Η Σύσκεψη των Αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας υπήρξε, αναμφίβολα, μια τραυματική θεσμική εμπειρία, που ήρθε να επιβαρύνει ακόμη περισσότερο την ήδη προβληματική λειτουργία του πολιτικού μας συστήματος.
Ως εκ τούτου, ένας άτυπος θεσμός, που προέκυψε στην συνταγματική μας πραγματικότητα σαν έσχατη λύση, προκειμένου να μπορεί να επιτευχθεί συνεννόηση των κομμάτων για μείζονα πολιτικά ζητήματα εθνικής σημασίας, κινδυνεύει να περιπέσει σε ανυποληψία, όχι γιατί η διαμεσολάβηση του Προέδρου της Δημοκρατίας, ως ρυθμιστή του πολιτεύματος, δεν είναι αναγκαία αλλά διότι τα πολιτικά κόμματα δεν μπορούν να αρθούν, ούτε καν σε τόσο κρίσιμες για τη χώρα στιγμές, στο ύψος των περιστάσεων.
Εάν δεν ήταν το αποτρόπαιο τρομοκρατικό χτύπημα και τα όσα δραματικά συμβαίνουν στη Μ. Ανατολή, το Παρίσι θα ήταν σήμερα στο επίκεντρο του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου ενδιαφέροντος για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Και τούτο γιατί στο Παρίσι αρχίζει σήμερα (30/11) η μεγάλη διάσκεψη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής (COP21/CMP11)
Είναι αυτός που έχτισε την πολιτική του καριέρα στον διχαστικό λόγο και στην απόρριψη στοιχειώδους συναίνεσης, από την αρχή της κρίσης. Είναι ο πολιτικός που έχτισε πέτρα- πέτρα το πολιτικό του προφίλ, καταγγέλλοντας όσους ανέλαβαν να βγάλουν τη χώρα από την κρίση, ως πουλημένους, μερκελιστές, ξενόδουλους και τσολάκογλου.
Είναι αλήθεια ότι στα μέρη μας το θράσος θεωρείται -και το χειρότερο, αποδεικνύεται- ότι είναι προσόν. Είναι, άλλωστε, ένας από τους βασικότερους λόγους, αν όχι ο βασικότερος, της επιτυχίας του Αλ. Τσίπρα. Που, όμως, δεν εννοεί να καταλάβει ότι σε όλα υπάρχουν όρια, τα οποία κανένας, ποτέ και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να υπερβαίνει ατιμωρητί.
Πριν από περίπου τρεις μήνες τέθηκε αυτό το ερώτημα όταν η χώρα κινδύνεψε να μείνει εκτός ευρωζώνης με τα γνωστά προβλήματα στον ΣΥΡΙΖΑ. Τότε δόθηκε η συναίνεση παρά την αναποτελεσματική διαπραγμάτευση της κυβέρνησης και η χώρα παρέμεινε στην ευρωζώνη και στην Ε.Ε. με την στήριξη 220 βουλευτών. Και ενώ η στήριξη δόθηκε για να αποφευχθούν νέες εκλογές, αντί να προχωρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ σε μία κυβέρνηση ευρείας πλειοψηφίας πήγε ο ίδιος την χώρα σε εκλογές με το διχαστικό σύνθημα τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν και στη συνέχεια έκανε κυβέρνηση και πάλι με τους ΑΝΕΛ με οριακή πλειοψηφία 155 βουλευτών.
Την Παρασκευή 27 Νοεμβρίου στη Δράμα έβρεχε. Όποιος έτυχε να επισκεφθεί την Εφορία, το Δήμο, τη ΔΕΥΑΔ αντίκριζε ουρές γερόντων – συνταξιούχων του ΟΓΑ από τα χωριά να περιμένουν στην ουρά, να μουρμουρίζουν, να βρίζουν επί δικαίων και αδίκων. Ο λόγος;
Δεν είχαν ενημερωθεί εγκαίρως ότι όσοι διαθέτουν όχι μόνο γεωτρήσεις για βιομηχανικούς, εμπορικούς ή αγροτικούς σκοπούς, αλλά ακόμη και για οικιακή χρήση και για να ποτίζουν το μπαξεδάκι τους, δηλαδή ακόμη και όσοι έχουν πηγάδια ή τουλούμπες εδώ και δεκαετίες όφειλαν να το δηλώσουν για να το σώσουν.
