Απ’ τη μετανάστευση, στην ενσωμάτωση. Τα «μοντέλα» της Ευρωπαϊκής Ενωσης
Claudio Bolzman, Manuel Boucher, Αναδημοσίευση από την εφημερίδα Le Monde, Κυρ. Ελευθεροτυπία, Δημοσιευμένο: 2006-07-09
Στις Ηνωμένες Πολιτείες εκατοντάδες χιλιάδες ισπανόφωνοι κινητοποιήθηκαν την 1η Μαΐου ενάντια σε μια πρόταση νόμου των Ρεπουμπλικάνων για την ποινικοποίηση της λαθρομετανάστευσης. Ομως, και στην Ευρωπαϊκή Ενωση η κυρίαρχη τάση τείνει προς τη σκλήρυνση της νομοθεσίας.
Ενα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Κύπρο. Το φάντασμα της διχοτόμησης.
Παράφραση της γνωστής αναφοράς με την οποία αρχίζει το Κομμουνιστικό Μανιφέστο των Μαρξ / Ενγκελς. H διχοτόμηση, δυστυχώς, έπαυσε να είναι μια θεωρητική πιθανότητα και έγινε πραγματικός κίνδυνος.
Χρήστος Ροζάκης, Το Βήμα της Κυριακής, Δημοσιευμένο: 2006-07-09
Το μείζον ερώτημα είναι αν η Ελλάδα θα πρέπει να αναζητήσει κοινά αποδεκτές λύσεις στα χρονίζοντα αιγιακά προβλήματα ή, απλώς, θεωρώντας τα περισσότερα από αυτά ανυπόστατα, θα πρέπει να τα αγνοεί.
Μάλλον ψύχραιμα αντέδρασαν οι αγορές στο νέο ιστορικό ρεκόρ των 75,78 δολαρίων που έπιασε το βαρέλι του αμερικανικού αργού την Παρασκευή. Μπορεί στην Ουόλ Στριτ οι μετοχές να υποχώρησαν (κατά 1,2% Dow και Nasdaq), αλλά σχόλια επενδυτικών οίκων που μετέδιδαν προχθές τα διεθνή πρακτορεία τόνιζαν ότι η παγκόσμια οικονομία παραμένει ισχυρή, το ίδιο και η ζήτηση, οπότε οι τιμές του πετρελαίου θα διατηρηθούν σε αυτά τα επίπεδα, με τάσεις περαιτέρω ανόδου.
Προ 15ετίας, η ελληνική εξωτερική πολιτική καταδυναστεύθηκε από το Δ’ Χρηματοδοτικό Πρωτόκολλο, το οποίο προέβλεπε την οικονομική ενίσχυση της Τουρκίας και το οποίο η Ελλάδα μπλόκαρε ανυπερθέτως. Διότι κατά τα νάματα της εθνικής πολιτικής, άπαξ και προβάλλεις βέτο, υποχρεούσαι να το συντηρείς για πάντα.
ο ιός, Κυρ. Ελευθεροτυπία, Δημοσιευμένο: 2006-07-09
Πριν από πενήντα ακριβώς χρόνια κυκλοφορούσε το πρώτο τεύχος της «Πανσπουδαστικής», του σημαντικότερου φοιτητικού περιοδικού των μεταπολεμικών χρόνων. Το τελευταίο φύλλο της φέρει την ένδειξη «Απρίλιος 1967». Η χούντα απαγόρευσε την έκδοσή της και, έκτοτε, η «Πανσπουδαστική» βρήκε κάμποσους μιμητές. Που, όμως, δεν έχουν την παραμικρή σχέση με το πρωτότυπο...
Ολο και πιο συχνά διατυπώνεται η γενική θέση ότι στη σημερινή φάση των διεθνών εξελίξεων «όλα αλλάζουν». Συνήθως όμως μένουμε στη διατύπωση και όταν εμφανιστούν τα «νέα» φαινόμενα ή τα παλιά με νέα δυναμική, αντιδρούμε με παλιά ανακλαστικά και περιοριζόμαστε στην αποκάλυψη ή την καταγγελία μένοντας μάλλον αμήχανοι ως προς το «διά ταύτα» στις σύγχρονες συνθήκες.
