Οποιοσδήποτε ζει την καθημερινότητα, καταλαβαίνει ότι η άνευ ορίων και άνευ όρων συμμόρφωση στα κελεύσματα του ΔΝΤ (που ίσως και να μην εκπορεύονται στο σύνολο τους από το ΔΝΤ) θα επιφέρει κοινωνικό κατακερματισμό, θα οδηγήσει στη φτώχεια και στον αποκλεισμό κατηγορίες ολόκληρες συμπολιτών μας, θα πυροδοτήσει ανεξέλεγκτες εκρήξεις. Πιθανότατα δε δίχως να οδηγήσει καν στην πολυπόθητη ανάκαμψη των αριθμών.
Τον τελευταίο καιρό όλοι μας πιπιλάμε μια καραμέλλα: την καραμέλλα της κρίσης. Κρίση οικονομική, πολιτική, κοινωνική, αξιών, ηθική και πάει λέγοντας. Ωραία. Το ξέρουμε, το είπαμε, το μάθαμε. Και παρακάτω; Πώς απ’ αυτή τη ρημάδα την καραμέλλα της κρίσης που έχει πιά λοιώσει κι αφήνει μια πικρή γεύση στο στόμα θα περάσουμε σ’ ένα επόμενο στάδιο; Μ’ άλλα λόγια: Από ποιούς δρόμους θα βγούμε από την κρίση; Και, επίσης, με ποιούς θα πάρουμε αυτούς τους δρόμους;
Φώτης Κουβέλης, Συνέντευξη στην Δήμητρα Κατσιμέντε-Λαμπροπούλου, Αδέσμευτος της Κυριακής, Δημοσιευμένο: 2010-08-01
Είναι δικαίωμα των εργαζομένων να αγωνίζονται και να κινητοποιούνται για να αποκρούουν ρυθμίσεις που τους περιθωριοποιούν, απομειώνουν την αμοιβή της εργασίας τους και περιορίζουν τα εργασιακά δικαιώματά τους. Είναι δικαίωμά τους να αντιτίθενται στην κυβερνητική πολιτική, που, πολλές φορές, αρνείται την ικανοποίηση δίκαιων αιτημάτων και ενεργεί ισοπεδωτικά με γενικόλογη αναφορά στην αντιμετώπιση της κρίσης. Οι αγώνες του συνδικαλιστικού κινήματος όμως, θα πρέπει να εντάσσονται σ’ ένα συνολικό σχεδιασμό, που δεν θα τροφοδοτεί ενδοκοινωνικές αντιθέσεις, με κίνδυνο να αποδυναμώνεται το περιεχόμενο και η στόχευσή τους.
Δύσκολα θα διαψευσθούν οι απαισιόδοξες προβλέψεις για επιδείνωση της οικονομικής ύφεσης στη χώρα μας τους επόμενους μήνες. Η βουτιά του όγκου των λιανικών πωλήσεων 7,2% που κατέγραψε η Στατιστική Αρχή τον Μάιο είναι κακός οιωνός. Το ίδιο και η ανερχόμενη ανεργία που αγγίζει πια το 12% (11,9% μετρήθηκε τον Μάιο επίσης). Και χείριστος οιωνός είναι η αδυναμία συνολικής κοινωνικής διαπραγμάτευσης των ομάδων διαφόρων επαγγελματικών συμφερόντων μεταξύ τους και με την κυβέρνηση, με αποτέλεσμα αδιέξοδες συγκρούσεις που πλήττουν πολλές παραγωγικές δραστηριότητες, μειώνουν εισοδήματα και απασχόληση.