Τον τελευταίο καιρό παρατηρείται έντονη κινητικότητα στο χώρο της κεντροαριστεράς. Ιδιαιτέρως μετά την δημιουργία της Δημοκρατικής Συμπαράταξης οι προσπάθειες για την διαμόρφωση μιας σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής πρότασης προς την ελληνική κοινωνία αυξάνουν. Βέβαια στον μέχρι τώρα διάλογο, ο οποίος δεν είναι συστηματικός, δεν συμμετέχουν όλοι οι σχηματισμοί, που κινούνται στο χώρο της κεντροαριστεράς, όπως είναι το Ποτάμι.
Υπάρχει ένας σίγουρος τρόπος για να μη γίνει οποιοδήποτε βήμα προς την κατεύθυνση της συνεννόησης: Το πολιτικό προσωπικό να επικαλείται την έκδηλη απουσία της κατά το παρελθόν για να δικαιολογήσει την αποφυγή της σήμερα. Ο ένας να επικαλείται ότι η σημερινή κυβέρνηση είχε κάποτε σύνθημα «εμείς ή αυτοί». Και ο άλλος ότι η νυν αντιπολίτευση, όταν ήταν κυβέρνηση, αρνιόταν και να τον συναντήσει έστω, χαρακτηρίζοντάς τον τόσο επικίνδυνο για τη δημοκρατία (ως ένα από τα δύο άκρα...) ώστε να αρνηθεί ακόμα και να τον υποδεχτεί και να του παραδώσει το Μέγαρο Μαξίμου.
Η παροιμία λέει - και συγγνώμη για την αναπαραγωγή μιας κάπως ακατάλληλης διατύπωσης - πως «αν κατουράς στη θάλασσα, θα το βρεις στο αλάτι». Και η παροιμία επιβεβαιώνεται θεαματικά αυτές τις ημέρες. Πάρτε για παράδειγμα τη Νέα Δημοκρατία.Το 2009 άλλαξε βιαστικά, εν κινήσει, το καταστατικό της ενώ είχε ξεκινήσει η διαδικασία εκλογής νέου αρχηγού και υιοθέτησε μια αμφιλεγόμενη διαδικασία «λαϊκής συμμετοχής»
Η εισήγηση του προέδρου της ΔΗΜΑΡ, Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
Δημοσιευμένο: 2015-11-28
Η χώρα μας βρίσκεται σε μία εξαιρετικά κρίσιμη καμπή. Η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη και η πολιτική που ασκείται οδηγεί σε ολοένα και μεγαλύτερα αδιέξοδα. Δεν έχει φανεί η διέξοδος από μια πορεία που υποβαθμίζει το επίπεδο διαβίωσης των πολιτών και απειλεί την ίδια την επιβίωση ενός ευρέως φάσματος κοινωνικών στρωμάτων. Η σκληρή αυτή πραγματικότητα αλλά και η αναποτελεσματικότητα της κυβέρνησης καθρεφτίζονται στον κρατικό προϋπολογισμό που κατατέθηκε για το 2016 και θα συζητηθεί τις επόμενες μέρες στην Ολομέλεια της Βουλής και στον οποίο δεν διαγράφεται κανένα συγκεκριμένο πολιτικό σχέδιο για την επίλυση των κρίσιμων προβλημάτων της ελληνικής κοινωνίας.
Η εισήγηση του προέδρου της ΔΗΜΑΡ
Η Απόφαση της ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ της ΔΗΜΑΡ
Αποχωρούμε από τα αδιέξοδα(το κείμενο των 17 μελών της ΚΕ, που απεχώρησαν από την ΔΗΜΑΡ)
Αρκεί μια βόλτα σε οποιοδήποτε πανεπιστήμιο της χώρας για να πείσει ακόμη και τον πιο ένθερμο υποστηρικτή των δημοκρατικών διαδικασιών, ότι η δημοκρατία δεν λείπει από τα ελληνικά ΑΕΙ. Αντιθέτως, έχει τόση πολλή που ο καθείς μπορεί να βάψει το πανεπιστήμιο στο χρώμα που θέλει, να χτίσει τον πρύτανη της απαρέσκειάς του, να διακόψει όποιο μάθημα δεν γουστάρει, να προπηλακίσει κάθε ομιλητή με τον οποίο διαφωνεί.
