Η έκθεση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για τις διαφορές πληθωρισμού μεταξύ των οικονομιών της Ευρωζώνης, που πρόσφατα αποκάλυψε η "Αυγή", εντόπιζε τα αίτια για τον υψηλότερο πληθωρισμό στη χώρα μας όχι στους μισθούς αλλά στα κέρδη. Παρουσίαζε έτσι το εργατικό κόστος ανά μονάδα προϊόντος να έχει αρνητική συνεισφορά στη διαφορά του πληθωρισμού ανάμεσα στην Ελλάδα και το μέσο όρο της Ευρωζώνης την τετραετία 1999-2002, και, αντίθετα, θετική να έχουν τα κέρδη (το "ακαθάριστο λειτουργικό πλεόνασμα" στην ορολογία της έκθεσης), καθώς και, σε μικρότερο ποσοστό, οι έμμεσοι φόροι.
Δημήτρης Χατζησωκράτης, Συνέντευξη στο ΣΩTHPH ΛETΣIO, Η Θεσσαλία, Δημοσιευμένο: 2003-11-02
Δημήτρης Χατζησωκράτης
- Σε κρίσιμο σταυροδρόμι βρίσκεται σήμερα ο Συνασπισμός, ίσως το κρισιμότερο στην έως τώρα ιστορική του πορεία. Συμμερίζεστε την εκτίμηση ότι ο Συνασπισμός κινδυνεύει να χάσει τα αρχικά χαρακτηριστικά του, να χάσει το ρόλο που επιτελεί στο χώρο των ανανεωτικών ιδεών της Aριστεράς;
Ο χειρισμός του θέματος που προέκυψε με τη δήλωση της Μαρίας Δαμανάκη ότι, για πολιτικούς λόγους, δεν θα είναι υποψήφια στις επόμενες εκλογές, αδικεί την πολιτική κουλτούρα του χώρου και τον ίδιο το Συνασπισμό.
Η υπόθεση του Οδυσσέα Τσενάϋ και ο σάλος που έχει ξεσηκώσει αποτελεί μια ακόμη χαρακτηριστική περίπτωση του πόσο στη δημόσια συζήτηση γινόμαστε ένας ...απέραντος κυκεώνας προσπαθώντας να χωνέψουμε και να συνταιριάξουμε. πραγματικότητες και καταστάσεις που δεν γίνεται να είναι μεταξύ τους συμβατές.
Η έκρηξη του μεταναστευτικού κύματος τη τελευταία 10ετία στην Ελλάδα έχει φέρει σημαντικότατες αλλαγές στη ζωή μας. Η ραγδαία μετατροπή σε πολυφυλετική πολυπολιτισμική κοινωνία μαζί με την ανεργία και την περιθωριοποίηση στρωμάτων έχει συνεπιφέρει και την άνοδο της ξενοφοβίας και του ρατσισμού. Ως κοινωνία στο μακρο-επίπεδο αλλά και στο μικρο-επίπεδο στη γειτονιά, στερούμε δικαιώματα αυταπόδεικτα στους οικονομικούς μετανάστες.
Πιστεύω ότι γνωριζόμαστε. Μας συνδέει μια μακριά φιλία, που χάνεται πολλά χρόνια πίσω. Από τότε που πρωτοεκδόθηκες. Έτσι μπορώ άνετα να σου γράψω και να σου εκφράσω -ακριβώς με το θάρρος της παλιάς φιλίας- τη ριζική μου διαφωνία με τον τρόπο που αντιμετωπίστηκε το θέμα της Μαρίας Δαμανάκη από την ηγεσία του Συνασπισμού, αλλά επίσης και από τον τρόπο που παρουσιάστηκε από σένα.
