Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ μετά το συνέδριό του βρίσκεται σε μια νέα περίοδο. Οι αποφάσεις είναι δεδομένες. Η ενότητα του κόμματος αδιαπραγμάτευτη. Στο συνέδριο διατυπώθηκαν μειοψηφούσες απόψεις που θέτουν άλλες προτεραιότητες στη φυσιογνωμία και την πολιτική του κόμματος. Αυτό φυσικά δεν εμποδίζει τις όποιες πολιτικές πρωτοβουλίες μέσα στην κοινωνία. Ο πολυτασικός χαρακτήρας του ΣΥΝ αποτελεί στοιχείο συσπείρωσης και πλουραλισμού.
Θα ήταν μέγα πολιτικό λάθος, στο όνομα των υπαρκτών αδυναμιών που οι μέχρι τώρα διακυβερνήσεις δήμων και νομαρχιών έχουν παρουσιάσει, να περιοριστούμε στην προτεραιότητα της διαμόρφωσης μιας... «εμπνευσμένης» αριστερής δημοτικής πολιτικής και ενός «εμπνευσμένου» δημοτικού κινήματος. Να μείνουμε μακριά από τη διεκδίκηση της ηγεμονίας των απόψεών μας μέσα σε συνδυασμούς με προοπτική νίκης και να αποτρέπουμε τη δυνατότητα να διεκδικήσουμε ουσιαστικά τους δήμους. Μοναδική φιλοδοξία μας να είναι – και αυτό θα φαίνεται από την αρχή με βάση τις τοπικές πολιτικές συμμαχίες που θα έχουμε διασφαλίσει- η καταγραφή και παρουσία μας στο δημοτικό συμβούλιο!
H διαφθορά είναι, φαίνεται, η μοίρα κάθε κλειστού, στεγανού συστήματος εξουσίας, που διοικείται αυταρχικά, ιδίως αν χρησιμοποιεί μεγάλες ιδέες ως άλλοθι. Δεν ξέρουμε ποια θα είναι η επόμενη πράξη, ποιο νέο πρόσωπο θα εμφανιστεί επί σκηνής, ποιο άλλο μυστικό θα φανερωθεί. Αρχίζουμε, όμως, να μαντεύουμε πώς θα τελειώσει αυτό το σκοτεινό δράμα.
Πριν απαντηθεί το ερώτημα θα πρέπει να απαντηθεί μία προκαταβολική ένσταση. Έχουν σχέση τα κόμματα με τις ΜΚΟ; Πολλοί πιστεύουν πως όχι. Η άποψη αυτή βολεύει. Εάν υπάρχει μόνο ένα εργαλείο άσκησης πολιτικής – η έννοια «κόμμα»- τότε υπάρχει και ένα βολικό μονοπώλιο.
Ούτε ο πιο παθιασμένος αντικληρικαλιστής δεν θα μπορούσε να φανταστεί αυτά που βλέπουν τα μάτια μας και ακούν τ’ αυτιά μας τις τελευταίες εβδομάδες. Ούτε ο πιο φανατικός εχθρός της Εκκλησίας δεν θα μπορούσε να σχεδιάσει μια τόσο επώδυνη, βαθιά και δομική κρίση της.
Θα ήθελα να επισημάνω κάτι το οποίο, εξ όσων γνωρίζω, δεν σχολιάστηκε: έχω την εντύπωση ότι ορισμένοι δείχνουν μάλλον αμήχανοι και μουδιασμένοι. Αναφέρομαι σε πρόσωπα που διαθέτουν δημόσιο λόγο, και πολιτικά όχι μόνο δεν ανήκουν στον συντηρητικό χώρο αλλά αυτοσυστήνονται ως αρχάγγελοι της αριστεροσύνης.
Χοσέ-Μαρία Φιντάλγο, Γ. Γραμμματέας CC.OO, Η Καθημερινή, Δημοσιευμένο: 2005-02-20
Η Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων (ΣΕΣ) και οι δύο πιο αντιπροσωπευτικές ισπανικές συνδικαλιστικές συνομοσπονδίες (Comisiones Obreras και UGT) έχουν εκφρασθεί σαφώς υπέρ του σχεδίου ευρωπαϊκού Συντάγματος που στη χώρα μας υποβάλλεται σε δημοψήφισμα στις 20 Φεβρουαρίου.
