Είναι υπαρκτό το ενδεχόμενο όλη η σύντομη προεκλογική εκστρατεία να εξελιχθεί αποκλειστικά γύρω από το ζήτημα των πυρκαγιών, των ανθρώπινων δραμάτων που προκάλεσαν και των πολιτικών χειρισμών κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, και μάλιστα ως προς την επικοινωνιακή τους αποτελεσματικότητα και μόνο. Δεν ξέρω αν κάτι τέτοιο επιδιώκεται συνειδητά από πολιτικά κόμματα και ΜΜΕ ή αν απλώς προκύπτει από την ένταση των στιγμών και την ευκολία "αξιοποίησής" τους με κάποιες γενικότητες και διάφορες φιλάνθρωπες διαθέσεις χωρίς επαύριον.
Τώρα που η οργή καταλάγιασε κάπως, παρά το πένθος που βιώνουμε έντονα, αξίζει να αναλογιστούμε γύρω από πλευρές που αφορούν τη ζωή μας την ίδια. Αυτές τις λίγες μέρες πριν τις εκλογές.
Η Ελλάδα ολόκληρη κάηκε. Περιουσίες καταστράφηκαν. Είναι δύσκολα αναστρέψιμη η τεράστια οικολογική καταστροφή, ο αφανισμός του δασικού μας πλούτου. Και πάνω απ όλα θρηνούμε πολλές ανθρώπινες ζωές. Συνανθρώπους μας που χάθηκαν.
Οι εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου είναι από τις πιο ενδιαφέρουσες της μεταπολίτευσης. Διότι, για πρώτη φορά, κλονίζεται ο κυρίαρχος συσχετισμός των πολιτικών δυνάμεων που παρέμεινε σχεδόν αμετάβλητος από το 74 μέχρι σήμερα. Μια πρώτη ρωγμή του δικομματισμού, που την επισημαίνουν ποικίλες πολιτικές αναλύσεις, την καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις και που τη διαισθανόμαστε, μπορεί να αποτυπωθεί στο εκλογικό αποτέλεσμα, εμπλουτίζοντας τις εναλλακτικές πολιτικές προοπτικές.
"Οι πυρκαγιές ήρθαν και ξαναήρθαν πιο φονικές "στην ώρα τους" αλλά τα μέτρα για την προστασία των πολιτών, των δασών και του περιβάλλοντος δεν ήταν στην ατζέντα των "μεταρρυθμίσεων".
Τα αίτια για την πρωτόγνωρη οικολογική καταστροφή από τις πυρκαγιές, που στοίχισε δεκάδες ανθρώπινες ζωές, ξεκλήρισε οικογένειες, κατέστρεψε το βιός τους και μας βύθισε όλους σε ανείπωτη θλίψη, είναι πολλά και σε καμία περίπτωση βέβαια δεν έχουν σχέση με "συνωμοσίες" και "ασύμμετρες απειλές".
Ελίζα Παπαδάκη, Αυγή της Κυριακής, Δημοσιευμένο: 2007-09-02
Καθώς, καίγοντας ακόμα, πλησιάζει προς το τέλος του το τρομερό φετεινό καλοκαίρι των πυρκαγιών, των πιο καταστροφικών που γνώρισε ποτέ η Ελλάδα, δύο ζητήματα τίθενται επιτακτικά: Πρώτο και πιο επείγον είναι η ανασυγκρότηση των καμένων περιοχών σε νέες βάσεις. Αλλά παράλληλα επιβάλλεται να δρομολογηθούν σε όλη τη χώρα αλλαγές αναγκαίες για να αποτραπούν ανάλογες εφιαλτικές καταστροφές του χρόνου, τα επόμενα χρόνια.
