική τρομοκρατική ενέργεια.

Και να θέλεις να ξεφύγεις, δεν μπορείς. Ο τίτλος παραπέμπει στη δήλωση του κ. Παπούλια και, βεβαίως, στο βιβλίο του Λουντέμη. Όχι πως μπορεί κανείς να συγκρίνει δύο διαφορετικές πολιτικές και πολεμικές καταστάσεις, αλλά -πώς να το διατυπώσει κανείς; ένα είδος πολέμου έχουμε και σήμερα. Μόνο που δεν κηρύχτηκε ποτέ επισήμως, μόνο που ακόμα δεν τον έχουμε συνειδητοποιήσει.

Πρόκειται για μια επίσκεψη που θα αφορά στην προώθηση θεμάτων χαμηλής πολιτικής αλλά που προμηνύεται υψηλού ρίσκου - η επίσκεψη του Τούρκου πρωθυπουργού Τ. Ερντογάν στην Αθήνα έχει προγραμματιστεί για τις 14-15 Μαΐου, με άλλα λόγια την επομένη ή τη μεθεπομένη μιας πιθανής νέας γενικής απεργίας, με τα παρελκόμενα που συνήθως αφήνουν πίσω τους ανάλογες κινητοποιήσεις.

Τα 110 δισεκατομμύρια ευρώ, που θα δανείσουν οι χώρες της Ευρωζώνης μαζί με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στην Ελλάδα ώστε να αποφύγει τη χρεωκοπία, είναι ένα τεράστιο ποσό, πολλαπλάσιο όσων δίνονταν έως τώρα ανά τον κόσμο για τη διάσωση εθνικών οικονομιών. Το πρόγραμμα λιτότητας που αποδέχθηκε η κυβέρνηση Παπανδρέου είναι πρωτοφανές στη σκληρότητά του προκειμένου να μειώσει δραστικά το έλλειμμα και η πιστή εφαρμογή του θα παρακολουθείται ανά τρίμηνο.

Όπου κι αν καταλήξει το μετεκλογικό παζάρι, αυτόν τον προεκλογικό αγώνα στη Βόρεια Ρηνανία Βεστφαλία τον έχουμε πληρώσει χρυσό. Η Ελλάδα, η Γερμανία κι ολόκληρη η Ευρώπη. Οι απελπισμένες προσπάθειες της καγκελαρίου Άγγελα Μέρκελ να στηρίξει τον απερχόμενο κυβερνητικό συνασπισμό Χριστιανοδημοκρατών - Φιλελεύθερων στο Ντίσελντορφ, παλινδρομώντας και ποντάροντας στον λαϊκισμό των καφενείων -«ούτε ευρώ για τους χαραμοφάηδες τους Έλληνες»- βάθυνε ακόμη περισσότερο την ελληνική κρίση του χρέους και κατʼ αρχήν αύξησε το κόστος διάσωσης της Ελλάδας.

Η Ανανεωτική Πτέρυγα του ΣΥΝ εκφράζει την αντίθεσή της στην απόφαση του Προέδρου του ΣΥΝ να αρνηθεί την πρόσκληση του Προέδρου της Δημοκρατίας να μετάσχει στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών τη Δευτέρα.

Η άρνηση αυτή δίνει την εικόνα μιας αριστεράς που φυγομαχεί, δεν έχει εμπιστοσύνη στις θέσεις της, στην αντοχή τους στο διάλογο, ειδικά στην κρίσιμη στιγμή που περνά η χώρα με την επιβολή των μονόπλευρων οικονομικών μέτρων. Την ώρα που οι αγώνες των εργαζομένων και οι κινητοποιήσεις τους βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη.
Ιδιαίτερα, μετά τη δολοφονία των τριών εργαζομένων, η άρνηση συμμετοχής στη σύσκεψη δίνει επιχειρήματα σε όσους επιδιώκουν να καλλιεργηθεί η εικόνα μιας αριστεράς που υποτιμά την έκρηξη της βίας και την αφήνει εκτεθειμένη στις συκοφαντικές επιθέσεις των αντιπάλων της.