Λίγες ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα οι δάσκαλοι σε κάποια ιταλικά σχολεία άλλαξαν στα κάλαντα το όνομα του Χριστού με τη λέξη «αρετή» και έβγαλαν τη φάτνη από το δέντρο, για να μην προσβάλουν μαθητές από άλλα θρησκεύματα. Η ενέργεια αυτή δίχασε την κοινωνία.
Ελίζα Παπαδάκη, Αυγή της Κυριακής, Δημοσιευμένο: 2005-02-20
Εντεκάμιση μήνες χρειάσθηκε να περάσουν από τις τελευταίες εκλογές για να επιβεβαιωθεί επίσημα στις Βρυξέλλες η σοβαρή δημοσιονομική επιδείνωση στη χώρα μας, όχι μόνο στο παρελθόν αλλά κυρίως τον τελευταίο χρόνο, και για να μας επιβληθεί η υποχρέωση δραστικού περιορισμού του ελλείμματος μέσα στη διετία 2005-2006 κάτω από την αυστηρή πλέον επιτήρηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ που διενεργείται σήμερα στην Ισπανία, για την επικύρωση ή όχι του ευρωπαϊκού συντάγματος, προσφέρεται για αλλαγή θέματος: Έτσι, αυτή την Κυριακή, δεν θ’ ασχοληθούμε με τα συμβαίνοντα στους κόλπους της "αγιοτάτης Ιεράς Συνόδου", αλλά ούτε και με τα μηνύματα του αρχιεπισκόπου κ. Χριστόδουλου
Ο βούρκος ξεσκεπάστηκε, η δυσοσμία διαχέεται, ονόματα πάνε κι έρχονται και στα χείλη της εξουσίας παίζουν δύο λέξεις: «Επίορκοι» και «Αυτοκάθαρση».
Το πρόβλημα που συγκλονίζει την κοινωνία, παρά τον ανορθόδοξο τρόπο αποκάλυψης και την εμπορευματοποίησή του, ισχυρίζονται εκπρόσωποι της Δικαιοσύνης και της Εκκλησίας ότι το προκάλεσαν δήθεν 5-6 επίορκοι, γι’ αυτό και θα προχωρήσουν οι ίδιοι σε αυτοκάθαρση του χώρου τους.
H κυβέρνηση ετοιμάζεται να σβήσει το πρώτο της κεράκι κάπως μουδιασμένη, με μόνη της έγνοια τη διατήρηση της καλής εικόνας του Πρωθυπουργού. H χώρα βουλιάζει στον καναπέ της κουτσομπολεύοντας - τον δεσπότη, την πρωτοδίκη, τον δημοσιογράφο.
Η Ισπανία προσφέρει ένα επιτυχές παράδειγμα φιλελεύθερης κεντροαριστερής διακυβέρνησης, το οποίο θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ανάχωμα στην άνοδο της άκρας δεξιάς.
Η Ισπανία διανύει μια περίοδο εντυπωσιακών επιδόσεων που την αναδεικνύουν σε μία από τις πιο επιτυχημένες οικονομίες της Ευρώπης. Η ανάπτυξη προβλέπεται να φθάσει 2,6% φέτος, σημαντικά πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, ενώ οι προοπτικές παραμένουν ευνοϊκές και για τα επόμενα χρόνια.
Αλίμονο. Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει, και θα υποστείς ξαφνικά τα βάσανα που προκάλεσαν στους Πετραλωνιώτες ανέμελοι εργολάβοι και τεχνικοί και στους Κυψελιώτες ο μετροπόντικας. Κατά το συνήθειο που σφραγίζει τη λήξη των μεγάλων διεθνών διοργανώσεων (κάθε Ολυμπιάδα ανακηρύσσεται «η καλύτερη όλων των εποχών», το ίδιο και κάθε Μουντιάλ), ο Φίφαρχος Τζιάνι Ινφαντίνο διαβεβαίωσε τον πλανητάρχη Ντόναλντ Τραμπ, «σε ιδιωτική εκδήλωση», όπως γράφτηκε, ότι το μόλις λήξαν Παγκόσμιο Κύπελλο «ξεπέρασε όλες τις προσδοκίες από κάθε άποψη».
