Η αίθουσα του Ξενοδοχείου ΗΛΕΚΤΡΑ ήταν κατάμεστη και αρκετά άτομα έμειναν έξω από αυτήν σμμετέχοντας στα γνωστά "πηγαδάκια". Στην εκδήλωση μεταξύ άλλων παραβρέθηκαν ο Πάνος Δημητρίου, ιστορικό στέλεχος της Ανανεωτικής η πρώη βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Ασημίνα Ξηροτύρη, ο Μάκης Τρικούκης, ΟΣπύρος Λυκούδης, ο Αδάμ Δράγας, γραμματέας της Β΄Θεσ/νίκης καθώς και μέλη των δύο πολιτικών Επιτροπών των δύο οργανώσεων της Α΄και Β΄Θεσ/νίκης του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ.
Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ και υποψήφιος Πρόεδρος του ΣΥΝ Φ. Κουβέλης, στην ομιλία του στο ξενοδοχείο «ΗΛΕΚΤΡΑ» στη Θεσσαλονίκη παρουσίασε τις βασικές πολιτικές και προγραμματικές του θέσεις. Ουσιαστικά ένα πολιτικό «μανιφέστο» που στηρίζει την υποψηφιότητά του.
"Η δική μας Αριστερά αγωνίζεται και δίνει παράλληλα ζωντανές λύσεις προοπτικής, χωρίς να κλείνεται στις "ασφαλείς" απαντήσεις των περασμένων δεκαετιών. Δεν μιλά μόνο για τον εαυτό της και την ιστορία της, αλλά αναμετριέται και με ό,τι σήμερα αμφισβητεί το ρόλο της και το μέλλον της. Δεν είναι η Αριστερά της άρνησης, αλλά της θέσης. Είναι η Αριστερά που στηρίζεται στην επιθετική σχέση ρήξης και μεταρρύθμισης και που διαμορφώνει εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο."
"Καλώ σε ένα ανοικτό διάλογο, μπροστά στην κοινωνία και το κόμμα, τους υποψηφίους για την προεδρία στο κόμμα για να αναπτυχθούν οι πολιτικές απόψεις κια θέσεις τους."
Aπευθείας διάλογο των συντρόφων Κουβέλη και Τσίπρα σε μεγάλες ανοιχτές συσκέψεις
Δημοσιευμένο: 2008-01-08
Στην πορεία προς το 5ο Συνέδριο προέκυψε το θέμα της εκλογής νέου προέδρου του κόμματος. Είναι προφανές ότι το ζήτημα της ηγεσίας, και μάλιστα με τον τρόπο με τον οποίο τέθηκε, τείνει να επικαλύψει το σύνολο των προσυνεδριακών διαδικασιών και την ουσία της πολιτικής συζήτησης. Είναι επομένως αναγκαίο οι υποψήφιοι για τη θέση του νέου προέδρου να διατυπώσουν με σαφήνεια το σύνολο των πολιτικών τους προτάσεων και δεσμεύσεων.
Ελίζα Παπαδάκη, Αυγή της Κυριακής, Δημοσιευμένο: 2008-01-06
Με ένα άλμα 2 δολαρίων και πλέον στις διεθνείς τιμές του πετρελαίου μπήκε το 2008. Την Τετάρτη έφθασε για πρώτη φορά τα 100 δολάρια το βαρέλι στη Νέα Υόρκη. Αφορμή ήταν οι ταραχές στη Νιγηρία, αλλά όλες οι προβλέψεις αναμένουν περαιτέρω άνοδο. Ταυτόχρονα η τιμή του χρυσού έσπασε το ιστορικό της ρεκόρ πριν από 28 χρόνια (850 δολάρια η ουγγιά), ανεβαίνοντας την ίδια μέρα στα 859,30 δολάρια.
Υπό μία έννοια, δεν θα πρεπε ποτέ να επισκεφθεί Έλληνας πρωθυπουργός την Τουρκία. Οι οπαδοί αυτής της σχολής σκέψης, κάθε φορά που κυοφορείται μια τέτοια ιδέα φωταγωγούν τους κινδύνους της επίσκεψης, προβλέπουν προβοκάτσιες, κοστολογούν την πολιτική ζημιά του πρωθυπουργού σε όρους εσωτερικής κατανάλωσης, διατρανώνουν τους ισχυρούς δεσμούς με την Κύπρο που θα δεχθούν σοβαρή πίεση
Το 2007 φεύγει αφήνοντας πίσω του περισσότερα προβλήματα και μελανά σημεία παρά θετικές εξελίξεις. Στα αρνητικά συγκαταλέγεται η χρήση (Λίβανος) ή η απειλή (Ιράν-Ιράκ) χρήσης βίας, το βάλτωμα των διεθνών εμπορικών διαπραγματεύσεων (Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου), οι συνεχιζόμενες μαζικές και συστηματικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ανά τον κόσμο,
Από το 2001 το Πανεπιστήμιο Κρήτης ζει στους ρυθμούς μιας ιστορίας που, από πρώτη τουλάχιστον άποψη, μοιάζει απλή. Οικονομικοί επιθεωρητές άρχισαν να διενεργούν ελέγχους στις δαπάνες ενός από τους δύο βασικότερους λογαριασμούς του, που ονομάζεται Λογαριασμός Κονδυλίων Έρευνας.
