Αριστερή Οικολογική Πρωτοβουλία στο 4ο Συνέδριο, Δημοσιευμένο: 2004-12-02
Κείμενο συμβολής στον προσυνεδριακό διάλογο (κατατίθεται προς έγκριση από το σώμα των συνέδρων)
Στο πλαίσιο των διεργασιών που συντελούνται εν όψει του 4ου Συνεδρίου του ΣΥΝ, πολλά από τα μέλη της Πράσινης Αριστεράς –η οποία αποτελεί ένα ρεύμα ιδεών που διατρέχει όλες τις τάσεις του κόμματος και ως εκ τούτου δεν συμμετέχει ως τάση στις συνεδριακές διαδικασίες-, παρεμβαίνουν στο συνεδριακό διάλογο, με κείμενο συμβολής, το οποίο κατατίθεται προς έγκριση από το σώμα του συνεδρίου. Η «Αριστερή Οικολογική Πρωτοβουλία» υποστηρίζει το σχέδιο θέσεων με τον τίτλο «Για τη συνεργασία και την εναλλακτική πρόταση της Αριστεράς: Για σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία» (κείμενο Β’).
Ως γνωστόν, τα κόμματα παρεμβαίνουν στην πολιτική ζωή με σκοπό να τη στρέψουν προς την επιθυμητή γι’ αυτά κατεύθυνση. Δηλαδή, ξεκινώντας από κάποιες αρχικές ιδεολογικές επιλογές, προτείνουν τρόπους που θα μειώσουν την απόσταση ανάμεσα σε ό,τι συμβαίνει και ό,τι πρέπει να συμβεί.
Σκληρός θα αποδειχθεί κατά τα φαινόμενα ο φετινός Δεκέμβρης. Οι συνήθεις παγωνιές του θα συνοδευθούν από ζημιογόνες, όπως όλα δείχνουν, για τη χώρα εξελίξεις, τόσο στο πεδίο των εθνικών θεμάτων όσο και της οικονομίας.
Εννέα μήνες βρίσκεται στην εξουσία η Νέα Δημοκρατία και το ερώτημα που απασχολεί -όχι φυσικά τους πάσης ιδεολογικής προελεύσεως εξωραϊστές της- είναι αν αυτή η κυβέρνηση συμπεριφέρεται δολίως ή απλώς είναι επιπόλαιη.
Η λέξη «επανάσταση» δεν μου προξενεί φόβο. Αλλά αυτή η λέξη δεν σημαίνει την απλή ανατροπή του παρόντος κόσμου χωρίς να ξέρουμε προς τα πού βαδίζουμε. Η επανάσταση, όπως εγώ την κατανοώ, δεν είναι η μεγάλη νύχτα που ανατρέπει την κοινωνία με διάταγμα από το βράδυ στο πρωί. Είναι μια μακρά πορεία, η πορεία του ριζοσπαστικού ρεφορμισμού.
Το περιεχόμενο και τα διακυβεύματα του ρεφορμισμού αποτελούν ένα μόνιμο θέμα της πολιτικής συζήτησης. Στη δεξιά ο όρος χρησιμοποιείται πολύ συχνά για να νομιμοποιήσει την αλλαγή απέναντι σε μιαν αριστερά που θεωρείται συντηρητική. Στην αριστερά η κατάσταση είναι πιο περίπλοκη
Αλλη μια φορά, η αριστερά διαιρείται σε ριζοσπάστες (ο κομμουνισμός δεν υπάρχει πλέον) και ρεφορμιστές. Αλλά οι ριζοσπάστες έχουν απαρνηθεί την επανάσταση με αντάλλαγμα τη διαρκή αμφισβήτηση.
Όλο και με μεγαλύτερη σαφήνεια τις τελευταίες ημέρες στη δημόσια συζήτηση μπροστά στο Συνέδριο του ΣΥΝ από στελέχη του αριστερού ρεύματος εισάγεται το ζήτημα της πολιτικής συμπόρευσης με το ΚΚΕ και της διαμόρφωσης του «τρίτου πόλου». Και αυτό σε αντιπαράθεση με το φάντασμα του «εγχειρήματος της κεντροαριστεράς», που δεν έχει τεθεί από κανένα!