Τον Νοέμβριο του 1999, το Palazzo Vecchio της Φλωρεντίας είχε φιλοξενήσει μια ασυνήθιστη συνάντηση, αναγεννησιακών φιλοδοξιών. Γύρω από τον Αμερικανό πρόεδρο Κλίντον είχαν συγκεντρωθεί οι ηγέτες πέντε ακόμη μεγάλων χωρών- ο Τόνι Μπλερ της Βρετανίας, ο Ιταλός Ντ’ Αλέμα, ο Γάλλος Ζοσπέν, ο Γερμανός Σρέντερ και ο Καρντόζο της Βραζιλίας. Εκπροσωπούσαν όλοι το ίδιο πολιτικό-ιδεολογικό ρεύμα. Μια φιλελεύθερη εκδοχή σοσιαλδημοκρατίας, που θριάμβευε εκλογικά εκείνη την εποχή και κυβερνούσε τις 13 από τις 15 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (περιλαμβανομένης της Ελλάδας).
Οι πιστοί της Στρογγυλής Θεάς είναι το ίδιο φανατικοί με τους πιστούς της Κυβέλης και της Ισιδας, δύο θεοτήτων που πριν περάσουν στη δικαιοδοσία της μυθολογίας, πρόλαβαν να γράψουν αιώνες πραγματικής ιστορίας, και στην Ελλάδα. Τμήμα αυτής της ιστορίας είναι η λέξης «φανατικός», που προέκυψε σαν χαρακτηρισμός των ιερέων της Ανατολίτισσας Κυβέλης και της Αιγύπτιας Ισιδας, οι οποίοι κυριεύονταν από ιερή μανία κατά την ενάσκηση των καθηκόντων τους. «Fanum» είναι λατινιστί το ιερό, ο ναός, και «fanaticus», ο θεόληπτος.
Η σκηνοθεσία ήταν, από κάθε άποψη, εντυπωσιακή. Ξεκίνησε με μια μεγάλη αστυνομική επιχείρηση, με απαγόρευση διαδηλώσεων και πάνω από 200 προληπτικές συλλήψεις – ανάμεσά τους δύο δημοσιογράφων κι ενός stand up κωμικού.
Συνεχίστηκε με παρελάσεις, άλογα, Γενίτσαρους και Σελτζούκους σ’ ένα ολόχρυσο περιβάλλον, που έκλεψε την καρδιά του Τραμπ κι έγινε το ντεκόρ για έναν ποταμό επαίνων και ύμνων του αμερικανού προέδρου προς τον οικοδεσπότη του.
Εάν οι ΗΠΑ μπορούσαν, θα είχαν ανατρέψει το ισλαμικό καθεστώς στην Τεχεράνη και θα είχαν ενισχύσει τους αποσχιστικούς μειονοτικούς εθνικισμούς ως πολιορκητικό κριό κατά της κεντρικής κυβέρνησης.
Τα παιχνίδια για τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ είναι παιχνίδια με τη φωτιά, καθώς η Τεχεράνη πιστεύει ότι εδώ και έναν χρόνο έχει στείλει σαφές μήνυμα προς την Ουάσινγκτον για την ανθεκτικότητά της σε έναν παρατεταμένο πόλεμο φθοράς, ο οποίος ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια παγκόσμια ενεργειακή και οικονομική κρίση.
Υπάρχουν πολιτικές που πετυχαίνουν και πολιτικές που αποτυγχάνουν. Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, στις ώριμες δημοκρατίες, προηγείται πάντα κάτι εξίσου σημαντικό: ο απολογισμός. Η αξιολόγηση των επιλογών, ώστε οι πολίτες να γνωρίζουν τι λειτούργησε, τι όχι και γιατί.
Στην Ελλάδα, τα τελευταία έξι χρόνια φαίνεται να επικράτησε μια διαφορετική αντίληψη. Δεν είναι ότι δεν πάρθηκαν μέτρα για την αντιμετώπιση της ακρίβειας. Το αντίθετο. Πάρθηκαν τόσο πολλά, ώστε δύσκολα θυμάται κανείς τη σειρά τους. Επιδοτήσεις ηλεκτρικού ρεύματος το 2021. Fuel Pass, Power Pass και «Καλάθι του Νοικοκυριού» το 2022.
