Μαλλιά-κουβάρια στην Αριστερά ενόψει προεδρικών εκλογών

Κράτησαν» τελικά οι τρεις μεγάλες γαλλικές πόλεις -το Παρίσι, η Λυών και η Μασσαλία- απέναντι στην επίθεση Δεξιάς και Ακροδεξιάς. Ο δεύτερος γύρος των Δημοτικών εκλογών της περασμένης Κυριακής χαρακτηρίστηκε από την επικράτηση προοδευτικών υποψηφίων σε πόλεις-κλειδιά, είτε χάρη σε συμμαχίες της Αριστεράς που ονομάστηκαν «τεχνικές συμφωνίες» γιατί δεν είχαν προγραμματικό χαρακτήρα, είτε με τη μέθοδο της απόσυρσης ενός υποψηφίου στον β’ γύρο.

Έτσι, στη Λυών διαψεύστηκαν οι δημοσκοπήσεις που προεξοφλούσαν ήττα τού νυν οικολόγου δημάρχου Γκρεγκορί Ντουσέ: με τη στήριξη της Ανυπότακτης Γαλλίας κατάφερε -με μόλις 3.500 ψήφους διαφορά- να επικρατήσει του δεξιού Ζαν Μισέλ Ολάς. Στη Μασσαλία ο νυν δήμαρχος Μπενουά Πεγιάν επανεξελέγη με 56%, ενώ κινδύνεψε σοβαρά από τον ακροδεξιό Φρανκ Αλιζιό, που στον β’ γύρο συγκέντρωσε 40%, κάτι που είχε να γίνει από το 1983. Καθοριστική στην επικράτηση Πεγιάν ήταν η απόφαση του υποψήφιου της Ανυπότακτης Γαλλίας Σεμπαστιέν Ντελογκί (12%) να μην μετέχει στον β’ γύρο. Στο Παρίσι ο σοσιαλιστής Εμανουέλ Γκρεγκουάρ, που δεν δέχθηκε συνεργασία με την υποψήφια της Ανυπότακτης Γαλλίας Σοφιά Σικιρού, κατάφερε όμως να επικρατήσει της δεξιάς Ντατί που είχε τη στήριξη Μακρόν και Ακροδεξιάς και θα συνεχίσει το έργο των -επίσης σοσιαλιστών- Αν Ινταλγκό και Μπερτράν Ντελανοέ.

Ένας μακρύς προεκλογικός αγώνας

Το βράδυ του δεύτερου γύρου των Δημοτικών εκλογών, του «τελευταίου εθνικού τεστ πριν από τις προεδρικές εκλογές της ερχόμενης άνοιξης», όπως χαρακτηρίστηκαν από το σύνολο των αναλυτών, όλα τα στρατόπεδα ήταν ευχαριστημένα. Ακόμη και οι μακρονικοί (ο ίδιος ο Μακρόν απέφυγε προσεκτικά να αναμειχθεί), δια στόματος του εφήμερου πρωθυπουργού Γκαμπριέλ Ατάλ, πανηγύρισαν τον... διπλασιασμό των αιρετών τους «σε όλη τη Γαλλία». Ο μόνος σίγουρα χαμένος ήταν ο -επίσης εφήμερος πρωθυπουργός του Μακρόν- Φρανσουά Μπαϊρού που έχασε τη δημαρχία της πόλης Πω, που κατείχε από το 2014. Αναμφισβήτητοι νικητές ο ακροδεξιός Εθνικός Συναγερμός, παρότι δεν κατάφερε να κερδίσει μια μεγάλη πόλη όπως διακαώς επιθυμούσε, και η Ανυπότακτη Γαλλία που παρά την εκστρατεία λάσπης -«ακροαριστερό κόμμα» κατά την αυθαίρετη απόφαση του υπουργείου Εσωτερικών, κατηγορίες από σύσσωμο το πολιτικο-μιντιακό σύστημα περί «αντισημιτισμού», «άσκησης βίας», κ.ά.- εξελίχθηκε σε πολιτική δύναμη-κλειδί, καθοριστική των εξελίξεων. Γεγονός που έχει ιδιαίτερη βαρύτητα ενόψει του 2027...

