...Η πολιτική απεχθάνεται τα κενά, όπως και η φύση. Το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ παρέμεινε σε μονοψήφια ποσοστά και απέτυχε να ανατρέψει τους πολιτικούς συσχετισμούς, λόγω της ταύτισής του με τη ΝΔ σε κορυφαία ζητήματα πολιτικής, όπως η απλή αναλογική και η Συμφωνία των Πρεσπών. Εμείς από την πρώτη στιγμή είπαμε ότι το εγχείρημα της Προοδευτικής Συμμαχίας δεν έχει ευκαιριακά χαρακτηριστικά αλλά είναι μία στρατηγική επιλογή με στόχο την συσπείρωση ευρύτερων κοινωνικών και πολιτικών προοδευτικών δυνάμεων και την προώθηση προοδευτικών τομών και αλλαγών που τόσο έχει ανάγκη η χώρα. Στις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία έλαβε ποσοστό 32%, που τον κατέστησε αδιαμφισβήτητο εκφραστή της προοδευτικής παράταξης. Τώρα είναι η ώρα να γίνει πράξη η διαδικασία μετασχηματισμού σ’ ένα σύγχρονο και μαζικό κόμμα της αριστερής προοδευτικής παράταξης.

Ο Αλ. Τσίπρας, κατά την πρώτη συνεδρίαση του νέου Πολιτικού Συμβουλίου της Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης χαρακτήρισε τη συγκρότηση του ΠΣ ως «ένα μεγάλο βήμα στην πορεία διεύρυνσης και μετασχηματισμού του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα κόμμα μεγάλο, ανοιχτό και πολυσυλλεκτικό, με πολιτική ενότητα και δημοκρατικές λειτουργίες».Ο ίδιος τόνισε πως το πρώτο βήμα σε αυτή την πορεία ήταν η Διακήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία, το δεύτερο η συγκρότηση της Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης και το τρίτο είναι σήμερα η σύγκληση του Πολιτικού Συμβουλίου.

Επιβεβαιώνεται ιστορικά: Ο καπιταλισμός ξεπερνούσε τις κρίσεις υπερχρέωσης με την έκδοση άφθονου νέου χρήματος, που τόνωνε την οικονομική δραστηριότητα και προκαλούσε πληθωρισμό, που «έτρωγε» μεγάλο μέρος του χρέους. Ο πληθωρισμός προκαλεί μια de facto αναδιάρθρωση, de facto «κούρεμα» του χρέους. Αυτό λοιπόν που συνέβαινε πάντα, όπως υποστήριξαν η C. Reinhart και ο K. Rogoff με τη γνωστή εργασία τους, που προκλητικά τιτλοφόρησαν «Αυτή τη φορά είναι διαφορετικά» (επιδιώκοντας να υπερτονίσουν το αντίθετο, ότι δεν είναι διαφορετικά, ότι μόνο με αυτόν τον τρόπο ξεπερνιέται μια κρίση χρέους...), αυτή τη φορά δεν συμβαίνει. Πρώτη φορά, ύστερα από βαθιά κρίση χρέους το παγκόσμιο χρέος αντί να μειώνεται αυξάνεται.

Το βράδυ της 7ης Ιουλίου ο Αλέξης Τσίπρας κάλεσε σε μια ευρύτατη συστράτευση για το μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ- ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ σε μια μεγάλη προοδευτική παράταξη με ευθύνη για το παρόν και το μέλλον του τόπου.

Τους μήνες που ακολούθησαν υπήρξε μεγάλη κινητικότητα και ανταπόκριση. Εκφράστηκε με τις αθρόες εγγραφές νέων μελών, με τις μαζικές συγκεντρώσεις ανά την περιφέρεια, με τη συγκέντρωση υπογραφών στήριξης του εγχειρήματος, με τη συγκρότηση της Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης (ΚΕΑ), που θα οδηγήσει την άνοιξη στο Συνέδριο του χώρου.

Και αν αντίστροφα από ό,τι συνήθως λέγεται, τώρα είναι η στιγμή; Η στιγμή να βγούμε από την πολύχρονη αδράνεια με την οποία αντιμετωπίζουμε τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και τις εντάσεις της Ανατολικής Μεσογείου; Η κυρίαρχη άποψη λέει το αντίθετο. Όταν σε πιέζουν δεν κάνεις διάλογο γιατί είναι σαν να υποχωρείς. Το ίδιο μότο επαναλήφθηκε ύστερα από τη νέα κίνηση της Τουρκίας να υπογράψει το γνωστό μνημόνιο με τον αμφισβητούμενο ηγέτη της Λιβύης. Όμως η διεθνής αποδοκιμασία του μνημονίου ήταν ιδιαιτέρως ηχηρή και σε αυτήν συμμετείχε και η Ρωσία πέραν των ευρωπαϊκών χωρών. Αντί να το υποτιμούμε, το γεγονός πρέπει να μας κάνει να σκεφτούμε. Μπορεί οι τελευταίες εξελίξεις να αποτελούν ευκαιρία αντί να συνιστούν μόνο σαν απειλή; Μήπως με άλλα λόγια η υπερεπέκταση της Τουρκίας σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο έβαλε πολλούς πλέον παίκτες στο παιχνίδι γεγονός που μας επιτρέπει να αντιμετωπίσουμε τολμηρότερα τον πυρήνα των διαφορών μας με τη γείτονα ξεπερνώντας τους φόβους και τις αδράνειές μας;