Η σύγκρουση ανάμεσα στην υπουργό Παιδείας και τα πανεπιστήμια είχε και νικητή και ηττημένο. Με τη διευκρίνιση ότι μιλάμε για μια μάχη και όχι για τον πόλεμο, δεν ηττήθηκε απλώς η κυβέρνηση αλλά μια γενικότερη αντίληψη η οποία τείνει να καθιερωθεί ως αυτονόητη: ο δημόσιος τομέας δεν τραβάει και η μόνη λύση είναι η σωτήρια παρέμβαση του ιδιωτικού, ο οποίος λειτουργεί εξ ορισμού εξυγιαντικά.
Ζούμε μια περίοδο κρίσης των αντιπροσωπευτικών θεσμών, στις σύγχρονες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες. Κρίση δημοκρατίας που αφορά σχεδόν αποκλειστικά τον ανεπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο, μια που οι δημοκρατικές διαδικασίες είναι δυστυχώς, είδος σε ανεπάρκεια στις άλλες γωνιές του πλανήτη.
GERARD COURTOIS, Αναδημοσίευση από την Le Monde, Το Βήμα,, Δημοσιευμένο: 2006-07-04
Γύρισε λοιπόν η «Λιμπερασιόν» τη σελίδα Ζυλί. Τη σελίδα του ιδρυτή της, του εμπνευστή της, του εκπροσώπου της, αυτής ακόμη της εικόνας της, γιατί ο Σερζ Ζυλί ενσάρκωνε την εφημερίδα «του».
Το θέμα που δημοσιεύτηκε την περασμένη Κυριακή από την "Καθημερινή" (περισσότερο ελλειπτικά) και το "Παρόν" (με πολλές λεπτομέρειες) έλεγε πάνω-κάτω τα εξής: πως ο Κ.Μητσοτάκης σε συζήτησή του με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας σε φιλική συνάθροιση στο σπίτι της υπουργού Εξωτερικών, ανέπτυξε την άποψη πως θάπρεπε να καταβληθεί μια προσπάθεια να διαδεχθεί τον Πρόεδρο της Κύπρου Τάσσο Παπαδόπουλο κάποιος πολιτικός "με μετριοπαθείς απόψεις".
Η Δύση φοβάται. Αναλυτές και διπλωμάτες φοβούνται την άνοδο της Κίνας, οι επιχειρηματίες τις απρόσμενες και ίσως παράλογες μεταβολές στην οικονομία, οι πνευματικές ελίτ το νέο τοπίο αφήγησης του πραγματικού (social media, κυριαρχία της εικόνας κ.λπ.), οι πολιτικοί τα ξεσπάσματα του λαού.
Oι περισσότεροι διεθνείς παρατηρητές, οι κοινωνικοί επιστήμονες, ακόμα και άνθρωποι πολύ μετριοπαθείς απαντούν καταφατικά, δεδομένης της τροπής των δημόσιων πραγμάτων και της επιδείνωσης των προοπτικών.
ΟΙ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ, ΟΙ «ΤΑΡΑΧΕΣ» (emeutes), οι συγκρούσεις. Η κυβέρνηση και οι πολιτικοί εκπρόσωποι της μακρονικής παράταξης και της δεξιάς που καταγγέλλουν –στη Γαλλία– το κόμμα της «Ανυπότακτης Γαλλίας», το LFI, για τα έκτροπα, και έπειτα η εμπλοκή της αστυνομίας, των υπηρεσιών και η εξέλιξη με απαγορεύσεις συγκεντρώσεων.
Η εξωτερική πολιτική μιας χώρας αποκαλύπτεται στις στιγμές που η υπεράσπιση των αρχών της απαιτεί διαφωνία με έναν ισχυρό σύμμαχο. Εκεί δοκιμάζεται η αυτονομία της. Και εκεί η σιωπή μπορεί να γίνει πολιτική επιλογή, με συνέπειες πολύ μεγαλύτερες από μια ανακοίνωση που δεν εκδόθηκε.
Τί θα μείνει από την επίσκεψη Ρούμπιο στην Αθήνα; Εύκολο στοίχημα. Η ομιλία στην Πνύκα και μόνον. Υποψιάζομαι μάλιστα ότι το ισχυρότερο ίσως από τα κίνητρα ώστε να περιλάβει την Αθήνα σε αυτό το ευρωπαϊκό του ταξίδι, μεταξύ Ρέικιαβικ και Λισσαβόνας, ήταν ακριβώς η ευκαιρία να πάρει, φεύγοντας, στις αποσκευές του αυτήν την εικόνα: Να εκφωνεί μια ομιλία, με φόντο τον Παρθενώνα...