Δεν πέρασαν ούτε 70 ημέρες από το ραντεβού με την κάλπη και είναι διάχυτη η «πικρή» γεύση στην κοινωνία όσο και το πολιτικό σύστημα πως πολύ σύντομα θα βρεθούμε και πάλι μπροστά σε πολιτικό αδιέξοδο.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ξέχασε πολύ γρήγορα τις αντιμνημονιακές ρητορείες και τα λαμπερά, δήθεν φιλολαικά συνθήματα, διαπιστώνοντας στην πράξη πόσο δύσκολη είναι η εφαρμογή ενός μνημονίου σκληρής δημοσιονομικής προσαρμογής χωρίς καλά προετοιμασμένο σχέδιο. Το γεγονός ότι τα κυβερνητικά στελέχη διακατέχονται από ένα απίστευτο μίγμα αναποτελεσματικότητας και ιδεοληψιών, ικανό από μόνο του να ρίξει την χώρα στα βράχια είναι ένας επιπλέον παράγοντας που συντείνει στην επερχόμενη πολιτική χρεοκοπία.
Τί θα μείνει από την επίσκεψη Ρούμπιο στην Αθήνα; Εύκολο στοίχημα. Η ομιλία στην Πνύκα και μόνον. Υποψιάζομαι μάλιστα ότι το ισχυρότερο ίσως από τα κίνητρα ώστε να περιλάβει την Αθήνα σε αυτό το ευρωπαϊκό του ταξίδι, μεταξύ Ρέικιαβικ και Λισσαβόνας, ήταν ακριβώς η ευκαιρία να πάρει, φεύγοντας, στις αποσκευές του αυτήν την εικόνα: Να εκφωνεί μια ομιλία, με φόντο τον Παρθενώνα...
Στον πυρήνα της Νέας Δημοκρατίας που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1974 βρισκόταν η λαϊκότητα και όχι η δεξιά ταυτότητα. Σήμερα, στα 52 της χρόνια, η Νέα Δημοκρατία, στο σύνολό της, βρίσκεται πιο μακριά από τον ελληνικό λαό από ποτέ
Χρειάστηκε να περάσει και να σβήσει η τελετουργία της ΔΕΘ, να μετρηθεί δημοσκοπικά και να προσπεραστεί το (αδύναμο, εν τέλει) αποτύπωμά της, χρειάζεται ήδη να πλησιάζουμε σιγά-σιγά στην κατάθεση του Προϋπολογισμού 2027/εκλογικού έτους υπό συνθήκες συναγερμού, ώστε να θυμηθούμε ότι «όταν οι άνθρωποι σχεδιάζουν, ο Θεός καγχάζει».
Η Έκθεση για την Ελλάδα, που ψηφίστηκε προχθές από το Συμβούλιο της Ευρώπης, η πρώτη από το 2018, είναι διατυπωμένη βέβαια σε γλώσσα διπλωματική. Οι επισημάνσεις της, όμως, για «σημαντικές προκλήσεις ως προς την λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών» έχουν δόντια και δαγκώνουν.
Καλά είναι τα κρασιά κι οι μπίρες, καλά τα τσιπουράκια και τα ουισκάκια, μα σαν την αλκοόλη της εξουσίας δεν έχει. Με όποιο ηδονικό υγρό κι αν τη συγκρίνεις, υπερέχει σαφώς. Τεκμήριο πρώτο: Κυκλοφορεί πάντα σε καθαρή μορφή. Ουδείς ελεγκτικός μηχανισμός μπορεί να τη νοθέψει, ουδείς αντισταθμιστικός παράγοντας να την αμβλύνει. Οσο δε για την περιλάλητη «υποχρέωση λογοδοσίας», αδυνατεί να κατεβάσει τα γράδα της.