Αν και η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις 40 πλουσιότερες χώρες του κόσμου, όσον αφορά τις επενδύσεις η κατάσταση δεν είναι κακή, είναι χειρότερη. Με κριτήριο τις επενδύσεις παγίου κεφαλαίου ως ποσοστό του ΑΕΠ, η Ελλάδα δεν είναι μόνο ουραγός στην Ευρώπη (με 11,1% έναντι 21% μέσου όρου Ευρωζώνης...), είναι και από τις τελευταίες χώρες στον κόσμο – μαζί με αποτυχημένα κράτη, χώρες που κατέρρευσαν από πτώχευση ή αιματηρές συγκρούσεις. Αυτή, δυστυχώς, είναι η πραγματικότητα. Και αποτυπώνεται στα επίσημα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Είχαν όλες τις προϋποθέσεις για ελαφρύνσεις προς τα μεσαία και λαϊκά στρώματα, αλλά επέλεξαν να κατευθύνουν το μισό και πλέον μέρος του δημοσιονομικού χώρου στις επιχειρήσεις

- Ο στόχος για ανάπτυξη στο 2,8% κινείται σε πολύ αισιόδοξες προβλέψεις, μεγαλύτερες ακόμη κι από ό,τι προβλέπουν διεθνείς οργανισμοί

- Θα μπορούσαμε να έχουμε επιπλέον θετικά μέτρα 1,8 δισ. ευρώ αν η Ν.Δ. προχωρούσε το σχέδιο για μείωση του στόχου πρωτογενών πλεονασμάτων από 3,5% σε 2,5%

Αδικαιολόγητα αιφνιδιάστηκε η κυβέρνηση από τις εξελίξεις. Η στρατηγική της Τουρκίας δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία. Με το παράνομο μνημόνιο με τη Λιβύη επιχειρεί να δημιουργήσει αντιπερισπασμό στην απομόνωση που έχει περιέλθει λόγω των επιλογών της να παραβιάζει το Δίκαιο της Θάλασσας, αλλά και λόγω της αναβάθμισης της γεωπολιτικής θέσης της Ελλάδας με τις τριμερείς συνεργασίες και την εν γένει πολυδιάστατη πολιτική μας. Αποσκοπεί στο να παρεμβάλει νομικούς και πραγματικούς φραγμούς στον East Med και να μας εμποδίσει να ασκήσουμε τα δικαιώματά μας για οριοθέτηση της ΑΟΖ με χώρες όπως η Αίγυπτος.

Ας αρχίσουμε παραθέτοντας ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός: η άνοδος της Ακροδεξιάς ανά τον κόσμο συνεχίζεται και επιταχύνεται. Δεν πρόκειται για συμπτώσεις ή συγκυριακά φαινόμενα, αλλά για κρίση βαθιά. Θα ήταν εγκληματικό να την αγνοήσουμε. Κάτι πρέπει να κάνουμε.

Και το τι είναι αυτό το κάτι όλοι το γνωρίζουμε: το ευρύτερο δυνατό μέτωπο των πολιτικών δυνάμεων που ναι μεν διαφωνούν για πολλά, αλλά πιστεύουν στην κοινοβουλευτική δημοκρατία και στις θεμελιώδεις αξίες μιας ανοιχτής κοινωνίας, όπως τη ζήσαμε στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες μετά τον πόλεμο.

O ποταμός Εβρος έχει μήκος 168 χιλιομέτρων. Ο φράχτης έχει στηθεί στο σημείο όπου είναι στεριά και έχει μήκος 12,5 χιλιομέτρων, μια περιοχή από την οποία έτσι αλλιώς δεν είχαμε ροές. Σε κάθε περίπτωση, έχει καλυφθεί όλο το τμήμα της ξηράς και αν απομένει κάποιο σημείο είναι πολύ μικρό και άνευ ιδιαίτερης σημασίας όσον αφορά το πέρασμα. Επί υπουργίας μου, με κλιμάκιο του στρατού και της αστυνομίας ταξίδεψα κατά μήκος όλου του ποταμού δύο φορές έτσι ώστε να έχω εποπτεία και εικόνα όλης της περιοχής και να γνωρίζω τι ακριβώς έχουμε να αντιμετωπίσουμε.

Τον περασμένο Ιούνιο, ο Κώστας Σημίτης επισήμανε τους κινδύνους ενός θερμού επεισοδίου με την Τουρκία. Υπενθύμισε ότι στα ζητήματα που μας χωρίζουν υπάρχει και η άποψη της άλλης πλευράς, πως το διεθνές δίκαιο και ο διεθνής παράγοντας δεν είναι εξ ολοκλήρου με το μέρος μας και ότι, τέλος, επιβάλλεται να αναζητηθούν λύσεις που αναπόφευκτα θα περιλαμβάνουν συμβιβασμούς και για τις δύο χώρες. Οι αντιδράσεις υπήρξαν σχεδόν παντού αρνητικές: από τους εθνικιστές, δεξιάς και «αριστερής» κοπής, που ανέσυραν τις συνηθισμένες κατηγορίες περί «μειοδοσίας» και άλλες χυδαιότητες, μέχρι στελέχη τής τότε κυβέρνησης, αλλά και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που, ευγενέστερα, χαρακτήρισαν το άρθρο του πρώην πρωθυπουργού άκαιρο (και μάλιστα σε προεκλογική περίοδο) και περιττά κινδυνολογικό.

Στον απόηχο των εξελίξεων στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, ο ίδιος υπενθυμίζει ότι «ο Τσίπρας άφησε ενεργά εργαλεία, όπως οι κυρώσεις», ενώ εξηγεί πως «πρέπει να σκεφτούμε επίσης το πού και για ποιο λόγο πρέπει η Ελλάδα να ξοδεύει πολιτικό κεφάλαιο και πού χρειάζεται να κλείνει μέτωπα και διαμάχες».