43% των ψηφοφόρων του ΣΥΝ μάλλον ΝΑΙ, 14% μάλλον ΟΧΙ, 43% ΔΞ/ΔΑ!
Δημοσιευμένο: 2005-03-11
Η δημοσκόπηση «Βαρόμετρο» της V-PRC αναδεικνύει ότι το 71% των ερωτηθέντων ελλήνων πολιτών ζητούν δημοψήφισμα για την κύρωση της Συνταγματικής Συνθήκης.
Το 45% τάσσεται υπέρ της Ευρωπαϊκής Συνταγματικής Συνθήκης, το 18% αντιτίθεται και το 37% δεν εκφέρει γνώμη!
Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η κατανομή των απαντήσεων των ψηφοφόρων το ΣΥΝ κατά τις τελευταίες εκλογές. Η απόφαση του ΣΥΝεδρίου καλύπτει μόνο το 14% ενώ για πρώτη φορά σε δημοσκόπηση οι ψηφοφόροι του ΣΥΝ( οι περισσότερο κατασταλαγμένοι πολίτες) εμφανίζουν ως απάντησή τους ΔΞ/ΔΑ ποσοστό πάνω από το 20%! Η συνεδριακή απόφαση είναι προφανές ότι τους έχει «μπλοκάρει»!
Εάν κάθε λαός έχει τους ηγέτες που του αξίζουν, κάθε λαός έχει επίσης τους αξιωματικούς που του αξίζουν...
Ο ελληνικός στρατός μπορεί να είναι βαθιά υπερήφανος για τα φονικά, περισσότερο ή λιγότερο ηθελημένα που διαπράττονται στα στρατόπεδα ανά την επικράτεια, ακόμη και λίγα χιλιόμετρα από την Αθήνα.
Από την στήλη ΑΠΟΨΕΙΣ, Ελευθεροτυπία, Δημοσιευμένο: 2005-03-10
ΟΜΟΦΩΝΗ είναι η συνταγματική θεωρία, ότι η ορκωμοσία του Προέδρου της Δημοκρατίας από τον Αρχιεπίσκοπο δεν προβλέπεται από το Σύνταγμα ή από νόμο. Δεν έχει συνταγματική νομιμοποίηση η θρησκευτική τελετή.
Αν η αξία ενός βιβλίου είναι ευθέως ανάλογη με την ικανότητά του να προκαλεί γόνιμες συζητήσεις, η μελέτη του Νίκου Σβορώνου «Το ελληνικό έθνος: Γένεση και διαμόρφωση του νέου Ελληνισμού» (εκδόσεις Πόλις) αποδεικνύεται ένα από τα πιο σημαντικά βιβλία που εκδόθηκαν τα τελευταία χρόνια.
Τις τελευταίες ημέρες συζητείται ως ενδεχόμενη η παραίτηση του Αρχιεπισκόπου. Ωστόσο, και μετά τις πρόσφατες δημόσιες τοποθετήσεις του, έγινε φανερό ότι κάτι τέτοιο θα συμβεί μόνο υπό την απειλή παραπομπής του στην τακτική δικαιοσύνη.
Η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να παρουσιάσει ως τις 21 Μαρτίου στην Ε.Ε. συγκεκριμένα μέτρα για τον περιορισμό του ελλείμματος. Αλλά οι ενέργειές της, με χαρακτηριστικούς τους σπασμωδικούς χειρισμούς στην υπόθεση του ΛΑΦΚΑ, δεν δείχνουν ότι θα μπορέσει να ανταποκριθεί και να αποτρέψει μια σοβαρή επιδείνωση της οικονομίας.
Από τα πολλά εξωφρενικά που συμβαίνουν στον χώρο της εκκλησιαστικής Iεραρχίας, δύο πράγματα μου έχουν κάνει εντύπωση. Tο πρώτο είναι ο «μαφιόζικος» τρόπος με τον οποίο κρίθηκε η εκλογή δύο κορυφαίων θέσεων της Iεραρχίας: του Aρχιεπισκόπου Aθηνών και του Πατριάρχη Iεροσολύμων.
