Στις 15 Μαρτίου «εορτάστηκε» και στη χώρα μας η Παγκόσμια Ημέρα του Καταναλωτή με συζητήσεις, συνέδρια και νέα στοιχεία για την ακρίβεια, λησμονώντας παράλληλα ότι στη σύγχρονη κοινωνία το υποκείμενο πλέον ορίζεται κυρίως ως καταναλωτής. Κι αυτό γιατί τα άτομα αναζητούν, σε διαρκή βάση, μια αυτοεπιβεβαίωση και μια αίσθηση αλληλεγγύης διαμέσου των μηχανισμών της αγοράς
Ένα κείμενο για τις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2006 φαίνεται, εκ πρώτης όψεως, πρόωρο και, άρα, άνευ ενδιαφέροντος. Kι όμως, οι συζητήσεις, οι ανιχνεύσεις και οι πρώτες κόντρες έχουν ήδη αρχίσει και στα κομματικά επιτελεία της πόλης μας. Eξάλλου, το «πρόωρο» ή το «ώριμο» κρίνεται και από την πολιτική στόχευση. Όποιος στοχεύει να αλλάξει κάτι στο ακίνητο αυτοδιοικητικό τοπίο της Θεσσαλονίκης με όρους αξιοπιστίας και σοβαρότητας, όφειλε να έχει ήδη αρχίσει τις «ζυμώσεις». Όποιος βολεύεται στην ακινησία, αρκείται στους «κοσκινισμούς».
Το PDS έχει ταχθεί κατά πλειοψηφία (2/3 προς 1/3) κατά του Ευρωσυντάγματος ήδη από το συνέδριο του Πότσνταμ τον Οκτώβριο του 2004.
Κενρικά στελέχη έχουν διατυπώσει την αντίθετη άποψη. Μεταξύ αυτών η αντιπρόεδρος της αριστερής ευρωομάδας GUE/NGL, Συλβί – Υβόν Κάουφμαν (PDS).
Από την ΕΠΟΧΗ μεταφέρουμε εκτενές απόσπασμα της συνέντευξης που παραχώρησε η αντιπρόεδρος της αριστερής ευρωομάδας GUE/NGL, Συλβί – Υβόν Κάουφμαν (PDS) , στη συντάκτρια της εφημερίδας Freitag, Κόνι Ούστριν.
Η πλειοψηφία των αριστερών στην Ελλάδα έχει ταχθεί από την αρχή οριζοντίως και καθέτως κατά της Ευρωπαϊκής Συνταγματικής Συνθήκης. Εμφανίζεται έτσι η αριστερά πλήρως εναρμονισμένη με την κυρίαρχη άποψη της ελληνικής κοινωνίας: Σύμφωνα με το Ευρωβαρόμετρο, οι έλληνες με ποσοστό 32% βρίσκονται στην 20η θέση των «φιλοσυνταγματικών» ευρωπαίων.
Ευτυχώς τούτη τη φορά ο απολογισμός του αγώνα ποδοσφαίρου των εθνικών ομάδων Ελλάδας-Αλβανίας δεν ήταν αιματηρός. Εχουν κατά συνέπεια λόγους οι διωκτικές αρχές της χώρας να χαίρονται που δεν άνοιξε μύτη στις εξέδρες, στους δρόμους της Αθήνας και των άλλων ελληνικών πόλεων.
ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ: Αποκέντρωση με αυτοδιοίκηση
Δημοσιευμένο: 2005-04-03
Στην ΚΠΕ του ΣΥΝ το Σάββατο 02/04/05 έγινε η πρώτη συζήτηση και υπήρξε η απόφαση κατά πλειοψηφία της ΚΠΕ για την πολιτική πλατφόρμα και την καταρχήν εκλογική τακτική του κόμματος.
Στην τελική ψηφοφορία για την απόφαση, κατετέθη σε ενιαία μορφή και σε αντιπαράθεση προς την εισήγηση της Π.Γ. η πολιτική και αυτοδιοικητική κατεύθυνση που υποστηρίχτηκε από τα κείμενα των τάσεων της ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΑΝΑΝΕΩΣΗΣ και ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ που παρουσίασαν οι Σπύρος Λυκούδης και Δημήτρης Μπίρμπας, η οποία και μειοψήφησε.
Το πλήρες κείμενο που κατέθεσε η ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ
Ελίζα Παπαδάκη, Αυγή της Κυριακής, Δημοσιευμένο: 2005-04-03
Φορολογώντας περισσότερο την κατανάλωση με την αύξηση του ΦΠΑ, η κυβέρνηση κατανέμει άδικα το κόστος της δημοσιονομικής προσαρμογής εις βάρος των οικονομικά ασθενέστερων. Το χειρότερο είναι όμως ότι τα μέτρα που ανακοίνωσε την Τρίτη μαζί με το νέο πρόγραμμα σταθερότητας δεν δίνουν παρά μια πρώτη γεύση για όσα, πολύ σκληρότερα, θα επακολουθήσουν.