Έτσι, η Μαρία Δαμανάκη στην πρώτη της επιστολή διευκρίνιζε τη μη συμμετοχή της στο ψηφοδέλτιο του Συνασπισμού στις επόμενες εκλογές αλλά ταυτόχρονα και την μη αποχώρηση από τον Συνασπισμό, η ηγεσία του Συνασπισμού φρόντιζε -άκουσον, άκουσον να διαρρεύσει -κατά τη γνώμη μου ό,τι πιο ανέντιμο- πως στη σύσκεψη της Γραμματείας και της Κοινοβουλευτικής Ομάδας θα ζητούσε από τη Μαρία την άμεση παραίτησή της από τη θέση της στη Βουλή. Και αυτά από την ηγεσία και τη δημοσίευση της διαρροής σε όλον τον Τύπο. Αλλά και από σένα "Αυγή"; Και εσύ στο παιχνίδι των διαρροών;
Καταλήξαμε να υιοθετούμε και τις απαράδεκτες παλαιοκομματικές μεθόδους, με τις οποίες υποτίθεται ότι εμείς δεν έχουμε σχέση;
Τριάντα χρόνια θητείας στην ανανεωτική αριστερά κι εσύ κι εμείς, δεν μας δίδαξαν τίποτα; Είναι δυνατόν αυτός ο χώρος της ανανεωτικής αριστεράς, που αν μη τι άλλο έδωσε μαθήματα ήθους -ανοχής και διαλόγου- μαθήματα που με καθυστέρηση τριάντα χρόνων κατάφερε εν μέρει να τα εφαρμόσει ακόμη και το ΠΑΣΟΚ και έτσι δεν ζήτησε την παραίτηση του Λαλιώτη, του Μπένου και του Παπαδόπουλου, όταν δήλωσαν ότι δεν θα είναι υποψήφιοι να προγράφει μέλη του που έδωσαν τη ζωή τους για τις ιδέες αυτής της αριστεράς; Είναι δυνατόν να χρησιμοποιούμε εκφράσεις που γράφτηκαν σε εσένα στις 10.10.03 και που είπε μέλος της Πολιτικής Γραμματείας: "προφάσεις εν αμαρτίαις όλα όσα λέει η κυρία Δαμανάκη", ή όπως γράφουν τα "Νέα" πάλι σε δηλώσεις "Η Μαρία δεν περίμενε ότι είμαστε τόσο αποφασισμένοι νόμιζε ότι θα την φοβηθούμε κι έπεσε έξω. Έτσι συνεχίζουμε ΑΝΕΝΟΧΛΗΤΟΙ την πορεία μας";
Είναι δυνατόν να μην μας θυμίζουν όλα αυτά ξεπερασμένες για μας εποχές, τότε που κάθε διαφωνία σήμαινε διαγραφή και πολιτική καταδίκη και μερικές φορές και βιολογική καταδίκη -αλλά ταυτόχρονα και "δυνάμωμα" του κόμματος από το ξεκαθάρισμα των εχθρών του; Είναι δυνατόν να μην διερωτηθούμε πού οδηγείται αυτός ο χώρος - και όχι μόνον πού οδηγείται από πλευράς εισόδου ή μη στη Βουλή στις επόμενες εκλογές, αλλά από πλευράς ουσίας, ιδεών και ήθους. Γιατί τελικά δεν είναι αυτοσκοπός η με οποιοδήποτε τρόπο είσοδός μας στη Βουλή ανεξάρτητα από τη μέθοδο που επιλέγει η ηγεσία του Συνασπισμού.
Είναι δυνατόν να καθιερώσουμε τον όρο "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα" Εάν αυτός ο χώρος χάσει τα κύρια χαρακτηριστικά του και μετατραπεί σε κάποιον ίδιο ή περίπου ίδιο από τα υπάρχοντα κόμματα, τότε δεν καταλαβαίνω τον λόγο ύπαρξής του. Αν θέλαμε να υπηρετήσουμε αυτά τα άλλα κόμματα θα το κάναμε πριν και δεν θα περιμέναμε να μας τα υποδείξουν σήμερα κάποιοι που ανακάλυψαν την ανανεωτική αριστερά με καθυστέρηση σχεδόν τριάντα χρόνων.