Δεν πρόκειται για έναν "κεραυνό εν αιθρία": οι τιμές του πετρελαίου είναι ανερχόμενες σε πραγματικές τιμές από το 1998. Η αφετηρία της διαδρομής όμως ανήκει σε ένα πιο μακρινό παρελθόν και μας γυρίζει πίσω 36 ακριβώς χρόνια. Πριν ακόμα από τον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ, όταν το πετρέλαιο κόστιζε λιγότερο από δύο δολάρια το βαρέλι και στις 2 του Γενάρη, συνεχίζοντας την έντονη ανοδική πορεία των τελευταίων μηνών, ξεπέρασε σε ονομαστικές τιμές το συμβολικό και ψυχολογικό όριο των 100 δολαρίων.
Πήρα το ημερολόγιο της Επιτροπής Πολιτισμού του ΣΥΝ, με τα συνθήματα του Γαλλικού Μάη, σαράντα χρόνια από εκείνο το φοβερό ’68. Καλό είναι, δεν λέω, να θυμόμαστε κάπου-κάπου και κυρίως στις "στρογγυλές" ημερομηνίες, τα γεγονότα "που πυρπολούσαν την νιότη μας". "Κοιτάτε", μπορεί να λέμε στα παιδιά μας, "από πόσο μακριά ερχόμαστε εμείς, οι σημερινοί μεσήλικες!"
Είναι φορές που η πραγματικότητα σε κάνει να αισθάνεσαι ένα ασήμαντο σκουλήκι που ζει στο περιθώριο τούτης της νεοελληνικής κοινωνίας. Η πραγματικότητα ονομάζεται Γεώργιος Μυλωνάς, σκηνοθέτης ταινιών όπως «Ο σεξοκυνηγός», «Η γκομενάρα από το Μέτσοβο», «Εδώ και τώρα αγγούρια», καθώς και συγγραφέας του μυθιστορήματος «Μέλι στο κορμί της».
Η χρονιά που πέρασε ήταν για τον ΣΥΝ μια κερδισμένη χρονιά. Η συμμετοχή του στις κινητοποιήσεις για την παιδεία, η παρουσία του στους κοινωνικούς αγώνες και η συνεπής αντιπολιτευτική του τακτική είχαν, σαν επιστέγασμα, την άνοδο της εκλογικής του δύναμης στις εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου.
Είναι μεσημέρι και οι γονείς φτάνουν ένας - ένας στον παιδικό σταθμό, παραλαμβάνουν τα παιδιά τους και κρατώντας τα από το χέρι αρχίζουν να απομακρύνονται προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Ανάμεσά τους, μια νεαρή γυναίκα με το κοριτσάκι της που όταν τις προσπερνώ το αυτί μου πιάνει ένα κομμάτι από τη συνομιλία τους και συνειδητοποιώ δύο πράγματα.
Από τα πρωτοσέλιδα μεγάλων ξένων εφημερίδων τις τελευταίες μέρες του 2007: «Η βοήθεια προς την Αφρική σαρώθηκε από το ανερχόμενο κόστος του πετρελαίου», πρώτος τίτλος στους «Financial Τimes». Αγγίζοντας πια τα 100 δολάρια το βαρέλι, για 13 αφρικανικές χώρες με πληθυσμό 270 εκατομμυρίων, όπου 104 εκατομμύρια ζουν με λιγότερα από ένα δολάριο την ημέρα (ανάμεσά τους η Νότια Αφρική, η Αιθιοπία, η Σομαλία, η Τανζανία, η Γκάνα), το πετρέλαιο κοστίζει τώρα 3% του ΑΕΠ τους πάνω από ό,τι το 2004.