Είναι γνωστό, από την καθημερινή ειδησεογραφία των τελευταίων ημερών, ότι η γαλλική κυβέρνηση για να αποκρούσει την ΔΠΕ (Δημόσια Προσφορά Εξαγοράς) της Suez (ακόμα στο επίπεδο της πρόθεσης) από την ιταλική Enel, προχώρησε -νομότυπα- στην διαδικασία συγχώνευσης των δύο ενεργειακών εταιρειών Suez και Gaz de France.
Στο προσυνεδριακό διάλογο, αλλά και στο συνέδριο τέθηκαν έντονα τα προβλήματα γύρω από τη λειτουργία του κόμματος. Ποιο έντονα γίνεται αντιληπτό, ότι το μοντέλο οργάνωσης που στηρίχθηκε, τον προηγούμενο αιώνα, στο κόμμα νέου τύπου έχει τελειώσει. Δεν είναι δημοκρατικό πλέον, ούτε παραγωγικό και αποτελεσματικό. Βέβαια το πρόβλημα δεν είναι μόνο οργανωτικό. Είναι πολιτικό, ιδεολογικό και οραματικό.
Είναι αλήθεια ότι ο κ. Χριστόδουλος κάνει ό,τι μπορεί για να κρατήσει τον θώκο και τα προνόμιά του... Ξεπουλάει τον έναν μετά τον άλλο τους στενούς συνεργάτες του, υπακούοντας στα κελεύσματα της Χρυσοπηγής, ελπίζοντας ότι έτσι θα καταφέρει να έχει και πάλι τη στήριξη των παλιών συνοδοιπόρων του στις ίντριγκες...
Οι αυτοδιοικητικές εκλογές του 2006 αποκτούν ιδιαίτερη πολιτική σημασία και ενδιαφέρον γιατί θα πραγματοποιηθούν σε ένα καινούργιο πολιτικό τοπίο μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2004, με τη Ν.Δ. στην κυβέρνηση και συνεχιζόμενη την αντιπαράθεση της αυτοδιοίκησης με το κεντρικό κράτος σχετικά με το μέλλον του θεσμού και το περιεχόμενο της αποκέντρωσης.
Πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 27/2, η πανελλαδική σύσκεψη της Ανανεωτικής Συσπείρωσης του ΣΥΝ. Στη σύσκεψη έγινε συζήτηση για την κατάσταση στον ΣΥΝ, όπως διαμορφώθηκε μετά το 4ο Συνέδριο, και για τις πολιτικές εξελίξεις.
Τις εργασίες της σύσκεψης άνοιξε με εισήγησή του ο συντονιστής της Ανανεωτικής Συσπείρωσης Στέφανος Μπαγεώργος (μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ)
Η Ισπανία προσφέρει ένα επιτυχές παράδειγμα φιλελεύθερης κεντροαριστερής διακυβέρνησης, το οποίο θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ανάχωμα στην άνοδο της άκρας δεξιάς.
Η Ισπανία διανύει μια περίοδο εντυπωσιακών επιδόσεων που την αναδεικνύουν σε μία από τις πιο επιτυχημένες οικονομίες της Ευρώπης. Η ανάπτυξη προβλέπεται να φθάσει 2,6% φέτος, σημαντικά πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, ενώ οι προοπτικές παραμένουν ευνοϊκές και για τα επόμενα χρόνια.
Αλίμονο. Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει, και θα υποστείς ξαφνικά τα βάσανα που προκάλεσαν στους Πετραλωνιώτες ανέμελοι εργολάβοι και τεχνικοί και στους Κυψελιώτες ο μετροπόντικας. Κατά το συνήθειο που σφραγίζει τη λήξη των μεγάλων διεθνών διοργανώσεων (κάθε Ολυμπιάδα ανακηρύσσεται «η καλύτερη όλων των εποχών», το ίδιο και κάθε Μουντιάλ), ο Φίφαρχος Τζιάνι Ινφαντίνο διαβεβαίωσε τον πλανητάρχη Ντόναλντ Τραμπ, «σε ιδιωτική εκδήλωση», όπως γράφτηκε, ότι το μόλις λήξαν Παγκόσμιο Κύπελλο «ξεπέρασε όλες τις προσδοκίες από κάθε άποψη».