Ανεξάρτητα λοιπόν από τα αποτελέσματα των εκλογών, αλλά και ανεξάρτητα από την απόφαση της Μαρίας Δαμανάκη, πιστεύω ότι η στάση της ηγεσίας του Συνασπισμού πλήγωσε το ήθος και την ιστορία μας.
Φιλικά Παναγιώτης Ξυθάλης
ΥΓ.1: Όπως διαπιστώνεις, στο γράμμα μου δεν αναφέρομαι εάν συμφωνώ ή διαφωνώ με τις αποφάσεις της ηγεσίας του Συνασπισμού στα θέματα των συνεργασιών. Ξέρω ότι είναι σημαντικές και θα σηματοδοτήσουν την παραπέρα πορεία αλλά και την ύπαρξη του χώρου της ανανεωτικής αριστεράς. Αυτά θα τα πούμε αργότερα. Μετά τις εκλογές.
ΥΓ.2: Με την ευκαιρία θυμάμαι ότι και ο σημερινός πρόεδρος του κόμματός μας πριν από τις εκλογές του 1993 δήλωνε στις εφημερίδες μέχρι και πριν δύο μήνες από τις εκλογές ότι δεν θα ήταν υποψήφιος - τότε κανείς δεν σκέφτηκε ή εν πάσει περιπτώσει και αν σκέφτηκε δεν "διέρρευσε", αυτό που τώρα έγινε με αποτέλεσμα την αποχώρηση της Μαρίας από τον Συνασπισμό. Δεν μας βοήθησε το τότε παράδειγμα να βγάλουμε τα σωστά συμπεράσματα; Μας έκανε κακό ή καλό η τότε στάση μας;
....Κάπου μια "ένδον φωνή" μου λέει ότι, κατά κάποιο τρόπο, πρέπει να διατυπώσω κι εγώ τη γνώμη μου τις "τελευταίες εξελίξεις στον Συνασπισμό" - διάβαζε την απόφαση της Μαρίας Δαμανάκη να αποχωρήσει από τον Συνασπισμό.
Βρίσκονται σίγουρα εκτός πραγματικότητας όσοι (εξ ημών) επιχαίρουν με τις τελευταίες εξελίξεις στον ΣΥΝ. Με την αποχώρηση της Μαρίας Δαμανάκη. Βλέπουν τα πράγματα από μια εντελώς δική τους, "κλειστή" οπτική. Μίζερη, κοντόφθαλμη και σίγουρα μικρόψυχη οπτική.
Είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι εδώ και καιρό ο ΣΥΝ δεν διανύει την ευτυχέστερη, ή αν θέλετε, την πιο αποδοτική πολιτικά περίοδο της ιστορίας του. Και είναι επίσης αυτονόητο ότι η αποχώρηση της Μ. Δαμανάκη αποτελεί ένα επιπλέον τραύμα που θα αφήσει σίγουρα τα σημάδια του σ’ ένα πολιτικό οργανισμό που αντιμετωπίζει ήδη πολλά προβλήματα.
Ευθύς εξαρχής θέλω να καταστήσω σαφές ότι θα επιθυμούσα η Μαρία Δαμανάκη να παρέμενε μαζί μας στο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ για να δώσουμε τη μάχη από κοινού ενάντια στην μετατόπιση του ΣΥΝ σε μετακομμουνιστικό ριζοσπαστικό πολιτικό σχηματισμό στο χώρο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.
Η κυβέρνηση διαμορφώνει ένα συνολικό και σύνθετο πρόγραμμα... αντιοικολογικής δράσης, μακράς διάρκειας και εμβέλειας. Δεν χρειάζεται να το παρουσιάσω αναλυτικά, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να ανατρέξουν στο κείμενο της "Γκρίνπις", όπου υπάρχει συστηματική, κατά τομέα, παρουσίαση των πράξεων και παραλείψεων που στοιχειοθετεί την αρχική διαπίστωση. Από τη νιοστή τελευταία νομιμοποίηση αυθαιρέτων μέχρι τον αποχαρακτηρισμό δασών και περνώντας από την ευνοϊκή μεταχείριση του ΙΧ ο κατάλογος περιλαμβάνει και επιλογές και ασάφειες ως προς τα απορρίμματα και τη διάθεσή τους, τις διακηρύξεις περί ενίσχυσης των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας χωρίς κίνητρα ή με κατάργηση των υπαρχόντων κ.λπ κ.λπ.