Τάσος Παππάς, Η Εφημερίδα των Συντακτών, 2026-08-06
Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη; Το μεταναστευτικό, λένε με μια φωνή βροντώδη συντηρητικά και ακροδεξιά κόμματα. Απειλούμαστε, υποστηρίζουν, από τις ορδές των «βαρβάρων» που έχουν άλλη θρησκεία, διαφορετική κουλτούρα και αρνούνται να ενσωματωθούν.
Ως πολιτικό πρόβλημα της χώρας συχνά νοούνται τα υπαρξιακά προβλήματα των κομμάτων και των ηγεσιών τους. Το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα είναι άλλο: Είναι ένα σύστημα που γίνεται όλο και λιγότερο συμπεριληπτικό, που όχι μόνο στερεί σε αυξανόμενο αριθμό νοικοκυριών δικαιώματα όπως η δωρεάν καλή παιδεία, καλή φροντίδα υγείας, αξιοπρεπής στέγαση και ικανοποιητική ασφάλεια για τη ζωή και την περιουσία τους, αλλά…
Η Ισπανία προσφέρει ένα επιτυχές παράδειγμα φιλελεύθερης κεντροαριστερής διακυβέρνησης, το οποίο θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ανάχωμα στην άνοδο της άκρας δεξιάς.
Η Ισπανία διανύει μια περίοδο εντυπωσιακών επιδόσεων που την αναδεικνύουν σε μία από τις πιο επιτυχημένες οικονομίες της Ευρώπης. Η ανάπτυξη προβλέπεται να φθάσει 2,6% φέτος, σημαντικά πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, ενώ οι προοπτικές παραμένουν ευνοϊκές και για τα επόμενα χρόνια.
Αλίμονο. Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει, και θα υποστείς ξαφνικά τα βάσανα που προκάλεσαν στους Πετραλωνιώτες ανέμελοι εργολάβοι και τεχνικοί και στους Κυψελιώτες ο μετροπόντικας. Κατά το συνήθειο που σφραγίζει τη λήξη των μεγάλων διεθνών διοργανώσεων (κάθε Ολυμπιάδα ανακηρύσσεται «η καλύτερη όλων των εποχών», το ίδιο και κάθε Μουντιάλ), ο Φίφαρχος Τζιάνι Ινφαντίνο διαβεβαίωσε τον πλανητάρχη Ντόναλντ Τραμπ, «σε ιδιωτική εκδήλωση», όπως γράφτηκε, ότι το μόλις λήξαν Παγκόσμιο Κύπελλο «ξεπέρασε όλες τις προσδοκίες από κάθε άποψη».
Τον Νοέμβριο του 1999, το Palazzo Vecchio της Φλωρεντίας είχε φιλοξενήσει μια ασυνήθιστη συνάντηση, αναγεννησιακών φιλοδοξιών. Γύρω από τον Αμερικανό πρόεδρο Κλίντον είχαν συγκεντρωθεί οι ηγέτες πέντε ακόμη μεγάλων χωρών- ο Τόνι Μπλερ της Βρετανίας, ο Ιταλός Ντ’ Αλέμα, ο Γάλλος Ζοσπέν, ο Γερμανός Σρέντερ και ο Καρντόζο της Βραζιλίας. Εκπροσωπούσαν όλοι το ίδιο πολιτικό-ιδεολογικό ρεύμα. Μια φιλελεύθερη εκδοχή σοσιαλδημοκρατίας, που θριάμβευε εκλογικά εκείνη την εποχή και κυβερνούσε τις 13 από τις 15 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (περιλαμβανομένης της Ελλάδας).
Οι πιστοί της Στρογγυλής Θεάς είναι το ίδιο φανατικοί με τους πιστούς της Κυβέλης και της Ισιδας, δύο θεοτήτων που πριν περάσουν στη δικαιοδοσία της μυθολογίας, πρόλαβαν να γράψουν αιώνες πραγματικής ιστορίας, και στην Ελλάδα. Τμήμα αυτής της ιστορίας είναι η λέξης «φανατικός», που προέκυψε σαν χαρακτηρισμός των ιερέων της Ανατολίτισσας Κυβέλης και της Αιγύπτιας Ισιδας, οι οποίοι κυριεύονταν από ιερή μανία κατά την ενάσκηση των καθηκόντων τους. «Fanum» είναι λατινιστί το ιερό, ο ναός, και «fanaticus», ο θεόληπτος.
Η σκηνοθεσία ήταν, από κάθε άποψη, εντυπωσιακή. Ξεκίνησε με μια μεγάλη αστυνομική επιχείρηση, με απαγόρευση διαδηλώσεων και πάνω από 200 προληπτικές συλλήψεις – ανάμεσά τους δύο δημοσιογράφων κι ενός stand up κωμικού.