Στον πυρήνα της Νέας Δημοκρατίας που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1974 βρισκόταν η λαϊκότητα και όχι η δεξιά ταυτότητα. Σήμερα, στα 52 της χρόνια, η Νέα Δημοκρατία, στο σύνολό της, βρίσκεται πιο μακριά από τον ελληνικό λαό από ποτέ
Χρειάστηκε να περάσει και να σβήσει η τελετουργία της ΔΕΘ, να μετρηθεί δημοσκοπικά και να προσπεραστεί το (αδύναμο, εν τέλει) αποτύπωμά της, χρειάζεται ήδη να πλησιάζουμε σιγά-σιγά στην κατάθεση του Προϋπολογισμού 2027/εκλογικού έτους υπό συνθήκες συναγερμού, ώστε να θυμηθούμε ότι «όταν οι άνθρωποι σχεδιάζουν, ο Θεός καγχάζει».
Η Έκθεση για την Ελλάδα, που ψηφίστηκε προχθές από το Συμβούλιο της Ευρώπης, η πρώτη από το 2018, είναι διατυπωμένη βέβαια σε γλώσσα διπλωματική. Οι επισημάνσεις της, όμως, για «σημαντικές προκλήσεις ως προς την λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών» έχουν δόντια και δαγκώνουν.
Καλά είναι τα κρασιά κι οι μπίρες, καλά τα τσιπουράκια και τα ουισκάκια, μα σαν την αλκοόλη της εξουσίας δεν έχει. Με όποιο ηδονικό υγρό κι αν τη συγκρίνεις, υπερέχει σαφώς. Τεκμήριο πρώτο: Κυκλοφορεί πάντα σε καθαρή μορφή. Ουδείς ελεγκτικός μηχανισμός μπορεί να τη νοθέψει, ουδείς αντισταθμιστικός παράγοντας να την αμβλύνει. Οσο δε για την περιλάλητη «υποχρέωση λογοδοσίας», αδυνατεί να κατεβάσει τα γράδα της.
Εφέτος, το Δημόσιο εισέπραξε 1,6 δισ. ευρώ παραπάνω φόρους (905 εκατ. ευρώ από το ΦΠΑ, 439 εκατ. από τον φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων και 62 εκατ. από τους φόρους στην ακίνητη περιουσία και μικρότερες πηγές). Αρα, το δημοσιονομικό «μαξιλάρι» για να αντιμετωπιστούν έκτακτα γεγονότα, όπως η απρόβλεπτη ενεργειακή κρίση, υπάρχει
Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης επιστρέφει από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, έχοντας προσπεράσει ακόμη ένα από τα πολλά «ορόσημα» που ο ίδιος έθεσε για ουσιαστικές εξελίξεις στο Κυπριακό, χωρίς κανένα από αυτά να επαληθευτεί στη διάρκεια της προεδρικής θητείας του.
...Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση όπου το κόμμα που διεκδικεί να είναι φορέας της σταθερότητας έχει γίνει, απομονωμένο, παράγοντας πολιτικής αστάθειας. Και τα κόμματα που θα μπορούσαν να εκπροσωπήσουν το αίτημα της αλλαγής μοιάζουν αδύναμα να χτίσουν μια κοινωνική συμμαχία, που να περιλαμβάνει και τους «εντός» και τους «εκτός» και να έχει πλειοψηφική προοπτική.
… Για να μην σας μπλέκουμε με πολλά νούμερα και τεχνικά. Εμείς είχαμε κάθε λόγο να κάνουμε μεγάλες επενδύσεις σε μπαταρίες, αλλά δεν τις κάναμε. Τις έκαναν οι Βούλγαροι. Έτσι, το μεσημέρι που δεν χρειαζόμαστε τόσο ρεύμα όσο παράγουμε, το στέλνουμε στην Βουλγαρία και οι Βούλγαροι μας το δίνουν και πάλι πίσω το βράδυ που το χρειαζόμαστε. Αυτό το πέρα δώθε έχει ένα κάποιο κόστος…