Για τον εξαναγκασμό σε παραίτηση της Μ. Δαμανάκη, 9 Οκτωβρίου 20003
Θόδωρος Μαργαρίτης
Μιλώντας στον Ρ/Σ 9.84, το μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ , επισήμανε:
"Τα φαινόμενα πιέσεων για παραίτηση από το βουλευτικό αξίωμα συνιστούν ακραίο στοιχείο κομματικού αυταρχισμού. Η ηγεσία του κόμματος οφείλει, έστω και την ύστατη ώρα, να πάρει πρωτοβουλίες για την ενότητα του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ".
Δημήτρης Χατζησωκράτης
Μιλώντας στον Ρ/Σ Alfa News ο Συντονιστής της Ανανεωτικής Συσπείρωσης του ΣΥΝ , υπογράμμισε:
"Δεν αρκεί να μιλάς για την ενότητα, την συσπείρωση, την ανοχή, πρέπει να είσαι και ενωτικός και συσπειρωτικός και ανεκτικός. Και αυτά τα αναγκαία προσόντα για την ανανεωτική αριστερά, είναι "είδος εν ανεπαρκεία" στην ηγετική ομάδα του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ.
Η ηγετική ομάδα έχει ακέραιη την ευθύνη για τον εξαναγκασμό σε παραίτηση από τη Βουλή της Μαρίας Δαμανάκη και για τις επιπτώσεις αυτής της πράξης στην δυναμική και το μέλλον του ΣΥΝ".
Για τις εξελίξεις στον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ, 10 Οκτωβρίου 2003
Δημήτρης Χατζησωκράτης
Μιλώντας στον Ρ/Σ Sky, ο Συντονιστής της Ανανεωτικής Συσπείρωσης του ΣΥΝ , επισήμανε:
"Θα επιθυμούσα η Μαρία Δαμανάκη να παρέμενε μαζί μας στο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ για να δώσουμε από κοινού τη μάχη ενάντια στη μετατόπιση του κόμματος από τον σύγχρονο, ευρωπαϊστικό, μεταρρυθμιστικό και οικολογικό του χαρακτήρα. Η απόφασή της είναι -προφανώς- σεβαστή.
Σήμερα που η ασκούμενη κυβερνητική πολιτική με το μείγμα συντηρητικών κατευθύνσεων και λαϊκίστικης δημαγωγίας θα διευκόλυνε την προγραμματική αντιπολίτευση του ΣΥΝ και την δυνατότητα να απευθυνθεί στον υπαρκτότατο και ευρύτατο χώρο των πολιτών που "γεωγραφικά" βρίσκονται μεταξύ του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝ, δυστυχώς η ηγετική του ομάδα ,τον οδηγεί στον αυτοπεριορισμό του αποκλειστικά στον, δραματικά μικρότερο, χώρο μεταξύ ΣΥΝ και ΚΚΕ με μοναδικό στόχο -δονκιχωτικού χαρακτήρα- την διεκδίκηση της ηγεμονίας στην αριστερά από το ΚΚΕ!".
Θόδωρος Μαργαρίτης:
Μιλώντας στους Ρ/Σ Flash και Planet, το μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ , τόνισε:
"Οι πρόσφατες εξελίξεις στον ΣΥΝ είναι ιδιαίτερα σοβαρές. Χρειάζονται πρωτοβουλίες για την ανασύνταξη και την ενότητα του κόμματος. Σοβαρές ευθύνες γι’ αυτή την κατάσταση έχει και ο πρόεδρος του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ, ο οποίος όλο αυτό το διάστημα δεν έχει πάρει γενναίες και ουσιαστικές πρωτοβουλίες για ενωτική λειτουργία του κόμματος, για διάλογο με τα κορυφαία στελέχη με στόχο τις συνθέσεις στην πολιτική γραμμή του ΣΥΝ".