Τον Νοέμβριο του 1999, το Palazzo Vecchio της Φλωρεντίας είχε φιλοξενήσει μια ασυνήθιστη συνάντηση, αναγεννησιακών φιλοδοξιών. Γύρω από τον Αμερικανό πρόεδρο Κλίντον είχαν συγκεντρωθεί οι ηγέτες πέντε ακόμη μεγάλων χωρών- ο Τόνι Μπλερ της Βρετανίας, ο Ιταλός Ντ’ Αλέμα, ο Γάλλος Ζοσπέν, ο Γερμανός Σρέντερ και ο Καρντόζο της Βραζιλίας. Εκπροσωπούσαν όλοι το ίδιο πολιτικό-ιδεολογικό ρεύμα. Μια φιλελεύθερη εκδοχή σοσιαλδημοκρατίας, που θριάμβευε εκλογικά εκείνη την εποχή και κυβερνούσε τις 13 από τις 15 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (περιλαμβανομένης της Ελλάδας).
Οι πιστοί της Στρογγυλής Θεάς είναι το ίδιο φανατικοί με τους πιστούς της Κυβέλης και της Ισιδας, δύο θεοτήτων που πριν περάσουν στη δικαιοδοσία της μυθολογίας, πρόλαβαν να γράψουν αιώνες πραγματικής ιστορίας, και στην Ελλάδα. Τμήμα αυτής της ιστορίας είναι η λέξης «φανατικός», που προέκυψε σαν χαρακτηρισμός των ιερέων της Ανατολίτισσας Κυβέλης και της Αιγύπτιας Ισιδας, οι οποίοι κυριεύονταν από ιερή μανία κατά την ενάσκηση των καθηκόντων τους. «Fanum» είναι λατινιστί το ιερό, ο ναός, και «fanaticus», ο θεόληπτος.
Η σκηνοθεσία ήταν, από κάθε άποψη, εντυπωσιακή. Ξεκίνησε με μια μεγάλη αστυνομική επιχείρηση, με απαγόρευση διαδηλώσεων και πάνω από 200 προληπτικές συλλήψεις – ανάμεσά τους δύο δημοσιογράφων κι ενός stand up κωμικού.
Συνεχίστηκε με παρελάσεις, άλογα, Γενίτσαρους και Σελτζούκους σ’ ένα ολόχρυσο περιβάλλον, που έκλεψε την καρδιά του Τραμπ κι έγινε το ντεκόρ για έναν ποταμό επαίνων και ύμνων του αμερικανού προέδρου προς τον οικοδεσπότη του.
Εάν οι ΗΠΑ μπορούσαν, θα είχαν ανατρέψει το ισλαμικό καθεστώς στην Τεχεράνη και θα είχαν ενισχύσει τους αποσχιστικούς μειονοτικούς εθνικισμούς ως πολιορκητικό κριό κατά της κεντρικής κυβέρνησης.
Τα παιχνίδια για τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ είναι παιχνίδια με τη φωτιά, καθώς η Τεχεράνη πιστεύει ότι εδώ και έναν χρόνο έχει στείλει σαφές μήνυμα προς την Ουάσινγκτον για την ανθεκτικότητά της σε έναν παρατεταμένο πόλεμο φθοράς, ο οποίος ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια παγκόσμια ενεργειακή και οικονομική κρίση.
Υπάρχουν πολιτικές που πετυχαίνουν και πολιτικές που αποτυγχάνουν. Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, στις ώριμες δημοκρατίες, προηγείται πάντα κάτι εξίσου σημαντικό: ο απολογισμός. Η αξιολόγηση των επιλογών, ώστε οι πολίτες να γνωρίζουν τι λειτούργησε, τι όχι και γιατί.
Στην Ελλάδα, τα τελευταία έξι χρόνια φαίνεται να επικράτησε μια διαφορετική αντίληψη. Δεν είναι ότι δεν πάρθηκαν μέτρα για την αντιμετώπιση της ακρίβειας. Το αντίθετο. Πάρθηκαν τόσο πολλά, ώστε δύσκολα θυμάται κανείς τη σειρά τους. Επιδοτήσεις ηλεκτρικού ρεύματος το 2021. Fuel Pass, Power Pass και «Καλάθι του Νοικοκυριού» το 2022.
