Κάτι το ιδιαίτερο σε σχέση με άλλες ανεπτυγμένες χώρες (και βασανιστικό) στη χώρα μας είναι ότι πολλά, πάμπολλα προβλήματα, και από αυτά που φαίνονται (ή εμφανίζονται) ως μεμονωμένα ή συγκυριακά ή τυχαία ή επιφανειακά, έχουν βαθιές ρίζες και μόνιμο χαρακτήρα. Δεν οφείλονται μόνο ή κύρια σε κάποια αστοχία, ένα λάθος στον τελευταίο κρίκο, έστω μια επιμέρους κοινωνικά άδικη ή αναπτυξιακά ατελέσφορη πολιτική επιλογή, σε μια κακή καθ’ ημάς ή στον κόσμο και στην Ευρώπη συγκυρία ή σε μια κακοτυχία της στιγμής –αν και συμβαίνουν και αυτά.

Το τελευταίο διάστημα φάνηκε ότι αναθερμαίνονται οι διεργασίες στο Κυπριακό, λίγες μέρες πριν τη συμπλήρωση 50 χρόνων, τόσο από το πραξικόπημα των Ελληνοκυπρίων εθνικιστών της ΕΟΚΑ Β’ με τη συμμετοχή στρατευμάτων της Ελλάδας υπό τις διαταγές της τότε δικτατορικής κυβέρνησης, όσο και από την στρατιωτική επέμβαση της Τουρκίας.

Όσο δεν γίνονται συνομιλίες για τη λύση του Κυπριακού, υπάρχει ο κίνδυνος δημιουργίας εστιών έντασης στην Κύπρο. Αυτό ευνοεί το βάθεμα και τη μονιμοποίηση της διχοτόμησης.

Γιατί το δημόσιο έχει προχωρήσει σε αναστολή αρκετών πληρωμών; Κάποιοι ψιθυρίζουν ότι στις αιτίες συγκαταλέγεται ότι εκτρέπονται λεφτά σε άλλες, έκτακτες λειτουργικές δαπάνες του ευρύτερου δημοσίου τομέα, άλλοι ότι οι Βρυξέλλες ελέγχουν επιμελέστερα τις δαπάνες, άλλοι πάλι υποψιάζονται ότι ίσως μένουν κάποια λεφτά στην άκρη για μη προγραμματισμένες παροχές, όπως, παράδειγμα, οι προαναγγελθείσες αυξήσεις (των πιο υψηλών) συντάξεων και νέες δόσεις παραδοσιακής επιδοματικής πολιτικής, περί τα τέλη του έτους.

Η Ελλάδα σήμερα έχει να αντιμετωπήσει τρία μέτωπα ταυτόχρονα τρία μέτωπα στην εξωτερική πολιτική της που, εξυπακούεται, απαιτούν νηφάλιο χειρισμό: ελληνοτουρκικές σχέσεις, ελληνοαλβανικές σχέσεις και σχέσεις Ελλάδας – Βορείου Μακεδονίας. Στα ελληνοτουρκικά από το 2018 μέχρι τις αρχές του 2023 οι σχέσεις είχαν χειροτερεύσει με επίκεντρο το Αιγαίο και με την προσθήκη μιας νέας διένεξης, της Ανατολικής Μεσογείου (με εμπλοκή και της Κύπρου). Αναπάντεχα όμως το 2023 είχαμε σταδιακά βελτίωση η οποία κατέληξε στη «Διακήρυξη των Αθηνών περί Σχέσεων Φιλίας και Καλής Γειτονίας»...

Ανησυχούν: Αυτό που έγινε για να αποτραπεί η νίκη της Ακροδεξιάς στη Γαλλία, γιατί να μη γίνει για να αποτραπεί μια τρίτη τετραετία Μητσοτάκη στην Ελλάδα;

«Οι όποιοι παραλληλισμοί είναι άστοχοι, καθώς η Γαλλία έχει εκλογικό σύστημα δύο γύρων, ενώ από το αποτέλεσμα διαφάνηκε η διάθεση γενικότερης συνεργασίας απέναντι στη Λεπέν» ανέφεραν χθες μεταξύ άλλων οι κυβερνητικές πηγές για τη νίκη του Νέου Λαϊκού Μετώπου στη Γαλλία, μαρτυρώντας τουλάχιστον την αμηχανία της Νέας Δημοκρατίας για το αποτέλεσμα.

Δεν είναι βέβαιο αν ο πρώτος σοσιαλιστής Πρόεδρος της Γαλλίας, Φρανσουά Μιτεράν, μπορούσε να φανταστεί ένα τέτοιο πολιτικό τοπίο όταν ζούσε. Μάλλον όχι. Είναι όμως απολύτως βέβαιο ότι μόνο ένα δημοκρατικό πολίτευμα μπορεί να δώσει μια τέτοια συναρπαστική ανατροπή, σαν το αποτέλεσμα του 2ου γύρου των γαλλικών βουλευτικών εκλογών.