Έτσι, μόλις παγιώθηκε ο νέος χάρτης των δημοτικών Αρχών στη χώρα, το βράδυ της Κυριακής 22 Μαρτίου, ξεκίνησε, άτυπα, ο μακρύς προεκλογικός αγώνας για την... κορωνίδα των μαχών στη Γαλλία: τις Προεδρικές, την άνοιξη του 2027. Και δεν είναι τυχαίο ότι ξεκίνησε μέσα σε έντονη κακοφωνία στην πολυκατοικία της Αριστεράς-Κεντροαριστεράς. Προσωπικές επιθέσεις, υψηλοί τόνοι, έντονοι χαρακτηρισμοί, ακόμη και από κατεξοχήν ήπιους πολιτικούς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό της Μαρίν Τοντελιέ, επικεφαλής των Πρασίνων, που δεν επανέλαβαν τα πολύ καλά αποτελέσματα των δημοτικών του 2020. Η Τοντελιέ, σε ασυνήθιστα υψηλούς τόνους, στόχευσε τόσο την Ανυπότακτη Γαλλία όσο και το Σοσιαλιστικό Κόμμα. «Η Αριστερά ήταν τοξική για την ίδια σε αυτή την προεκλογική εκστρατεία» δήλωσε, επικρίνοντας τα «απαράδεκτα λόγια» τού επικεφαλής της Ανυπότακτης Γαλλίας Ζαν Λικ Μελανσόν, τα οποία «δεν αποτελούν καν παρεκτροπές αφού πρόκειται για κάτι πλήρως ελεγχόμενο από τον ίδιο». Δριμεία κριτική άσκησε και «σε όσους βρίσκονται δεξιά του Ολιβιέ Φορ (εθνικού γραμματέα του Σοσιαλιστικού Κόμματος) που επιμένουν ότι δεν θα μπορέσουμε ποτέ να συνεργαστούμε ξανά».

Ολάντ εναντίον Φορ

Πράγματι, στο Σοσιαλιστικό Κόμμα από το βράδυ της Κυριακής άρχισαν τα όργανα. Αφορμή το γεγονός ότι ο Φορ, ενώ είχε αποκλείσει κάθε συνεργασία με την Ανυπότακτη Γαλλία (κι ενώ έχει ήδη σώσει στη Βουλή αρκετές φορές την μακρονική κυβέρνηση καταψηφίζοντας τις προτάσεις μομφής της Ανυπότακτης Γαλλίας), αναγκάστηκε, εξαιτίας των πολύ μέτριων αποτελεσμάτων του α’ γύρου, να δώσει πράσινο φως για κατά τόπους συνεργασίες, αφήνοντας την πρωτοβουλία «ανά περίπτωση» στους υποψηφίους. Τη στάση του αυτή επέκρινε ο πρώην Πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ λέγοντας ότι «δεν έθεσε καθαρούς όρους στις συμμαχίες με την Ανυπότακτη Γαλλία» και προσθέτοντας, βιτριολικά με στόχο το 2027, ότι «τα αποτελέσματα αυτών μαρτυρούν την αποτυχία της στρατηγικής Φορ».

Στον Ολάντ απάντησε ο Φορ λέγοντας ότι «ένας πρώην Πρόεδρος δεν θα έπρεπε να λέει τέτοια πράγματα», κατηγορώντας τον για «κυνισμό». Και εξηγώντας ότι ο ίδιος έβαλε μεν έναν κανόνα ενόψει του β’ γύρου, ωστόσο «άκουσα τις ανησυχίες των δημάρχων που ήθελαν να διατηρήσουν το αξίωμά τους μέσα από διαφανείς συνεργασίες με ανθρώπους που δεν είχαν αντισημιτικό ή χουλιγκανικό προηγούμενο» (πρόκειται για τις κατηγορίες που προσάπτουν στον Μελανσόν). Ο Φορ, πάντως, σε προηγούμενη δήλωσή του είχε πει ότι «όταν ένας υποψήφιος της Ανυπότακτης Γαλλίας είναι επικεφαλής μιας συμμαχίας της Αριστεράς, κουβαλάει αναπόφευκτα και το βαρίδι που λέγεται Ζαν-Λικ Μελανσόν».

Μελανσόν εναντίον όλων...

Και όπως ήταν φυσικό, οι απαντήσεις τού άμεσα ενδιαφερομένου δεν άργησαν να έλθουν. Στο μπλογκ του, ο Μελανσόν πήρε το όπλο του και... καθάρισε. «Η Τοντελιέ και ο Φορ θα έπρεπε να λένε “ευχαριστώ” αντί να βρίζουν» έγραψε, αναφερόμενος σε πόλεις όπου η συμμαχία με την Ανυπότακτη Γαλλία λειτούργησε. «Τα βαρίδια είναι αυτοί». Κατηγόρησε τον Φορ ότι πρόδωσε το κόμμα του, τους συμμάχους του και «τη νοημοσύνη των ακροατών του, αφού έχασε πέντε μεγάλες πόλεις που κατείχε το κόμμα του». Ενώ είπε ότι η Τοντελιέ πρέπει να γραφτεί στο «Γκίνες των ηττημένων γιατί επί 20 χρόνια χάνει από τον Εθνικό Συναγερμό στην πόλη Ενέν-Μπομόν». Τέλος, έδωσε και το στίγμα ενόψει των Προεδρικών: δεν θα υπάρξει ένωση με την Ανυπότακτη Γαλλία. «Δεν θα ρισκάρουμε τη σταθερότητα της κυβερνητικής δράσης με ανθρώπους τόσο ασταθείς, ψεύτες και δολοπλόκους».