Η προοπτική για κοινά ψηφοδέλτια με τις μικρότερες δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς μέσα από την τροποποίηση του τίτλου για την εκλογική παρουσία του ΣΥΝ , εφόσον υλοποιηθεί, συνιστά σοβαρό πολιτικό λάθος το οποίο τραυματίζει την ενότητα και την εσωκομματική συνεννόηση στις γραμμές του.
Η ΚΠΕ του ΣΥΝ βρίσκεται μπροστά σε σημαντικές αποφάσεις, που θα πρέπει οριστικά να λάβει σε σύντομο χρονικό διάστημα, που θα κρίνουν αποφασιστικά την παρουσία του στο πολιτικό σκηνικό της χώρας...
Σύμφωνα μ’ ένα ιστορικό ανέκδοτο, στην αυτοκρατορική Βιέννη, τον καιρό του Μέττερνιχ, ένας στους τρεις πολίτες χαφιέδιζε τους άλλους δύο. Πρόκειται, βέβαια, για υπερβολή- αν και στα καφέ και τα εστιατόρια, στα θέατρα και τα πανεπιστήμια της πόλης μερικές χιλιάδες πληροφοριοδοτών εξυπηρετούσαν την επιθυμία της αστυνομίας να «ξέρει». Αλλά δεν ήταν το ευρύ δίκτυο των πληροφοριοδοτών που έκανε ξεχωριστό και ιστορικό το σύστημα παρακολούθησης πολιτών, διπλωματών, αλλά και μελών της ίδιας της αυτοκρατορικής κυβερνητικής ελίτ, που είχε στήσει ο σκοτεινός πρίγκιπας τον καιρό της παντοδυναμίας του. Ήταν προπάντων ο συστηματικός, «επιστημονικός» τρόπος με τον οποίο είχε οργανωθεί η παρακολούθηση όλης της αλληλογραφίας στην επικράτεια της αυτοκρατορίας, τελειοποιώντας μια πρακτική που χρησιμοποιούσαν ήδη όλες οι ευρωπαϊκές αυλές.
Μπορεί ο αμερικανο-ισραηλινός πόλεμος κατά του Ιράν να βρίσκεται στις πρώτες μέρες του και να είναι πολύ νωρίς για την όποια αποτίμηση των ζημιών, ωστόσο είναι βέβαιο ότι, όπως και στην περίπτωση της Γάζας, το περιβαλλοντικό κόστος -πέρα φυσικά από τις απώλειες ζωών- αναμένεται να είναι εξαιρετικά σημαντικό. Γιατί οι σύγχρονοι πόλεμοι επιδεινώνουν την κλιματική αλλαγή. Ουκρανία και Γάζα σηματοδοτούν την ανάγκη για σοβαρή επανεξέταση των περιβαλλοντικών συνεπειών τους. Στην περίπτωση της Γάζας οι ερευνητές κάνουν λόγο και για «οικοκτονία».
Στις εφτά ημέρες του πολέμου η Κύπρος βιώνει συνθήκες πρωτοφανούς ανασφάλειας που εγείρουν σοβαρά ερωτήματα για την ικανότητα της κυβέρνησης Χριστοδουλίδη να προβλέψει και να χειριστεί τους κινδύνους. Το νησί δεν είναι μέρος της εμπόλεμης σύρραξης ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον Ιράν, αλλά ήδη υφίσταται σοβαρές παρενέργειες σε πολλά επίπεδα: άμυνα, ασφάλεια υποδομών, πολιτική προστασία αμάχων, οικονομικές και ενεργειακές επιπτώσεις, τουρισμό και αεροδρομική συνδεσιμότητα.