Οι εξελίξεις, μετά την επιστολή Μαγκρίβι σχετικά με τη συνταγματική διάταξη για τον "βασικό μέτοχο" και τους δύο εκτελεστικούς νόμους που ακολούθησαν, αναδεικνύουν την αδυναμία του πολιτικού μας συστήματος να προσεγγίσει καυτά ζητήματα με ορθολογικό τρόπο.
Οι διεργασίες στα κόμματα για τις επερχόμενες εκλογές στην Τ.Α. έχουν ήδη ξεκινήσει. Στον ΣΥΝ, ένα κόμμα που έχει -και συνεχίζει να παράγει- σημαντική πολιτική αυτοδιοίκησης με τους 400 αιρετούς νομάρχες, δημάρχους και συμβούλους στους ΟΤΑ όλης της χώρας, κυριαρχεί η φοβική στάση.
Σίγουρα δεν μας καλύπτει τελείως η ΚΑΠ. Είναι δυνατόν όμως σε μια συμφωνία, συνθήκη μεταξύ εταίρων, είτε αυτοί είναι ακόμη και πρόσωπα και όχι 25 κράτη με τόσα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα, να είναι όλα θετικά ; Όλα υπέρ σου ;
Είναι δυνατόν να επιρρίπτουμε όλη την ευθύνη των δεινών της χώρας στην εκάστοτε ΚΑΠ και στα άλλα μέτρα της Ε.Ε ;
Η Ε.Ε μας φταιει για την εγκατάλειψη της υπαίθρου τη μεγάλη ψαλίδα των τιμών παραγωγού και καταναλωτή, το δυσθεώρατο κόστος παραγωγής, τη ατελή ασφάλιση των προϊόντων, τις χαμηλές αγροτικές συντάξεις, την πλήρη κατάρρευση των φορέων στήριξης και δυστυχώς άλλα πολλά;...
«Περιβαντο-λόγος» (και όχι περιβαλλοντο-λόγος) είναι ένας καθολικής χρήσης σολοικισμός που, εξαιτίας της γενικευμένης αγραμματοσύνης του περιβαλλοντικού ακροατηρίου, δεν λείπει από το λεξιλόγιο σχεδόν κανενός δημόσιου προσώπου που θέλει να πει στον κόσμο ότι «κάνει περιβάλλον».
Ο δημόσιος διάλογος που αναπτύσσεται γύρω από την υπόθεση του βασικού μετόχου έχει εξελιχθεί σε μείζον παράδειγμα των παθογενειών του πολιτικού μας συστήματος.
Το πρόβλημα γεννάται την εποχή της τελευταίας συνταγματικής αναθεώρησης.
Oι περισσότεροι διεθνείς παρατηρητές, οι κοινωνικοί επιστήμονες, ακόμα και άνθρωποι πολύ μετριοπαθείς απαντούν καταφατικά, δεδομένης της τροπής των δημόσιων πραγμάτων και της επιδείνωσης των προοπτικών.
ΟΙ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ, ΟΙ «ΤΑΡΑΧΕΣ» (emeutes), οι συγκρούσεις. Η κυβέρνηση και οι πολιτικοί εκπρόσωποι της μακρονικής παράταξης και της δεξιάς που καταγγέλλουν –στη Γαλλία– το κόμμα της «Ανυπότακτης Γαλλίας», το LFI, για τα έκτροπα, και έπειτα η εμπλοκή της αστυνομίας, των υπηρεσιών και η εξέλιξη με απαγορεύσεις συγκεντρώσεων.
Η Δύση φοβάται. Αναλυτές και διπλωμάτες φοβούνται την άνοδο της Κίνας, οι επιχειρηματίες τις απρόσμενες και ίσως παράλογες μεταβολές στην οικονομία, οι πνευματικές ελίτ το νέο τοπίο αφήγησης του πραγματικού (social media, κυριαρχία της εικόνας κ.λπ.), οι πολιτικοί τα ξεσπάσματα του λαού.
Η εξωτερική πολιτική μιας χώρας αποκαλύπτεται στις στιγμές που η υπεράσπιση των αρχών της απαιτεί διαφωνία με έναν ισχυρό σύμμαχο. Εκεί δοκιμάζεται η αυτονομία της. Και εκεί η σιωπή μπορεί να γίνει πολιτική επιλογή, με συνέπειες πολύ μεγαλύτερες από μια ανακοίνωση που δεν εκδόθηκε.
