ΑΝΑΝΕΩΣΗ στη δράση
ΤΟΛΜΗ στην πολιτική
ΕΥΘΥΝΗ για την κοινωνία και τη χώρα
Αυξάνοντας τον φόρο στις μικρές ζυθοποιίες – δύο θα πληρώσουν από 1,5 εκατ. ευρώ – η κυβέρνηση ευνοεί τους δύο μεγάλους που ελέγχουν το 80% της ελληνικής αγοράς. Η ΒΕΡΓΙΝΑ και η ΕΖΑ που ακολουθούν, κατέχουν το 10% της αγοράς και το μέτρο θα τις εμποδίσει απλώς να μεγαλώσουν κερδίζοντας πρόσθετα μερίδια αγοράς από την Amstel και την Carlsberg.
Μετά τις εκλογές και με μεγάλη καθυστέρηση έγινε το πρώτο βήμα για το συντονισμό της παραπέρα δράσης της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗΣ.
Το Κεντρικό Συντονιστικό Όργανο είναι πλέον γεγονός. Στην πολιτική αναζητάς το σωστό timing.
Αν είναι πρόωρο το βήμα τόκαψες, αν είναι πολύ αργό έχασες το τραίνο!
Είναι κοινή πεποίθηση πως η κοινωνία είναι έτοιμη, εμείς κωλυσιεργούμε …
Εμπρός για Περιφερειακά Συντονιστικά Όργανα τώρα.
Εμπρός για Τοπικά Συντονιστικά Όργανα παντού, στους χώρους δουλειάς, στους δήμους, στα χωριά.
Πρωθυπουργός και υπουργοί μιλάνε με υπονοούμενα που θέλουν να δείξουν στα εκάστοτε «θύματα» των αναφορών τους τη δύναμη των ενοχοποιητικών στοιχείων που γνωρίζουν, αλλά δεν αποκαλύπτουν. Πρωθυπουργός και υπουργοί υπονοούν τη δυνατότητα να εκπέμψουν πολιτικές για να αποκαταστήσουν αδικίες σε κοινωνικές ομάδες «θύματα» φορολογικών ή άλλων επιλογών, επικαλούμενοι «ισοδύναμα μέτρα», που όμως δεν τα αποκαλύπτουν καθώς τα επεξεργάζονται… για το μέλλον. Αυτές οι πολιτικές πρακτικές των καιρών μας βασίζονται σε μια κοινή μεθοδολογία προθέσεων.
Από την αρχή της κρίσης αλλά κυρίως από το 2012 ο όρος “ισοδύναμα” έχει εγκατασταθεί στο δημόσιο λόγο. Μόνον η είσοδος αυτού του όρου, μόνον η σκέψη πως είναι αναγκαία μία στοιχειωδώς συγκεκριμένη και επεξεργασμένη πρόταση προς ταυτόχρονη επίλυση του δημοσιονομικού προβλήματος και ανακούφιση των πιο αδύναμων συνιστά πρόοδο για το ελληνικό πολιτικό σύστημα.
Μέχρι το ξέσπασμα της κρίσης το ελληνικό πολιτικό σύστημα κατέφευγε σε δανεισμό προς ικανοποίηση δημοσιονομικών αναγκών και διαρκή ενσωμάτωση στο κράτος διαφόρων αιτημάτων συντεχνιακής φύσης.
Συνέβησαν πριν 75 χρόνια. Το σημειώνω για να προλάβω ανιστόρητες ερμηνείες «για τους άξιους προγόνους μας και το πόσο ηττοπαθείς είμαστε σήμερα οι απόγονοί τους» ή άλλες εξίσου ανιστόρητες ερμηνείες για «εθνικιστική έξαρση και υπερπατριωτισμό», που πηγάζουν, τάχα, από το άρθρο. Τότε που συνέβησαν, το έθνος – κράτος ήταν το κυρίαρχο μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης και η διαφύλαξη της κυριαρχίας και της ανεξαρτησίας αυτονόητο καθήκον. Δεν είχαν αναπτυχθεί οι διεθνείς οργανισμοί - συμμαχίες κρατών, που ακολούθησαν, όπου ένα κράτος περιορίζει συνειδητά την στενή εθνική κυριαρχία του στο εσωτερικό, προς όφελος θεσμών και κανόνων μιας υπερκρατικής – διακρατικής συμμαχίας, διότι εκτιμά ότι έτσι εξυπηρετούνται καλύτερα τα συμφέροντά του.