Νομίζω ότι αν θέλουμε να μιλάμε σοβαρά και υπεύθυνα για τα «σκληρά και άδικα» μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση (κατά δική της ομολογία), οφείλουμε πρώτα να απαντήσουμε σε μια σειρά ερωτήματα από τα οποία απομονώνω τα εξής: Υπάρχουν και ποια είναι τα μέτρα που θα έπρεπε εμείς οι ίδιοι να είχαμε τολμήσει;
Υπάρχουν και ποια είναι τα μέτρα που θεωρούμε μεν άδικα, αλλά υποχρεούμαστε να δεχτούμε, είτε επειδή δεν υπάρχουν εφικτές εναλλακτικές λύσεις είτε γιατί η άρνησή μας θα επέφερε τη χρεοκοπία;
Όλοι έχουν αντιληφθεί ότι η κρίση με τα φορτηγά και τα βυτία οφείλεται στη σύγκρουση του πελατειακού συστήματος (μη έκδοσης) των αδειών με την οικονομική πραγματικότητα και τις ανάγκες της κοινωνίας από τις οδικές τις μεταφορές. Η αντίθεση αυτή δεν είναι τωρινή, με την κρίση και την τρόικα, αλλά τώρα κλιμακώνεται.
Δύο είναι τα κεντρικά και σοβαρά προβλήματα που δημιουργεί το ισχύον επί δεκαετίες σύστημα, το οποίο έστησαν ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και συντεχνιασμός :
Η Θεσσαλονίκη δεν έχει ανάγκη από ένανα ακόμη καλό διαχειριστή. Ούτε νομίζω πως η Θεσσαλονίκη χρειάζεται σωτήρα.
Η πόλη ήταν μιά κοσμοπολιτισα και πολυεθνική κούκλα και κατήντησε άξενη, ξενόφοβη και συντηρητική φτειασιδωμένη, επαρχιακής συνειδήσεως γεροντοκόρη.
Ηταν μιά πόλη που αγκάλιαζε κάθε ριζοπαστικό και νεωτερικό ρεύμα και κίνημα και κατάντησε μιά αντιδραστική και αποκρουστική χοάνη του εθνικιστικού και οπισθοδρομικού παραεκκλησιαστικού λόγου, που έχει και πέραση.
Ακόμη και η φήμη για το «πολύ καλό φαί της πόλης» είνα μιά φαινάκη, μιά ψευδαίσθηση στην οποία βολέυονται οι κάτοικοι της.
Εδώ και μερικούς μήνες, έχει αρχίσει και λειτουργεί ένα ιδιότυπο, ελληνικό «πολιτικό ημερολόγιο» : η παρουσία του «Μνημονίου» μετριέται (και εξειδικεύεται) ανάλογα με τις απεργίες της ημέρας. Αυτός είναι, άλλωστε, ο μόνος τρόπος που βρήκε, ως τώρα, ο ελληνικός συνδικαλισμός για να τοποθετηθεί απέναντι στην κρίση ∙ με τη συσπείρωση γύρω από αιτήματα «ομοιοεπαγγελματικών ενώσεων» συντεχνιακού χαρακτήρα που βαφτίζονται, κατά περίπτωση, ως αγώνας για «κοινωνικά κεκτημένα», προκειμένου να αποκτήσουν την κατάλληλη αίγλη για τη νομιμοποίησή μιας, εντέλει, αντικοινωνικής συμπεριφοράς.
...στη βάση της κατάργησης του παλαιού καθεστώτος του κλειστού επαγγέλματος
Δημοσιευμένο: 2010-07-29
Ο Φώτης Κουβέλης, πρόεδρος της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, μετά τη συνάντηση με το προεδρείο του σωματείου των εργαζομένων στην ΑΤΕ έκανε δηλώσεις όπου μεταξύ άλλων αναφέρθηκε :
-Επιστράτευση(επίταξη υπηρεσιών των ιδιοκτητών φορτηγών)
συζήτηση στην ολομέλεια της Βουλής του σχεδίου νόμου «Δημοσιονομική Διαχείριση και Ευθύνη»
Δημοσιευμένο: 2010-07-28
...Η Δημοκρατική Αριστερά θα καταψηφίσει το νομοσχέδιο, τόσο επί της αρχής, όσο και επί των άρθρων, επειδή αυτό που χαρακτηρίζει το νομοσχέδιο είναι το άρθρο 3 και οι τροπολογίες και όχι οι διατάξεις, για τον εξορθολογισμό της κατάρτισης και αναμόρφωσης του Προϋπολογισμού, ώστε επιτέλους να γίνει κατά το δυνατόν αξιόπιστος, με ελεγχόμενες αποκλίσεις, υιοθετώντας μάλιστα με το άρθρο 12, την από χρόνια πρόταση της Αριστεράς για τη δημιουργία του «Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής».