Άννα Φιλίνη, Συνέντευξη στον Κώστα ΠΟΥΛΑΚΙΔΑ, Αυγή της Κυριακής, Δημοσιευμένο: 2007-09-02
Την ώρα που ο δικομματισμός βρίσκεται αντιμέτωπος με γενικευμένη λαϊκή δυσαρέσκεια, η αριστερά πρέπει "να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων", υπογραμμίζει η Άννα Φιλίνη.Σχολιάζοντας το ενδεχόμενο να μην υπάρξει αυτοδυναμία, η υποψήφια βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ απεύχεται να ακολουθηθεί το "γερμανικό μοντέλο" της συγκυβέρνησης των δύο μεγάλων κομμάτων και θεωρεί ότι η ριζοσπαστική και ανανεωτική αριστερά θα πρέπει να επιδιώξει να "διαμορφώσει το μέλλον του τόπου", μένοντας όμως "σταθερή στο πρόγραμμά της, αλλά και θαρραλέα".
Η εκλογή Γκιούλ στον τρίτο γύρο, την Τρίτη 28 Αυγούστου, έκλεισε ένα κεφάλαιο στην αντιπαράθεση του κεμαλικού κατεστημένου με το πολιτικό Ισλάμ, αλλά και με το ευρύτερο κίνημα εκδημοκρατισμού στην Τουρκία.
Οι εξελίξεις στο μέτωπο των πυρκαγιών έχουν σημαδέψει την προεκλογική περίοδο, δημιουργώντας πρωτόγνωρες συνθήκες για τα ελληνικά εκλογικά δεδομένα. Οι συζητήσεις για τα ουσιαστικά ζητήματα, που θα έπρεπε να κυριαρχούν, έχουν αντικατασταθεί από μια ακατάσχετη "πυρκαγιολογία".
Γράφτηκε στις 21 Αυγούστου από δασοπυροσβέστη που διακομίστηκε στο νοσοκομείο με αναπνευστικά προβλήματα. Παρακαλώ συγχωρέστε κάποια σημεία αν δεν τα βρείτε politically correct. Η αλήθεια του χαστουκίζει την ψεύτικη τηλεοπτική εικόνα της εθνικής ομοψυχίας. Σε μένα έφτασε από μια φίλη ηλεκτρονικά.
Ο πιτσιρίκος, http://www.pitsirikos.blogspot.com/, Δημοσιευμένο: 2007-08-31
Να μην ακούω βλακείες – όλοι Νέα Δημοκρατία θα ψηφίσουμε στις εκλογές. Και σε τέσσερα χρόνια ΠαΣοΚ. Μετά από οκτώ χρόνια κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας, φαντάζεστε πόσο καυλωτικό θα μας φανεί το ΠαΣοΚ; Με ζωώδη λαγνεία θα το ψηφίσουμε.
Στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες ο πολιτικός λόγος τείνει προς το δικανικό, με την έννοια ότι επικεντρώνουμε το ενδιαφέρον στις ελλείψεις και στα λάθη των αντιπάλων, ενώ αντίστροφα αποκρύπτουμε τις ελλείψεις και τα λάθη των «δικών» μας.
Είχα την πρόθεση να εκθέσω κι εγώ κάποιες σκέψεις μου με αφορμή τις εκλογές, καθώς αυτές συνιστούν κορυφαία στιγμή στην πολιτική μας ζωή. Από τη στιγμή μάλιστα που η έφοδος έπαψε να πείθει ως μέθοδος για να καταληφθούν τα «χειμερινά ανάκτορα», οι εκλογές συνιστούν και τη μόνη προσφερόμενη στους πολίτες θεσμική διαδικασία για να εκφράσουν την προτίμησή τους σχετικά με την πολιτική διεύθυνση της κοινωνίας μας.
Τάσος Παππάς, Η Εφημερίδα των Συντακτών, 2026-08-06
Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη; Το μεταναστευτικό, λένε με μια φωνή βροντώδη συντηρητικά και ακροδεξιά κόμματα. Απειλούμαστε, υποστηρίζουν, από τις ορδές των «βαρβάρων» που έχουν άλλη θρησκεία, διαφορετική κουλτούρα και αρνούνται να ενσωματωθούν.
Ως πολιτικό πρόβλημα της χώρας συχνά νοούνται τα υπαρξιακά προβλήματα των κομμάτων και των ηγεσιών τους. Το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα είναι άλλο: Είναι ένα σύστημα που γίνεται όλο και λιγότερο συμπεριληπτικό, που όχι μόνο στερεί σε αυξανόμενο αριθμό νοικοκυριών δικαιώματα όπως η δωρεάν καλή παιδεία, καλή φροντίδα υγείας, αξιοπρεπής στέγαση και ικανοποιητική ασφάλεια για τη ζωή και την περιουσία τους, αλλά…
Η Ισπανία προσφέρει ένα επιτυχές παράδειγμα φιλελεύθερης κεντροαριστερής διακυβέρνησης, το οποίο θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ανάχωμα στην άνοδο της άκρας δεξιάς.