Η οικονομική κρίση μας θέτει καθημερινά ως κοινωνία μπροστά σ’ ένα δίλημμα για τη στάση μας απέναντι στις εξελίξεις της παγκοσμιοποίησης. Από τη μία, έχουμε να επιλέξουμε τη συμμετοχή σε μια ανοιχτή κοινωνία και να διεκδικήσουμε τη βελτίωση της ζωής μας μέσα σ’ ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον δυσμενών συσχετισμών αλλά και ελευθερίας κι απ’ την άλλη να θεωρήσουμε ότι όσα κακά μας συμβαίνουν οφείλονται σε αυτήν ακριβώς τη συμμετοχή και ν’ αναζητήσουμε την πολυπόθητη ανάκαμψη στις παραδόσεις μιας κλειστής κι ενδεχομένως συντηρητικής κοινωνίας.
Τελικά το μόνο αποτέλεσμα της επίσκεψης Ολάντ ήταν κάποια μεγάλα λόγια και η υπογραφή μιας κοινής διακήρυξης συνεργασίας για επενδύσεις στην Ελλάδα. Δεν το λες και σπουδαίο. Δημιουργήθηκε όμως η εντύπωση ότι ο Αλέξης Τσίπρας μαθαίνει τη σοσιαλδημοκρατία α λα γαλλικά. Αλλωστε, όχι μόνο ο Ολάντ αλλά και άλλοι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες «υποστηρίζουν» τον Τσίπρα. Τους ενδιαφέρει στ’ αλήθεια αν ο Τσίπρας θα γίνει σοσιαλδημοκράτης;
Τί θα μείνει από την επίσκεψη Ρούμπιο στην Αθήνα; Εύκολο στοίχημα. Η ομιλία στην Πνύκα και μόνον. Υποψιάζομαι μάλιστα ότι το ισχυρότερο ίσως από τα κίνητρα ώστε να περιλάβει την Αθήνα σε αυτό το ευρωπαϊκό του ταξίδι, μεταξύ Ρέικιαβικ και Λισσαβόνας, ήταν ακριβώς η ευκαιρία να πάρει, φεύγοντας, στις αποσκευές του αυτήν την εικόνα: Να εκφωνεί μια ομιλία, με φόντο τον Παρθενώνα...
Στον πυρήνα της Νέας Δημοκρατίας που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1974 βρισκόταν η λαϊκότητα και όχι η δεξιά ταυτότητα. Σήμερα, στα 52 της χρόνια, η Νέα Δημοκρατία, στο σύνολό της, βρίσκεται πιο μακριά από τον ελληνικό λαό από ποτέ
Χρειάστηκε να περάσει και να σβήσει η τελετουργία της ΔΕΘ, να μετρηθεί δημοσκοπικά και να προσπεραστεί το (αδύναμο, εν τέλει) αποτύπωμά της, χρειάζεται ήδη να πλησιάζουμε σιγά-σιγά στην κατάθεση του Προϋπολογισμού 2027/εκλογικού έτους υπό συνθήκες συναγερμού, ώστε να θυμηθούμε ότι «όταν οι άνθρωποι σχεδιάζουν, ο Θεός καγχάζει».
Η Έκθεση για την Ελλάδα, που ψηφίστηκε προχθές από το Συμβούλιο της Ευρώπης, η πρώτη από το 2018, είναι διατυπωμένη βέβαια σε γλώσσα διπλωματική. Οι επισημάνσεις της, όμως, για «σημαντικές προκλήσεις ως προς την λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών» έχουν δόντια και δαγκώνουν.