Στο άνοιγμα του κόμματος στην κοινωνία, στην πολιτική των συμμαχιών, με την διατύπωση πολιτικών προτάσεων αλλά και στο ενδεχόμενο εκλογής προέδρου από την Αριστερά αναφέρθηκε ο υποψήφιος πρόεδρος του ΣΥΝ Μ. Παπαγιαννάκης. Παρουσιάζοντας τις "προγραμματικές" του δηλώσεις υπογράμμισε την ανάγκη το συνέδριο να ασχοληθεί με σοβαρά ζητήματα πολιτικής και φυσιογνωμίας του κόμματος και όχι με την προεδρολογία. Ο Μ. Παπαγιαννάκης είπε ότι ο ΣΥΝ δεν πρέπει να αυτοπεριορίζεται και να περιχαρακώνεται αποκλειστικά σε ένα ρόλο παρατήρησης, ανάλυσης, μαρτυρίας, αποκάλυψης και καταγγελίας, αλλά να γίνει ένα κόμμα προτάσεων που να πείθει τους πολίτες. Ο Μ. Παπαγιαννάκης τάχθηκε υπέρ μιάς πολιτικής συνεργασιών, μέσω όμως ενός διαλόγου από μηδενική βάση, χωρίς προαπαιτούμενα και χωρίς ημερομηνία λήξεως και χωρίς αποκλεισμούς. Αναφερόμενος στον ΣΥΡΙΖΑ είπε ότι συγκροτήθηκε χωρίς βάθος πολιτική και προγραμματική συζήτηση, πράγμα που δημιούργησε προβλήματα στην ταυτότητα του.
Η Αριστερά πρέπει να κατανοήσει ότι το παγκόσμιο πολιτικό εκκρεμές θα κινείται δεξιόστροφα για πολλά χρόνια, ωθούμενο κυρίως απ΄ τα τεράστια πολιτικά ελλείμματα που σωρεύτηκαν κατά την αριστερόστροφη πορεία του (1917-1989) και που ανεξάρτητα απ΄τις «απολογίες» μας στο δικαστήριο της Ιστορίας χρεώθηκαν στην Αριστερά και απαξίωσαν το σοσιαλιστικό πρόταγμα
Οι αναπτυγμένες δυτικές κοινωνίες είναι, ανάμεσα στα άλλα, και κοινωνίες της σπατάλης. Η σπατάλη δεν συνδέεται μόνο με την αφθονία των εμπορευμάτων και με την υπερκατανάλωση. Ακόμη και η ανεργία είναι μια μορφή σπατάλης. Είναι σπατάλη ζωντανής εργασίας.
Oι περισσότεροι διεθνείς παρατηρητές, οι κοινωνικοί επιστήμονες, ακόμα και άνθρωποι πολύ μετριοπαθείς απαντούν καταφατικά, δεδομένης της τροπής των δημόσιων πραγμάτων και της επιδείνωσης των προοπτικών.
ΟΙ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ, ΟΙ «ΤΑΡΑΧΕΣ» (emeutes), οι συγκρούσεις. Η κυβέρνηση και οι πολιτικοί εκπρόσωποι της μακρονικής παράταξης και της δεξιάς που καταγγέλλουν –στη Γαλλία– το κόμμα της «Ανυπότακτης Γαλλίας», το LFI, για τα έκτροπα, και έπειτα η εμπλοκή της αστυνομίας, των υπηρεσιών και η εξέλιξη με απαγορεύσεις συγκεντρώσεων.
Η Δύση φοβάται. Αναλυτές και διπλωμάτες φοβούνται την άνοδο της Κίνας, οι επιχειρηματίες τις απρόσμενες και ίσως παράλογες μεταβολές στην οικονομία, οι πνευματικές ελίτ το νέο τοπίο αφήγησης του πραγματικού (social media, κυριαρχία της εικόνας κ.λπ.), οι πολιτικοί τα ξεσπάσματα του λαού.
Η εξωτερική πολιτική μιας χώρας αποκαλύπτεται στις στιγμές που η υπεράσπιση των αρχών της απαιτεί διαφωνία με έναν ισχυρό σύμμαχο. Εκεί δοκιμάζεται η αυτονομία της. Και εκεί η σιωπή μπορεί να γίνει πολιτική επιλογή, με συνέπειες πολύ μεγαλύτερες από μια ανακοίνωση που δεν εκδόθηκε.
Τί θα μείνει από την επίσκεψη Ρούμπιο στην Αθήνα; Εύκολο στοίχημα. Η ομιλία στην Πνύκα και μόνον. Υποψιάζομαι μάλιστα ότι το ισχυρότερο ίσως από τα κίνητρα ώστε να περιλάβει την Αθήνα σε αυτό το ευρωπαϊκό του ταξίδι, μεταξύ Ρέικιαβικ και Λισσαβόνας, ήταν ακριβώς η ευκαιρία να πάρει, φεύγοντας, στις αποσκευές του αυτήν την εικόνα: Να εκφωνεί μια ομιλία, με φόντο τον Παρθενώνα...