Η Ισπανία διανύει μια περίοδο εντυπωσιακών επιδόσεων που την αναδεικνύουν σε μία από τις πιο επιτυχημένες οικονομίες της Ευρώπης. Η ανάπτυξη προβλέπεται να φθάσει 2,6% φέτος, σημαντικά πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, ενώ οι προοπτικές παραμένουν ευνοϊκές και για τα επόμενα χρόνια.
Αλίμονο. Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει, και θα υποστείς ξαφνικά τα βάσανα που προκάλεσαν στους Πετραλωνιώτες ανέμελοι εργολάβοι και τεχνικοί και στους Κυψελιώτες ο μετροπόντικας. Κατά το συνήθειο που σφραγίζει τη λήξη των μεγάλων διεθνών διοργανώσεων (κάθε Ολυμπιάδα ανακηρύσσεται «η καλύτερη όλων των εποχών», το ίδιο και κάθε Μουντιάλ), ο Φίφαρχος Τζιάνι Ινφαντίνο διαβεβαίωσε τον πλανητάρχη Ντόναλντ Τραμπ, «σε ιδιωτική εκδήλωση», όπως γράφτηκε, ότι το μόλις λήξαν Παγκόσμιο Κύπελλο «ξεπέρασε όλες τις προσδοκίες από κάθε άποψη».
Τον Νοέμβριο του 1999, το Palazzo Vecchio της Φλωρεντίας είχε φιλοξενήσει μια ασυνήθιστη συνάντηση, αναγεννησιακών φιλοδοξιών. Γύρω από τον Αμερικανό πρόεδρο Κλίντον είχαν συγκεντρωθεί οι ηγέτες πέντε ακόμη μεγάλων χωρών- ο Τόνι Μπλερ της Βρετανίας, ο Ιταλός Ντ’ Αλέμα, ο Γάλλος Ζοσπέν, ο Γερμανός Σρέντερ και ο Καρντόζο της Βραζιλίας. Εκπροσωπούσαν όλοι το ίδιο πολιτικό-ιδεολογικό ρεύμα. Μια φιλελεύθερη εκδοχή σοσιαλδημοκρατίας, που θριάμβευε εκλογικά εκείνη την εποχή και κυβερνούσε τις 13 από τις 15 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (περιλαμβανομένης της Ελλάδας).
Οι πιστοί της Στρογγυλής Θεάς είναι το ίδιο φανατικοί με τους πιστούς της Κυβέλης και της Ισιδας, δύο θεοτήτων που πριν περάσουν στη δικαιοδοσία της μυθολογίας, πρόλαβαν να γράψουν αιώνες πραγματικής ιστορίας, και στην Ελλάδα. Τμήμα αυτής της ιστορίας είναι η λέξης «φανατικός», που προέκυψε σαν χαρακτηρισμός των ιερέων της Ανατολίτισσας Κυβέλης και της Αιγύπτιας Ισιδας, οι οποίοι κυριεύονταν από ιερή μανία κατά την ενάσκηση των καθηκόντων τους. «Fanum» είναι λατινιστί το ιερό, ο ναός, και «fanaticus», ο θεόληπτος.
Η σκηνοθεσία ήταν, από κάθε άποψη, εντυπωσιακή. Ξεκίνησε με μια μεγάλη αστυνομική επιχείρηση, με απαγόρευση διαδηλώσεων και πάνω από 200 προληπτικές συλλήψεις – ανάμεσά τους δύο δημοσιογράφων κι ενός stand up κωμικού.
Συνεχίστηκε με παρελάσεις, άλογα, Γενίτσαρους και Σελτζούκους σ’ ένα ολόχρυσο περιβάλλον, που έκλεψε την καρδιά του Τραμπ κι έγινε το ντεκόρ για έναν ποταμό επαίνων και ύμνων του αμερικανού προέδρου προς τον οικοδεσπότη του.