Τί θα μείνει από την επίσκεψη Ρούμπιο στην Αθήνα; Εύκολο στοίχημα. Η ομιλία στην Πνύκα και μόνον. Υποψιάζομαι μάλιστα ότι το ισχυρότερο ίσως από τα κίνητρα ώστε να περιλάβει την Αθήνα σε αυτό το ευρωπαϊκό του ταξίδι, μεταξύ Ρέικιαβικ και Λισσαβόνας, ήταν ακριβώς η ευκαιρία να πάρει, φεύγοντας, στις αποσκευές του αυτήν την εικόνα: Να εκφωνεί μια ομιλία, με φόντο τον Παρθενώνα...
Στον πυρήνα της Νέας Δημοκρατίας που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1974 βρισκόταν η λαϊκότητα και όχι η δεξιά ταυτότητα. Σήμερα, στα 52 της χρόνια, η Νέα Δημοκρατία, στο σύνολό της, βρίσκεται πιο μακριά από τον ελληνικό λαό από ποτέ
Χρειάστηκε να περάσει και να σβήσει η τελετουργία της ΔΕΘ, να μετρηθεί δημοσκοπικά και να προσπεραστεί το (αδύναμο, εν τέλει) αποτύπωμά της, χρειάζεται ήδη να πλησιάζουμε σιγά-σιγά στην κατάθεση του Προϋπολογισμού 2027/εκλογικού έτους υπό συνθήκες συναγερμού, ώστε να θυμηθούμε ότι «όταν οι άνθρωποι σχεδιάζουν, ο Θεός καγχάζει».
Η Έκθεση για την Ελλάδα, που ψηφίστηκε προχθές από το Συμβούλιο της Ευρώπης, η πρώτη από το 2018, είναι διατυπωμένη βέβαια σε γλώσσα διπλωματική. Οι επισημάνσεις της, όμως, για «σημαντικές προκλήσεις ως προς την λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών» έχουν δόντια και δαγκώνουν.
Καλά είναι τα κρασιά κι οι μπίρες, καλά τα τσιπουράκια και τα ουισκάκια, μα σαν την αλκοόλη της εξουσίας δεν έχει. Με όποιο ηδονικό υγρό κι αν τη συγκρίνεις, υπερέχει σαφώς. Τεκμήριο πρώτο: Κυκλοφορεί πάντα σε καθαρή μορφή. Ουδείς ελεγκτικός μηχανισμός μπορεί να τη νοθέψει, ουδείς αντισταθμιστικός παράγοντας να την αμβλύνει. Οσο δε για την περιλάλητη «υποχρέωση λογοδοσίας», αδυνατεί να κατεβάσει τα γράδα της.
Εφέτος, το Δημόσιο εισέπραξε 1,6 δισ. ευρώ παραπάνω φόρους (905 εκατ. ευρώ από το ΦΠΑ, 439 εκατ. από τον φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων και 62 εκατ. από τους φόρους στην ακίνητη περιουσία και μικρότερες πηγές). Αρα, το δημοσιονομικό «μαξιλάρι» για να αντιμετωπιστούν έκτακτα γεγονότα, όπως η απρόβλεπτη ενεργειακή κρίση, υπάρχει
Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης επιστρέφει από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, έχοντας προσπεράσει ακόμη ένα από τα πολλά «ορόσημα» που ο ίδιος έθεσε για ουσιαστικές εξελίξεις στο Κυπριακό, χωρίς κανένα από αυτά να επαληθευτεί στη διάρκεια της προεδρικής θητείας του.
...Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση όπου το κόμμα που διεκδικεί να είναι φορέας της σταθερότητας έχει γίνει, απομονωμένο, παράγοντας πολιτικής αστάθειας. Και τα κόμματα που θα μπορούσαν να εκπροσωπήσουν το αίτημα της αλλαγής μοιάζουν αδύναμα να χτίσουν μια κοινωνική συμμαχία, που να περιλαμβάνει και τους «εντός» και τους «εκτός» και να έχει πλειοψηφική προοπτική.
… Για να μην σας μπλέκουμε με πολλά νούμερα και τεχνικά. Εμείς είχαμε κάθε λόγο να κάνουμε μεγάλες επενδύσεις σε μπαταρίες, αλλά δεν τις κάναμε. Τις έκαναν οι Βούλγαροι. Έτσι, το μεσημέρι που δεν χρειαζόμαστε τόσο ρεύμα όσο παράγουμε, το στέλνουμε στην Βουλγαρία και οι Βούλγαροι μας το δίνουν και πάλι πίσω το βράδυ που το χρειαζόμαστε. Αυτό το πέρα δώθε έχει ένα κάποιο κόστος…