Παρά την εκτίμηση ότι το επίπεδο κινδύνου είναι σχετικά χαμηλό, οι πλείστοι Κύπριοι είναι θορυβημένοι και καχύποπτοι για την επάρκεια της ηγεσίας τους. Τι θα συμβεί αν ο νέος πόλεμος των Τραμπ - Νετανιάχου εναντίον του Ιράν παραταθεί και αποσταθεροποιηθεί όλη η περιοχή;
Τάσος Παππάς, Η Εφημερίδα των Συντακτών, 2026-03-07
Το δικαίωμα στην αυτοάμυνα». Το ακούμε εδώ και κάμποσο καιρό και διεκδικεί με αξιώσεις την πρώτη θέση στην κατηγορία των σύντομων ανεκδότων μαζί με το άλλο εξίσου δημοφιλές ανέκδοτο, δύο λέξεων τούτο, «διεθνές δίκαιο». Με το διεθνές δίκαιο έχουμε καθαρίσει. Ουδείς σοβαρός άνθρωπος πιστεύει με όλα αυτά που βλέπει να γίνονται ότι υπάρχει διεθνές δίκαιο, ότι το υπηρετούν τα κράτη και ότι το επιβάλλει ο ΟΗΕ με τη δέουσα αυστηρότητα όταν παραβιάζεται. Ακόμη και κείνοι που προσχηματικά το επικαλούνται με επιχειρήματα νεφελώδη δεν μπορούν να απαντήσουν στα ερωτήματα που έχουν εισβάλει στη δημόσια συζήτηση παντού στον κόσμο.
Ενα από τα ελληνικά παράδοξα είναι ότι η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, που χρειαζόταν τις περισσότερες συμβουλές, έκανε τις λιγότερες συμβάσεις με συμβουλευτικές επιχειρήσεις. Αντιθέτως η κυβέρνηση της Ν.Δ., που δείχνει να τα ξέρει όλα, ξόδεψε εξωφρενικά ποσά σε τέτοιες συμβάσεις. Μέσα σε επτά χρόνια ογδονταπλασίασε τη δαπάνη για συμβουλευτικές υπηρεσίες. Για την ακρίβεια την αύξησε 81,25 φορές: από 7,2 εκατ. το 2019 την έφτασε σε 585 εκατ. το 2025! Πάλι καλά να λέμε, διότι πέρυσι μειώθηκαν κατά τι, δηλαδή 12 εκατ. Το 2024 ξόδεψε 597 ολόκληρα εκατομμύρια!
Την ώρα που φλέγεται η Μέση Ανατολή και πολιορκείται το Ιράν, είναι εντυπωσιακή η προσεκτική στάση της Κίνας, σημαντικού εταίρου της Τεχεράνης. Ενώ το Πεκίνο κατακεραυνώνει την στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ και του Ισραήλ, αποφεύγει να στηρίξει το Ιράν εμπράκτως, παρά την στενή εταιρική σχέση μαζί του. Υπενθυμίζεται ότι, με την υποστήριξη της Κίνας και της Ρωσίας, το Ιράν κατέστη πλήρες μέλος του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης το 2023 και της ομάδας BRICS ένα χρόνο αργότερα.
H παθητική στάση της Ρωσίας είναι εν πολλοίς αναμενόμενη – η Μόσχα είναι απασχολημένη με τον τετραετή πλέον πόλεμο της Ουκρανίας, στον οποίον δεν έχει καταγάγει την νίκη που θεωρούσε δεδομένη τον Φεβρουάριο του 2022.
Η Κίνα, κάποτε, αποφάσισε να κηρύξει τον πόλεμο στα σπουργίτια. Ηταν η εποχή του Μεγάλου Αλματος και ο Μάο είχε παραγγείλει τον διπλασιασμό της αγροτικής παραγωγής μέσα σ’ έναν χρόνο και τον αναδιπλασιασμό της τον επόμενο. Είχε δώσει αναλυτικές οδηγίες για νέες, εντατικές μεθόδους σποράς. Μα οι αγρότες δεν έπιαναν το πλάνο και παραπονούνταν πως φταίνε τα πουλιά, που έτρωγαν τους σπόρους.