Σε ευρεια σύσκεψη μελών και φιλων της Ανανεωτικής Αριστεράς, πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 27/7, η Ιδρυτική Συνέλευση του κόμματος Δημοκρατικής Αριστεράς Λιβαδειάς .
Η σύσκεψη έγινε με την παρουσία του βουλευτή Θ.Λεβέντη.
Στην εισήγηση του αναφέρθηκε στους λόγους δημιουργίας, την χρησιμότητα, τους στόχους και τις προοπτικές ενος σύγχρονου Ευρωπαικού Αριστερού κόμματος .
Όλοι οι συμμετέχοντες ,εν ενεργεία μελη,νεοι ενδιαφερόμενοι,αλλα και παλιοί αποστασιοποιημένοι, γυναίκες και άντρες, με πηγαίο , αυθόρμητο και απελευθερωτικό λόγο κατέθεσαν τις σκέψεις τους και τον προβληματισμό τους.
Δηλώνοντας ταυτόχρονα την αισιοδοξία τους και την διάθεση τους να συμβάλλουν στο ελπιδοφόρο νέο εγχείρημα.
...Στη χώρα μας, υπό την εμπειρία της βαριάς οικονομικής κρίσης, η λογιστική διάσταση έχει διαποτίσει την πολιτική συζήτηση. Υπάρχει εδώ, όμως, μία αντίφαση. Δεν αφορά τα πάντα. Η κυβέρνηση έχει επιτύχει να παρουσιάζει τις επιλογές της ως «υπεύθυνες» σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι στρατηγικές της προτεραιότητες να μη χρειάζονται δημοσιονομική δικαιολόγηση.
...Στη χώρα μας, υπό την εμπειρία της βαριάς οικονομικής κρίσης, η λογιστική διάσταση έχει διαποτίσει την πολιτική συζήτηση. Υπάρχει εδώ, όμως, μία αντίφαση. Δεν αφορά τα πάντα. Η κυβέρνηση έχει επιτύχει να παρουσιάζει τις επιλογές της ως «υπεύθυνες» σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι στρατηγικές της προτεραιότητες να μη χρειάζονται δημοσιονομική δικαιολόγηση.
«Συναισθήματα», «άνθρωποι», «αφήγημα», «ενσυναίσθηση». Ηταν οι λέξεις που επέμενε να επαναλαμβάνει ο Χριστιανοδημοκράτης καγκελάριος της Γερμανίας Φρίντριχ Μερτς, στη φορτισμένη ομιλία του την επομένη του εκλογικού θριάμβου τής –επιβεβαιωμένα από την Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος– ακροδεξιάς Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) στις εκλογές του ανατολικογερμανικού κρατιδίου της Σαξονίας-Ανχαλτ με σχεδόν 44%.
Αν κάνετε μια βόλτα στο Μαγδεμβούργο, στις όχθες του Έλβα, η πιθανότητα να συναντήσετε μετανάστη είναι μάλλον μικρή. Το ποσοστό των ξένων που ζουν στην πόλη είναι κάτω από 10%. Και συνολικά η Σαξονία-Ανχαλτ, που πρωτεύουσά της είναι το Μαγδεμβούργο, είναι μια από τις περιοχές της Γερμανίας με το μικρότερο ποσοστό κατοίκων με μεταναστευτικό προφίλ
Για ποιο λόγο οι άνθρωποι καταφεύγουν σε «εναλλακτικές θεραπείες» και αμφιβόλου ασφάλειας και αποτελεσματικότητας σκευάσματα; Είναι τόσο αφελείς; Οχι. Κάποιοι είναι απελπισμένοι. Και κάποιοι άλλοι αναζητούν τη θεραπεία που είναι για λίγους και κάνει θαύματα…
Όταν έρθει η ώρα της κάλπης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα συμπληρώνει οκτώ χρόνια στην πρωθυπουργία. Όσα είχαν και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (1955-63), ο Ανδρέας Παπανδρέου (1981-89) και ο Κώστας Σημίτης (1996-2004) στο αντίστοιχο σημείο της πολιτικής τους διαδρομής. Θα έχει ισοφαρίσει το ρεκόρ τους. Και θα επιδιώκει να το σπάσει. Να τους ξεπεράσει. Να κερδίσει το έπαθλο που σε κανέναν δεν έδωσε ποτέ το ελληνικό εκλογικό σώμα: Μια συνεχόμενη τρίτη τετραετία.