Καθώς οι ΗΠΑ αποσύρονται από την Ευρώπη υπό τη δεύτερη κυβέρνηση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, όχι μόνο μειώνουν τη στρατιωτική τους παρουσία και αμφισβητούν τις εγγυήσεις ασφαλείας τους, αλλά και αποποιούνται την de facto (αλλά ποτέ επίσημα δηλωμένη) ηγεσία τους στη γεωπολιτική Δύση. Αυτό σημαίνει ότι οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν έναν πολιτικό ηγετικό ρόλο που ασκούσαν στη Δυτική Ευρώπη από το 1945 και στην Ευρώπη συνολικά από το 1990. Το προφανές επακόλουθο είναι ότι η Ευρώπη θα μείνει μόνη της και θα πρέπει να λύσει τα γεωπολιτικά προβλήματα και προκλήσεις μόνη της.
Έχει ξεφύγει εντελώς η κατάσταση. Ο «χουλιγκανισμός» ο οποίος χαρακτήριζε πράξεις βίας που διαπράττονταν από οπαδούς ομάδων με αφορμή αγώνες έχει μετεξελιχθεί σε κάτι αποτρόπαιο: αποκομμένος από τον αθλητισμό, με προκάλυμμα τους παραδοσιακούς συνδέσμους οργανωμένων φιλάθλων, έχει αποκτήσει την ιεραρχία και λειτουργία εγκληματικής οργάνωσης. Κοινώς, μαφίας.
Πάντα τέτοιες μέρες οι πανεπιστημιακοί παθαίναμε κρίση ταυτότητας. Είχαμε διδάξει όλο το εξάμηνο ψυχή τε και σώματι κι όταν έφτανε η ώρα των εξετάσεων και της διόρθωσης των γραπτών αναρωτιόμασταν τι νόημα έχει το επάγγελμά μας. Διορθώναμε με τις ώρες σκυμμένοι πάνω απ’ τα γραπτά και βλέπαμε πόσο περιορισμένη ήταν η ανταπόκριση σε όσα είχαμε προσπαθήσει να μεταδώσουμε. Κυκλοφορούσαν και μερικά ανέκδοτα: ό,τι και να ’χει γράψει, αν βάλει τον Χίτλερ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και όχι στον Α΄, πρέπει να περάσει – χρειαζόμαστε ένα 50% επιτυχίας, τουλάχιστον…
Η πρόσφατη συνέντευξη του επικεφαλής της Anthropic, αλλά και η συμμετοχή των τριών πολύ μεγάλων εταιρειών Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ), εκτός της εταιρείας του Ιλον Μασκ, στη συνάντηση της G7, προσφέρονται για γενικότερα συμπεράσματα. Μας δείχνουν πόσο οι ηγέτες των επτά πιο αναπτυγμένων οικονομιών του πλανήτη, χωρίς την Κίνα και τη Ρωσία, αλλά και στελέχη από το εσωτερικό της πιο προηγμένης εταιρείας ΤΝ του πλανήτη, αντιλαμβάνονται ότι η ΤΝ δεν είναι πια ένα ακόμη ψηφιακό προϊόν. Είναι υποδομή ισχύος.
Νίκος Παππάς, Η Εφημερίδα των Συντακτών, 2026-06-25
Ας μιλήσουμε, λοιπόν, συγκεκριμένα. Απάντηση στο «πού θα βρεθούν ο “χώρος” και τα χρήματα» υπάρχει. Και περιγράφεται ξεκάθαρα στον Κανονισμό (Ε.Ε.) 1263/2024. Είναι κάτι που έχει επιβεβαιώσει σε παλιότερες συζητήσεις μας στη Βουλή και το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης.
Οποιος ισχυρίζεται ότι οι ευρωπαϊκοί κανόνες απλώς απαγορεύουν δαπάνες πέρα από συγκεκριμένο ανελαστικό και απόλυτο όριο, ψεύδεται. Αν αυτό ίσχυε, θα ήταν παραλογισμός και το τέλος της πολιτικής πρωτοβουλίας στην οικονομική πολιτική.