Το Πολιτικό Γραφείο του Κομμουνιστικού Κόμματος, λοιπόν, αφιέρωσε μια ειδική συνεδρίαση στο θέμα και διέταξε την εξόντωση των σπουργιτιών. Η απόφαση επικυρώθηκε από το 8ο συνέδριο του Κόμματος. Συγκροτήθηκε γενικό επιτελείο που συντόνιζε, με όρους στρατιωτικής εκστρατείας, τον πόλεμο κατά των σπουργιτιών, εξέδιδε πολεμικά ανακοινωθέντα για την πρόοδο των επιχειρήσεων και καλούσε σε παλλαϊκή συμμετοχή.
Την περασμένη εβδομάδα συνεδρίασε στο Μέγαρο Μαξίμου, υπό την προεδρία του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, το Κυβερνητικό Συμβούλιο Οικονομικής Πολιτικής, προκειμένου να επικαιροποιήσει και να επανεπιβεβαιώσει τις προτεραιότητες της κυβέρνησης στη διάρκεια του προεκλογικού 2026.
Οι τόνοι ήταν σχεδόν πανηγυρικοί, οι πολιτικές όμως προαποφασισμένες και τα βλέμματα όλων στραμμένα στις επερχόμενες κάλπες, καθώς σε κάθε περίπτωση απομένουν το πολύ 12 μήνες μέχρι να στηθούν. Ετσι καμία μεγάλη αλλαγή δεν προέκυψε, όλες οι αποφάσεις κινήθηκαν στην αυτή γραμμή, στον ίδιο δρόμο, ωσάν τα πάντα να είναι καλώς καμωμένα.
Με την αμερικανο-ισραηλινή επίθεση στο Ιράν, άνοιξε και πάλι ο ασκός του Αιόλου στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Και είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς πώς θα κλείσει και πότε. Μέχρι να κλείσει (προσωρινά;), θα συνεχίσουμε να μετράμε ανθρώπινα θύματα, μεγάλες καταστροφές και νέες πληγές στο ήδη ταλαίπωρο σώμα της διεθνούς νομιμότητας. Ένας αέναος κύκλος βίας στη Μέση Ανατολή εδώ και πολλά χρόνια, προϊόν εθνικών και θρησκευτικών συγκρούσεων με ιστορικές καταβολές που ενισχύονται και πολλαπλασιάζονται λόγω παρεμβάσεων των Μεγάλων Δυνάμεων. Πλούσια η περιοχή γαρ σε Ιστορία και υδρογονάνθρακες. Και το μείγμα έχει αποδειχτεί εκρηκτικό.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η επίθεση του Ισραήλ και των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν έχει έναν και μόνο σκοπό: την πτώση του καθεστώτος. Η ανάλυση των δύο συμμάχων είχε καταλήξει εδώ και καιρό ότι η σημερινή συγκυρία είναι η ευκαιρία της πεντηκονταετίας για να απαλλαγούν από έναν εξαιρετικά δύσκολο αντίπαλο.
Μπορούν οι βομβαρδισμοί, είτε σε επιλεγμένους στόχους είτε ευρείας κλίμακας, να οδηγήσουν στην ανατροπή του καθεστώτος της Ισλαμικής Δημοκρατίας; Μια ματιά στην ιστορία του Ιράν μετά την ανατροπή του σάχη το 1979 επιβεβαιώνει ότι κάθε φορά που επιχειρείται αλλαγή καθεστώτος με ξένη επέμβαση προκαλείται το αντίθετο αποτέλεσμα, δηλαδή η συσπείρωση γύρω από τη θρησκευτική και πολιτική ηγεσία.
Εδώ και εβδομάδες ο Κύπριος πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης βρίσκεται σε οξεία διελκυστίνδα με τον ΟΗΕ, χαρακτηρίζοντας «αστεία» την αξιολόγηση της Μαρία Ανχελα Ολγκίν, προσωπικής απεσταλμένης του γενικού γραμματέα, για τους λόγους που συντηρείται το πολυετές αδιέξοδο στο Κυπριακό.