Στον πυρήνα της Νέας Δημοκρατίας που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1974 βρισκόταν η λαϊκότητα και όχι η δεξιά ταυτότητα. Σήμερα, στα 52 της χρόνια, η Νέα Δημοκρατία, στο σύνολό της, βρίσκεται πιο μακριά από τον ελληνικό λαό από ποτέ
Χρειάστηκε να περάσει και να σβήσει η τελετουργία της ΔΕΘ, να μετρηθεί δημοσκοπικά και να προσπεραστεί το (αδύναμο, εν τέλει) αποτύπωμά της, χρειάζεται ήδη να πλησιάζουμε σιγά-σιγά στην κατάθεση του Προϋπολογισμού 2027/εκλογικού έτους υπό συνθήκες συναγερμού, ώστε να θυμηθούμε ότι «όταν οι άνθρωποι σχεδιάζουν, ο Θεός καγχάζει».
Η Έκθεση για την Ελλάδα, που ψηφίστηκε προχθές από το Συμβούλιο της Ευρώπης, η πρώτη από το 2018, είναι διατυπωμένη βέβαια σε γλώσσα διπλωματική. Οι επισημάνσεις της, όμως, για «σημαντικές προκλήσεις ως προς την λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών» έχουν δόντια και δαγκώνουν.
Καλά είναι τα κρασιά κι οι μπίρες, καλά τα τσιπουράκια και τα ουισκάκια, μα σαν την αλκοόλη της εξουσίας δεν έχει. Με όποιο ηδονικό υγρό κι αν τη συγκρίνεις, υπερέχει σαφώς. Τεκμήριο πρώτο: Κυκλοφορεί πάντα σε καθαρή μορφή. Ουδείς ελεγκτικός μηχανισμός μπορεί να τη νοθέψει, ουδείς αντισταθμιστικός παράγοντας να την αμβλύνει. Οσο δε για την περιλάλητη «υποχρέωση λογοδοσίας», αδυνατεί να κατεβάσει τα γράδα της.
Εφέτος, το Δημόσιο εισέπραξε 1,6 δισ. ευρώ παραπάνω φόρους (905 εκατ. ευρώ από το ΦΠΑ, 439 εκατ. από τον φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων και 62 εκατ. από τους φόρους στην ακίνητη περιουσία και μικρότερες πηγές). Αρα, το δημοσιονομικό «μαξιλάρι» για να αντιμετωπιστούν έκτακτα γεγονότα, όπως η απρόβλεπτη ενεργειακή κρίση, υπάρχει
Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης επιστρέφει από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, έχοντας προσπεράσει ακόμη ένα από τα πολλά «ορόσημα» που ο ίδιος έθεσε για ουσιαστικές εξελίξεις στο Κυπριακό, χωρίς κανένα από αυτά να επαληθευτεί στη διάρκεια της προεδρικής θητείας του.
...Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση όπου το κόμμα που διεκδικεί να είναι φορέας της σταθερότητας έχει γίνει, απομονωμένο, παράγοντας πολιτικής αστάθειας. Και τα κόμματα που θα μπορούσαν να εκπροσωπήσουν το αίτημα της αλλαγής μοιάζουν αδύναμα να χτίσουν μια κοινωνική συμμαχία, που να περιλαμβάνει και τους «εντός» και τους «εκτός» και να έχει πλειοψηφική προοπτική.
… Για να μην σας μπλέκουμε με πολλά νούμερα και τεχνικά. Εμείς είχαμε κάθε λόγο να κάνουμε μεγάλες επενδύσεις σε μπαταρίες, αλλά δεν τις κάναμε. Τις έκαναν οι Βούλγαροι. Έτσι, το μεσημέρι που δεν χρειαζόμαστε τόσο ρεύμα όσο παράγουμε, το στέλνουμε στην Βουλγαρία και οι Βούλγαροι μας το δίνουν και πάλι πίσω το βράδυ που το χρειαζόμαστε. Αυτό το πέρα δώθε έχει ένα κάποιο κόστος…
Όλο και με μεγαλύτερη σαφήνεια τις τελευταίες ημέρες στη δημόσια συζήτηση μπροστά στο Συνέδριο του ΣΥΝ από στελέχη του αριστερού ρεύματος εισάγεται το ζήτημα της πολιτικής συμπόρευσης με το ΚΚΕ και της διαμόρφωσης του «τρίτου πόλου». Και αυτό σε αντιπαράθεση με το φάντασμα του «εγχειρήματος της κεντροαριστεράς», που δεν έχει τεθεί από κανένα!
Στο άνοιγμα του κόμματος στην κοινωνία, στην πολιτική των συμμαχιών, με την διατύπωση πολιτικών προτάσεων αλλά και στο ενδεχόμενο εκλογής προέδρου από την Αριστερά αναφέρθηκε ο υποψήφιος πρόεδρος του ΣΥΝ Μ. Παπαγιαννάκης.