Εφέτος, το Δημόσιο εισέπραξε 1,6 δισ. ευρώ παραπάνω φόρους (905 εκατ. ευρώ από το ΦΠΑ, 439 εκατ. από τον φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων και 62 εκατ. από τους φόρους στην ακίνητη περιουσία και μικρότερες πηγές). Αρα, το δημοσιονομικό «μαξιλάρι» για να αντιμετωπιστούν έκτακτα γεγονότα, όπως η απρόβλεπτη ενεργειακή κρίση, υπάρχει
Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης επιστρέφει από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, έχοντας προσπεράσει ακόμη ένα από τα πολλά «ορόσημα» που ο ίδιος έθεσε για ουσιαστικές εξελίξεις στο Κυπριακό, χωρίς κανένα από αυτά να επαληθευτεί στη διάρκεια της προεδρικής θητείας του.
...Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση όπου το κόμμα που διεκδικεί να είναι φορέας της σταθερότητας έχει γίνει, απομονωμένο, παράγοντας πολιτικής αστάθειας. Και τα κόμματα που θα μπορούσαν να εκπροσωπήσουν το αίτημα της αλλαγής μοιάζουν αδύναμα να χτίσουν μια κοινωνική συμμαχία, που να περιλαμβάνει και τους «εντός» και τους «εκτός» και να έχει πλειοψηφική προοπτική.
… Για να μην σας μπλέκουμε με πολλά νούμερα και τεχνικά. Εμείς είχαμε κάθε λόγο να κάνουμε μεγάλες επενδύσεις σε μπαταρίες, αλλά δεν τις κάναμε. Τις έκαναν οι Βούλγαροι. Έτσι, το μεσημέρι που δεν χρειαζόμαστε τόσο ρεύμα όσο παράγουμε, το στέλνουμε στην Βουλγαρία και οι Βούλγαροι μας το δίνουν και πάλι πίσω το βράδυ που το χρειαζόμαστε. Αυτό το πέρα δώθε έχει ένα κάποιο κόστος…
Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα, πρόεδρος της Βραζιλίας, Αντόνιο Κόστα, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβούλιου, Ουίλιαμ Ρούτο, πρόεδρος, Μαρκ Κάρνεϊ, πρωθυπουργός του Καναδά
KReport, 2026-09-22
Δεν είναι διαπραγματεύσιμες αρχές όπως η εδαφική ακεραιότητα, η ειρηνική επίλυση των διαφορών, η απαγόρευση της απειλής ή της χρήσης βίας, το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο, η βιώσιμη ανάπτυξη, τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι θεμελιώδεις ελευθερίες.
Εξαιρετικά λυπηρή και ανησυχητική η βία ανηλίκων κατά ανηλίκων. Αλλά και ζοφερά αποκαλυπτική για την κοινωνία και την πολιτεία, για τις αντιλήψεις και τις ιδέες που δεσπόζουν και αναπαράγονται αέναα. Οπου κι αν λυσσομανάει: κοντά σε γήπεδο, σε κάποιο αλσύλλιο, στους δρόμους. Οπως κι αν μορφοποιείται: με μπαμπεσιά και χωσιά, έπειτα από ραντεβού θανάτου ή εντελώς τυχαία, απλώς επειδή συναπαντήθηκαν δύο χωροκτητικές αγέλες.
Στην περίοδο της πανδημίας, τα τιμώμενα πρόσωπα ήταν οι γιατροί των δημόσιων νοσοκομείων, οι ντελιβεράδες, οι εργαζόμενοι στις πλατφόρμες που μας έφερναν πακέτα στο σπίτι. Ολοι τούς επαινούσαμε, με πρώτες τις κυβερνήσεις, που εξήραν την εργατικότητα και την αυτοθυσία τους. «Ηρωες της πρώτης γραμμής» αποκαλούσαν τους γιατρούς οι υπουργοί Υγείας, καλώντας μάλιστα μια εποχή τους πολίτες να βγαίνουν στα μπαλκόνια και να τους χειροκροτούν.