Η πρωτοφανής κοινοβουλευτική μεθόδευση αλλαγής ψηφισμένου νομοσχεδίου, δεν δικαιολογεί την απόφαση αποχής.
Στη κορυφαία σύσκεψη η ηγεσία του ΣΥΝ θα είχε τη δυνατότητα να θέση όλα τα ζητήματα που αφορούν τις εξαιρετικά κρίσιμες εξελίξεις για τον τόπο.
Η διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής, η τυφλή βία, οι θεσμοί που πλήττονται, το όλο οικονομικό πρόβλημα και οι προτάσεις διεξόδου θα ήταν η δική μας ατζέντα. Θα μπορούσε επίσης να τεθεί και να καταδικαστεί η κοινοβουλευτική εκτροπή της Παρασκευής

Αναμφισβήτητα η τραγικότητα της στιγμής δεν αναιρεί με κανένα τρόπο το ίδιο το γεγονός ή τις παράπλευρες συνέπειές του. Ούτε φυσικά αναιρείται η όποια ένσταση υπάρχει για τους «ηθικούς αυτουργούς». Αυτό όμως που θα πρέπει να μας οδηγήσει σε έναν αναστοχασμό του τρόπου επίτευξης του επιθυμητού είναι το όριο. Όριο για το μέχρι που μπορεί κανείς να φτάσει για να πετύχει το δικό του, για να εφαρμόσει τις απόψεις του ή ακόμη για να πείσει συμπολίτες με διαφορετικούς αξιακούς κώδικες.

Μία μεγάλη πορεία στο κέντρο της Αθήνας σημαδεύτηκε από το θάνατο τριών ανθρώπων και όλοι σοκαρισμένοι, στεναχωρημένοι ή απλά αμήχανοι προσπαθούμε να εντάξουμε και αυτό το γεγονός μέσα στο γενικότερο οικονομικοκοινωνικό πλαίσιο.

Είναι αλήθεια γεγονός μεμονωμένο; Φταίει η εργοδοσία με τις απαράδεκτες συνθήκες εργασίας σε ένα απαράδεκτο από πλευράς ασφαλείας κτίριο; Τα οικονομικά και πολιτικά αδιέξοδα της κοινωνίας μας; Η πολιτική και οι πολιτικοί της μεταπολίτευσης; Τί από όλα αυτά; Μήπως φταίει και κάτι άλλο; Και αν ναι τι να είναι αυτό;

Η εσπευσμένη απόφαση του Προέδρου του ΣΥΝ να ανακοινώσει ότι δεν θα πάρει μέρος στη σύσκεψη των αρχηγών των κομμάτων υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας αποτελεί μια λαθεμένη επιλογή.

Η πρωτοφανής κοινοβουλευτική μεθόδευση αλλαγής ψηφισμένου νομοσχεδίου, κατ΄ουδένα τρόπο δικαιολογούν την εκ νέου απόφαση αποχής.

Στη κορυφαία σύσκεψη υπάρχει η δυνατότητα να τεθούν όλα τα ζητήματα που αφορούν τις εξαιρετικά κρίσιμες εξελίξεις για τον τόπο( η διάρρηξη του κοινωνικού ιστού, η τυφλή βία, οι θεσμοί που πλήττονται, το όλο οικονομικό πρόβλημα και οι προτάσεις διεξόδου θα μπορούσε να ήταν η δική μας ατζέντα). Θα μπορούσε επίσης να τεθεί και να καταδικαστεί η κοινοβουλευτική μεθόδευση της Παρασκευής.

Η δημοσιοποίηση των θέσεων, μετά τη σύσκεψη, μας παρέχει πάντα τη δυνατότητα να γνωρίζει ο ελληνικός λαός τις προτάσεις μας.