Παρ’ όλα αυτά, δεν πρέπει να αγνοηθεί το γεγονός ότι ο πρώτος γύρος των εκλογών στη Γαλλία ανέδειξε την Άκρα Δεξιά ως μια εδραιωμένη δύναμη στη γαλλική κοινωνία με ανοδική δυναμική.

Μια τεράστια ανακούφιση του Γαλλικού λαού και της προοδευτικής Ευρώπης.

Οι Γάλλοι πολίτες με το πρωτόγνωρο 67% της συμμετοχής τους στις κάλπες του δευτέρου γύρου, με το απόλυτο ρεκόρ των 3,5 εκατομμυρίων εκλογέων δι΄αντιπροσώπου, είπαν για μια ακόμη φορά το δικό τους ΟΧΙ στην ακροδεξιά επέλαση στην ευρωπαϊκή ήπειρο.Απέκλεισαν ξεκάθαρα το χειρότερο!

Στο Νέο Λαϊκό Μέτωπο(NFP),πρώτη δύναμη πλέον εναπόκειται τις προσεχείς ημέρες να κάνει και το δεύτερο βήμα. Να αναδείξει το πρόσωπο που θα προτείνει ως πρωθυπουργό στον Πρόεδρο Μακρόν.

Δ.Χ.

...Ο ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία οφείλει να συμμετέχει ενεργά και πρωταγωνιστικά στην ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου. Οφείλουμε να κάνουμε ότι είναι δυνατόν για να υπάρξει ισχυρή εναλλακτική προοδευτική πρόταση διακυβέρνησης. Χρειάζεται ένα big bang στο χώρο της Κεντροαριστεράς. Δεν έχουμε το δικαίωμα να κλείσουμε τα μάτια μπροστά στην πραγματικότητα και να κάνουμε πως δεν συμβαίνει τίποτα.

Το υπουργείο Οικονομικών κατά κανόνα έχει -εκ της θέσεώς του ως ταμίας του κράτους αλλά και λόγω της επίγνωσης που έχει ο πολιτικός προϊστάμενός του των δυσκολιών- μια αυτοσυγκράτηση. Γνωρίζει ότι βαδίζει σε τεντωμένο σκοινί. Χαρακτηριστικό ήταν ότι, ήδη τον Απρίλιο, πολύ πριν τις ευρωεκλογές, μιλώντας στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών ο Κωστής Χατζηδάκης έσπευσε (λες και κάτι φοβόταν…) να προλάβει μελλοντικές πιέσεις για δημοσιονομικό ξεχείλωμα. Με τρόπο ρητό και κατηγορηματικό προεξόφλησε μια συγκρατημένη δημοσιονομική διαχείριση το 2025.

Δεν αρκεί όμως να δηλώνουμε τη στήριξή στο NFP και να μην αντλούμε ιδέες και συμπεράσματα για τη δική μας ευρύτατη Αριστερά.

Σε τρεις ημέρες οι ηγεσίες των Ανυπότακτων, των Σοσιαλιστών των Οικολόγων- Πρασίνων και του Κομμουνιστικού Κόμματος υποχρεώθηκαν να συγκροτήσουν και παρουσιάσουν στον Γαλλικό λαό το Κοινό Πρόγραμμα Διακυβέρνησης.

Όλες οι ηγεσίες το αμέσως προηγούμενο διάστημα ήταν σε ακραία, πολλές φορές, αντιπαράθεση μεταξύ τους, ενίοτε με βαριές αλληλοκατηγορίες.

H ΝΔ μέσα σε λιγότερο από έναν χρόνο διακυβέρνησης έχασε περισσότερες από 12 ποσοστιαίες μονάδες και από 1 εκατομμύριο ψηφοφόρους. Παρά την ήττα της όμως ο ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία έχασε 3 ποσοστιαίες μονάδες και περίπου 340.000 ψηφοφόρους ακόμη και από την ήττα του 2023 που οδήγησε μάλιστα τότε στην παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα. Οταν υπάρχει ένα τέτοιο αποτέλεσμα κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί από την πραγματικότητα.

Προς

-Πρόεδρο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, σ. Στέφανο Κασσελάκη

-Γραμματέα Κεντρικής Επιτροπής, σ. Ράνια Σβίγκου

Σύντροφε Πρόεδρε,

Συντρόφισσα Γραμματέα,

Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών μάς υποχρεώνει να δούμε κατάματα τη νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται στη χώρα και να αναλάβουμε τις κατάλληλες πρωτοβουλίες.

Παρά την τεράστια πτώση των ποσοστών της ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία έχασε δυνάμεις και ο προοδευτικός χώρος συνολικά δεν ενισχύθηκε, αντιθέτως είχαμε αποχή ρεκόρ και άνοδο της ακροδεξιάς.

Η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία αν και αποδοκιμάζει την πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη, δεν βλέπει εναλλακτική προοδευτική πρόταση διακυβέρνησης. Αυτή η ανισορροπία στο πολιτικό σύστημα είναι δημοκρατική αναγκαιότητα να αντιμετωπιστεί.