Καλά είναι τα κρασιά κι οι μπίρες, καλά τα τσιπουράκια και τα ουισκάκια, μα σαν την αλκοόλη της εξουσίας δεν έχει. Με όποιο ηδονικό υγρό κι αν τη συγκρίνεις, υπερέχει σαφώς. Τεκμήριο πρώτο: Κυκλοφορεί πάντα σε καθαρή μορφή. Ουδείς ελεγκτικός μηχανισμός μπορεί να τη νοθέψει, ουδείς αντισταθμιστικός παράγοντας να την αμβλύνει. Οσο δε για την περιλάλητη «υποχρέωση λογοδοσίας», αδυνατεί να κατεβάσει τα γράδα της.
Εφέτος, το Δημόσιο εισέπραξε 1,6 δισ. ευρώ παραπάνω φόρους (905 εκατ. ευρώ από το ΦΠΑ, 439 εκατ. από τον φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων και 62 εκατ. από τους φόρους στην ακίνητη περιουσία και μικρότερες πηγές). Αρα, το δημοσιονομικό «μαξιλάρι» για να αντιμετωπιστούν έκτακτα γεγονότα, όπως η απρόβλεπτη ενεργειακή κρίση, υπάρχει
Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης επιστρέφει από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, έχοντας προσπεράσει ακόμη ένα από τα πολλά «ορόσημα» που ο ίδιος έθεσε για ουσιαστικές εξελίξεις στο Κυπριακό, χωρίς κανένα από αυτά να επαληθευτεί στη διάρκεια της προεδρικής θητείας του.
...Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση όπου το κόμμα που διεκδικεί να είναι φορέας της σταθερότητας έχει γίνει, απομονωμένο, παράγοντας πολιτικής αστάθειας. Και τα κόμματα που θα μπορούσαν να εκπροσωπήσουν το αίτημα της αλλαγής μοιάζουν αδύναμα να χτίσουν μια κοινωνική συμμαχία, που να περιλαμβάνει και τους «εντός» και τους «εκτός» και να έχει πλειοψηφική προοπτική.
… Για να μην σας μπλέκουμε με πολλά νούμερα και τεχνικά. Εμείς είχαμε κάθε λόγο να κάνουμε μεγάλες επενδύσεις σε μπαταρίες, αλλά δεν τις κάναμε. Τις έκαναν οι Βούλγαροι. Έτσι, το μεσημέρι που δεν χρειαζόμαστε τόσο ρεύμα όσο παράγουμε, το στέλνουμε στην Βουλγαρία και οι Βούλγαροι μας το δίνουν και πάλι πίσω το βράδυ που το χρειαζόμαστε. Αυτό το πέρα δώθε έχει ένα κάποιο κόστος…
Δεν είναι διαπραγματεύσιμες αρχές όπως η εδαφική ακεραιότητα, η ειρηνική επίλυση των διαφορών, η απαγόρευση της απειλής ή της χρήσης βίας, το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο, η βιώσιμη ανάπτυξη, τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι θεμελιώδεις ελευθερίες.
Εξαιρετικά λυπηρή και ανησυχητική η βία ανηλίκων κατά ανηλίκων. Αλλά και ζοφερά αποκαλυπτική για την κοινωνία και την πολιτεία, για τις αντιλήψεις και τις ιδέες που δεσπόζουν και αναπαράγονται αέναα. Οπου κι αν λυσσομανάει: κοντά σε γήπεδο, σε κάποιο αλσύλλιο, στους δρόμους. Οπως κι αν μορφοποιείται: με μπαμπεσιά και χωσιά, έπειτα από ραντεβού θανάτου ή εντελώς τυχαία, απλώς επειδή συναπαντήθηκαν δύο χωροκτητικές αγέλες.
Στην περίοδο της πανδημίας, τα τιμώμενα πρόσωπα ήταν οι γιατροί των δημόσιων νοσοκομείων, οι ντελιβεράδες, οι εργαζόμενοι στις πλατφόρμες που μας έφερναν πακέτα στο σπίτι. Ολοι τούς επαινούσαμε, με πρώτες τις κυβερνήσεις, που εξήραν την εργατικότητα και την αυτοθυσία τους. «Ηρωες της πρώτης γραμμής» αποκαλούσαν τους γιατρούς οι υπουργοί Υγείας, καλώντας μάλιστα μια εποχή τους πολίτες να βγαίνουν στα μπαλκόνια και να τους χειροκροτούν.