Υπάρχει και άλλο ένα μείζον ζήτημα πολιτικής συνεννόησης εντός ΣΥΝ και κατ΄ επέκταση ΣΥΡΙΖΑ.
Σήμερα το πρωί (Παρασκευή) υπήρξε κοινή συνεδρίαση Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ και Γραμματείας προκειμένου να εξετασθεί η στάση του σχήματος για το εν λόγω ζήτημα.
Δεν υπήρξε κατάληξη.
Υπήρξε μεγάλη απόκλιση θέσεων με όλους τους βουλευτές που πρόσκεινται στην Ανανεωτική Πτέρυγα να υποστηρίζουν ότι πρέπει να συμμετάσχουμε στη σύσκεψη.
Για να γίνει περεταίρω ωρίμανση του θέματος αποφασίστηκε επανάληψη της Συνεδρίασης τα Σάββατο στις 12:00 στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ.

Γιατί αυτή η πρεμούρα από την Πλευρά του Προέδρου;

Αν είναι για να προλάβει το ΚΚΕ ή για να μην εμφανιστεί υστερών σε …επαναστατική παρέμβαση από δυνάμεις που μας παρωθούν στον αριστερισμό και στο περιθώριο, τότε πραγματικά κρίμα!

Δεν υπάρχει ούτε ένα μέτρο για τη φορολόγηση του πλούτου, για τον περιορισμό της πελατειακής σπατάλης, για τον περιορισμό της φοροδιαφυγής. Ακόμη και αν μπούμε στη νεοφιλελεύθερη λογική του κ. Ντομινίκ Στρος-Κάν, που λέει για αποπληθωρισμό, ο αποπληθωρισμός δεν είναι μόνο γενναία μείωση αμοιβών, μισθών, συντάξεων, μεροκάματων, είναι και μείωση τιμών.

Και ερωτώ: Μπορείτε να μου πείτε αν σε αυτό το νομοσχέδιο υπάρχει μια πρόταση με την οποία το κράτος να περιορίζει, να μειώνει τις τιμές που το ίδιο καθορίζει; Πού είναι οι μειώσεις στα τιμολόγια των Δ.Ε.Κ.Ο.; Πού είναι οι μειώσεις στις προκαθορισμένες αμοιβές ελεύθερων επαγγελματιών -μηχανικοί, δικηγόροι, συμβολαιογράφοι, φαρμακοποιοί- οι οποίοι έχουν ορισμένες από το κράτος αμοιβές και περιθώρια κέρδους; Πού είναι αυτά τα μέτρα;

Η ΕΛΛΑΔΑ έφθασε στη σηµαντικότερη καµπή στην πρόσφατη πολιτική της ιστορία. Το µέλλον της χώρας εξαρτάται από την εφαρµογή του προγράµµατος µέτρων για τη σταθεροποίηση, εξυγίανση, ανόρθωση οικονοµίας, κοινωνίας, πολιτικού συστήµατος. Το πρόγραµµα - δίκαιο ή άδικο - πρέπει να πετύχει.

Μετά το αποτρόπαιο γεγονός της δολοφονίας 3 τραπεζοϋπαλλήλων της MARFIN είχαμε ενέργειες εκ μέρους φορέων του κινήματος που δείχνουν να μη κατανοούν τι διακυβεύεται στη συγκυρία.
Αναφέρομαι στην καταγγελία μιας εργαζόμενης της MARFIN την οποία διακινεί και ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανιζόμενος να πιστεύει ότι τουλάχιστον έχει προτεραιότητα η ανάδειξη των θεμάτων που θίγει η καταγγελία (βασικές ελλείψεις στην πυρασφάλεια, εργοδοτική τρομοκρατία κ.λ.π). Επίσης αναφέρομαι στην ανακοίνωση της ΟΤΟΕ που αφού ζητά την παραδειγματική τιμωρία των φυσικών αυτουργών αναφέρει ότι «οι ηθικοί αυτουργοί, όμως, πρέπει να αναζητηθούν στην ασκούμενη πολιτική, στην επιχειρησιακή στάση της αστυνομίας αλλά και στις Διοικήσεις των Τραπεζών».