Η οικονομική κρίση δίδαξε στη χώρα, με τον πιο επώδυνο τρόπο, τη σημασία της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Στη δύσκολη περίοδο των μνημονίων πληρώσαμε όλοι πολιτικές που για χρόνια φόρτωναν με χρέη τις επόμενες γενιές. Μόνο που, δεκαπέντε χρόνια αργότερα, κινδυνεύουμε να περάσουμε στο άλλο άκρο. Από την πολιτική χωρίς λογαριασμό, στον λογαριασμό χωρίς πολιτική.
….Η Αθήνα με 100 εκ. ευρώ, θα μπορούσε να αποκτήσει ένα σχετικά αξιόπιστο σύστημα αντιπλημμυρικής προστασίας. Θα μπορούσε δηλαδή να διπλασιάσει το δίκτυο όμβριων υδάτων, που σήμερα καλύπτει μόλις το 20% των δρόμων της με συνέπεια αυτοί να μετατρέπονται σε ποτάμια όχι μόνο στις συνήθεις περιοχές όπως τα Σεπόλια και η Ριζούπολη αλλά και στο Κολωνάκι και η Βασ. Σοφίας.
Τα ανταμώματα του Αυγούστου προσφέρονται πέραν των άλλων και για την αξιολόγηση των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών συνθηκών. Για το κλίμα και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα που επικρατεί στο κοινωνικό σώμα. Φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι μαζί, ξανοίγονται, μιλούν, τοποθετούνται, θέλουν να πουν τον πόνο τους και τον καημό τους, να κρίνουν και να επικρίνουν...
Το όραμα του Μαρκ Κάρνεϊ, όπως το παρουσίασε ο ίδιος για πρώτη φορά στο Νταβός, ήταν εντυπωσιακό. Μια νέα συμμαχία των μεσαίων δυνάμεων απέναντι στις υπερδυνάμεις οι οποίες χρησιμοποιούν το εμπόριο, την τεχνολογία, τους πόρους και την ασφάλεια ως εργαλεία πίεσης. Η συμμαχία αυτή θα πρόσφερε οικονομική ανθεκτικότητα, συνεπώς και εθνική ασφάλεια, ταυτόχρονα όμως και μια νέα ανάγνωση του κόσμου.
Τάσος Παππάς, Η Εφημερίδα των Συντακτών, 2026-08-06
Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη; Το μεταναστευτικό, λένε με μια φωνή βροντώδη συντηρητικά και ακροδεξιά κόμματα. Απειλούμαστε, υποστηρίζουν, από τις ορδές των «βαρβάρων» που έχουν άλλη θρησκεία, διαφορετική κουλτούρα και αρνούνται να ενσωματωθούν.
Ως πολιτικό πρόβλημα της χώρας συχνά νοούνται τα υπαρξιακά προβλήματα των κομμάτων και των ηγεσιών τους. Το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα είναι άλλο: Είναι ένα σύστημα που γίνεται όλο και λιγότερο συμπεριληπτικό, που όχι μόνο στερεί σε αυξανόμενο αριθμό νοικοκυριών δικαιώματα όπως η δωρεάν καλή παιδεία, καλή φροντίδα υγείας, αξιοπρεπής στέγαση και ικανοποιητική ασφάλεια για τη ζωή και την περιουσία τους, αλλά…