Συνεχίστηκε με παρελάσεις, άλογα, Γενίτσαρους και Σελτζούκους σ’ ένα ολόχρυσο περιβάλλον, που έκλεψε την καρδιά του Τραμπ κι έγινε το ντεκόρ για έναν ποταμό επαίνων και ύμνων του αμερικανού προέδρου προς τον οικοδεσπότη του.
Εάν οι ΗΠΑ μπορούσαν, θα είχαν ανατρέψει το ισλαμικό καθεστώς στην Τεχεράνη και θα είχαν ενισχύσει τους αποσχιστικούς μειονοτικούς εθνικισμούς ως πολιορκητικό κριό κατά της κεντρικής κυβέρνησης.
Τα παιχνίδια για τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ είναι παιχνίδια με τη φωτιά, καθώς η Τεχεράνη πιστεύει ότι εδώ και έναν χρόνο έχει στείλει σαφές μήνυμα προς την Ουάσινγκτον για την ανθεκτικότητά της σε έναν παρατεταμένο πόλεμο φθοράς, ο οποίος ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια παγκόσμια ενεργειακή και οικονομική κρίση.
Υπάρχουν πολιτικές που πετυχαίνουν και πολιτικές που αποτυγχάνουν. Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, στις ώριμες δημοκρατίες, προηγείται πάντα κάτι εξίσου σημαντικό: ο απολογισμός. Η αξιολόγηση των επιλογών, ώστε οι πολίτες να γνωρίζουν τι λειτούργησε, τι όχι και γιατί.
Στην Ελλάδα, τα τελευταία έξι χρόνια φαίνεται να επικράτησε μια διαφορετική αντίληψη. Δεν είναι ότι δεν πάρθηκαν μέτρα για την αντιμετώπιση της ακρίβειας. Το αντίθετο. Πάρθηκαν τόσο πολλά, ώστε δύσκολα θυμάται κανείς τη σειρά τους. Επιδοτήσεις ηλεκτρικού ρεύματος το 2021. Fuel Pass, Power Pass και «Καλάθι του Νοικοκυριού» το 2022.
Καθώς οι ΗΠΑ αποσύρονται από την Ευρώπη υπό τη δεύτερη κυβέρνηση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, όχι μόνο μειώνουν τη στρατιωτική τους παρουσία και αμφισβητούν τις εγγυήσεις ασφαλείας τους, αλλά και αποποιούνται την de facto (αλλά ποτέ επίσημα δηλωμένη) ηγεσία τους στη γεωπολιτική Δύση. Αυτό σημαίνει ότι οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν έναν πολιτικό ηγετικό ρόλο που ασκούσαν στη Δυτική Ευρώπη από το 1945 και στην Ευρώπη συνολικά από το 1990. Το προφανές επακόλουθο είναι ότι η Ευρώπη θα μείνει μόνη της και θα πρέπει να λύσει τα γεωπολιτικά προβλήματα και προκλήσεις μόνη της.
Έχει ξεφύγει εντελώς η κατάσταση. Ο «χουλιγκανισμός» ο οποίος χαρακτήριζε πράξεις βίας που διαπράττονταν από οπαδούς ομάδων με αφορμή αγώνες έχει μετεξελιχθεί σε κάτι αποτρόπαιο: αποκομμένος από τον αθλητισμό, με προκάλυμμα τους παραδοσιακούς συνδέσμους οργανωμένων φιλάθλων, έχει αποκτήσει την ιεραρχία και λειτουργία εγκληματικής οργάνωσης. Κοινώς, μαφίας.
Πάντα τέτοιες μέρες οι πανεπιστημιακοί παθαίναμε κρίση ταυτότητας. Είχαμε διδάξει όλο το εξάμηνο ψυχή τε και σώματι κι όταν έφτανε η ώρα των εξετάσεων και της διόρθωσης των γραπτών αναρωτιόμασταν τι νόημα έχει το επάγγελμά μας. Διορθώναμε με τις ώρες σκυμμένοι πάνω απ’ τα γραπτά και βλέπαμε πόσο περιορισμένη ήταν η ανταπόκριση σε όσα είχαμε προσπαθήσει να μεταδώσουμε. Κυκλοφορούσαν και μερικά ανέκδοτα: ό,τι και να ’χει γράψει, αν βάλει τον Χίτλερ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και όχι στον Α΄, πρέπει να περάσει – χρειαζόμαστε ένα 50% επιτυχίας, τουλάχιστον…