Εάν οι ΗΠΑ μπορούσαν, θα είχαν ανατρέψει το ισλαμικό καθεστώς στην Τεχεράνη και θα είχαν ενισχύσει τους αποσχιστικούς μειονοτικούς εθνικισμούς ως πολιορκητικό κριό κατά της κεντρικής κυβέρνησης.
Τα παιχνίδια για τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ είναι παιχνίδια με τη φωτιά, καθώς η Τεχεράνη πιστεύει ότι εδώ και έναν χρόνο έχει στείλει σαφές μήνυμα προς την Ουάσινγκτον για την ανθεκτικότητά της σε έναν παρατεταμένο πόλεμο φθοράς, ο οποίος ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια παγκόσμια ενεργειακή και οικονομική κρίση.
Υπάρχουν πολιτικές που πετυχαίνουν και πολιτικές που αποτυγχάνουν. Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, στις ώριμες δημοκρατίες, προηγείται πάντα κάτι εξίσου σημαντικό: ο απολογισμός. Η αξιολόγηση των επιλογών, ώστε οι πολίτες να γνωρίζουν τι λειτούργησε, τι όχι και γιατί.
Στην Ελλάδα, τα τελευταία έξι χρόνια φαίνεται να επικράτησε μια διαφορετική αντίληψη. Δεν είναι ότι δεν πάρθηκαν μέτρα για την αντιμετώπιση της ακρίβειας. Το αντίθετο. Πάρθηκαν τόσο πολλά, ώστε δύσκολα θυμάται κανείς τη σειρά τους. Επιδοτήσεις ηλεκτρικού ρεύματος το 2021. Fuel Pass, Power Pass και «Καλάθι του Νοικοκυριού» το 2022.
Καθώς οι ΗΠΑ αποσύρονται από την Ευρώπη υπό τη δεύτερη κυβέρνηση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, όχι μόνο μειώνουν τη στρατιωτική τους παρουσία και αμφισβητούν τις εγγυήσεις ασφαλείας τους, αλλά και αποποιούνται την de facto (αλλά ποτέ επίσημα δηλωμένη) ηγεσία τους στη γεωπολιτική Δύση. Αυτό σημαίνει ότι οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν έναν πολιτικό ηγετικό ρόλο που ασκούσαν στη Δυτική Ευρώπη από το 1945 και στην Ευρώπη συνολικά από το 1990. Το προφανές επακόλουθο είναι ότι η Ευρώπη θα μείνει μόνη της και θα πρέπει να λύσει τα γεωπολιτικά προβλήματα και προκλήσεις μόνη της.
Έχει ξεφύγει εντελώς η κατάσταση. Ο «χουλιγκανισμός» ο οποίος χαρακτήριζε πράξεις βίας που διαπράττονταν από οπαδούς ομάδων με αφορμή αγώνες έχει μετεξελιχθεί σε κάτι αποτρόπαιο: αποκομμένος από τον αθλητισμό, με προκάλυμμα τους παραδοσιακούς συνδέσμους οργανωμένων φιλάθλων, έχει αποκτήσει την ιεραρχία και λειτουργία εγκληματικής οργάνωσης. Κοινώς, μαφίας.
Πάντα τέτοιες μέρες οι πανεπιστημιακοί παθαίναμε κρίση ταυτότητας. Είχαμε διδάξει όλο το εξάμηνο ψυχή τε και σώματι κι όταν έφτανε η ώρα των εξετάσεων και της διόρθωσης των γραπτών αναρωτιόμασταν τι νόημα έχει το επάγγελμά μας. Διορθώναμε με τις ώρες σκυμμένοι πάνω απ’ τα γραπτά και βλέπαμε πόσο περιορισμένη ήταν η ανταπόκριση σε όσα είχαμε προσπαθήσει να μεταδώσουμε. Κυκλοφορούσαν και μερικά ανέκδοτα: ό,τι και να ’χει γράψει, αν βάλει τον Χίτλερ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και όχι στον Α΄, πρέπει να περάσει – χρειαζόμαστε ένα 50% επιτυχίας, τουλάχιστον…