Καθώς οι ΗΠΑ αποσύρονται από την Ευρώπη υπό τη δεύτερη κυβέρνηση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, όχι μόνο μειώνουν τη στρατιωτική τους παρουσία και αμφισβητούν τις εγγυήσεις ασφαλείας τους, αλλά και αποποιούνται την de facto (αλλά ποτέ επίσημα δηλωμένη) ηγεσία τους στη γεωπολιτική Δύση. Αυτό σημαίνει ότι οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν έναν πολιτικό ηγετικό ρόλο που ασκούσαν στη Δυτική Ευρώπη από το 1945 και στην Ευρώπη συνολικά από το 1990. Το προφανές επακόλουθο είναι ότι η Ευρώπη θα μείνει μόνη της και θα πρέπει να λύσει τα γεωπολιτικά προβλήματα και προκλήσεις μόνη της.
Έχει ξεφύγει εντελώς η κατάσταση. Ο «χουλιγκανισμός» ο οποίος χαρακτήριζε πράξεις βίας που διαπράττονταν από οπαδούς ομάδων με αφορμή αγώνες έχει μετεξελιχθεί σε κάτι αποτρόπαιο: αποκομμένος από τον αθλητισμό, με προκάλυμμα τους παραδοσιακούς συνδέσμους οργανωμένων φιλάθλων, έχει αποκτήσει την ιεραρχία και λειτουργία εγκληματικής οργάνωσης. Κοινώς, μαφίας.
Πάντα τέτοιες μέρες οι πανεπιστημιακοί παθαίναμε κρίση ταυτότητας. Είχαμε διδάξει όλο το εξάμηνο ψυχή τε και σώματι κι όταν έφτανε η ώρα των εξετάσεων και της διόρθωσης των γραπτών αναρωτιόμασταν τι νόημα έχει το επάγγελμά μας. Διορθώναμε με τις ώρες σκυμμένοι πάνω απ’ τα γραπτά και βλέπαμε πόσο περιορισμένη ήταν η ανταπόκριση σε όσα είχαμε προσπαθήσει να μεταδώσουμε. Κυκλοφορούσαν και μερικά ανέκδοτα: ό,τι και να ’χει γράψει, αν βάλει τον Χίτλερ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και όχι στον Α΄, πρέπει να περάσει – χρειαζόμαστε ένα 50% επιτυχίας, τουλάχιστον…
Η πρόσφατη συνέντευξη του επικεφαλής της Anthropic, αλλά και η συμμετοχή των τριών πολύ μεγάλων εταιρειών Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ), εκτός της εταιρείας του Ιλον Μασκ, στη συνάντηση της G7, προσφέρονται για γενικότερα συμπεράσματα. Μας δείχνουν πόσο οι ηγέτες των επτά πιο αναπτυγμένων οικονομιών του πλανήτη, χωρίς την Κίνα και τη Ρωσία, αλλά και στελέχη από το εσωτερικό της πιο προηγμένης εταιρείας ΤΝ του πλανήτη, αντιλαμβάνονται ότι η ΤΝ δεν είναι πια ένα ακόμη ψηφιακό προϊόν. Είναι υποδομή ισχύος.
Νίκος Παππάς, Η Εφημερίδα των Συντακτών, 2026-06-25
Ας μιλήσουμε, λοιπόν, συγκεκριμένα. Απάντηση στο «πού θα βρεθούν ο “χώρος” και τα χρήματα» υπάρχει. Και περιγράφεται ξεκάθαρα στον Κανονισμό (Ε.Ε.) 1263/2024. Είναι κάτι που έχει επιβεβαιώσει σε παλιότερες συζητήσεις μας στη Βουλή και το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης.
Οποιος ισχυρίζεται ότι οι ευρωπαϊκοί κανόνες απλώς απαγορεύουν δαπάνες πέρα από συγκεκριμένο ανελαστικό και απόλυτο όριο, ψεύδεται. Αν αυτό ίσχυε, θα ήταν παραλογισμός και το τέλος της πολιτικής πρωτοβουλίας στην οικονομική πολιτική.
