H Eνωμένη Eυρώπη έχει τη μοίρα ενός κοστουμιού που το ράβουν, πριν 15, τώρα 25 ραφτάδες, ο καθένας με δικό του σχέδιο, άλλος τραβώντας για να φαρδύνει (ομοσπονδία) άλλος μαζεύοντας για να στενέψει (διακυβερνητική ομοφωνία) και στο τέλος όλοι μαζί, ραφτάδες και πελάτες (Eυρωπαίοι πολίτες) βρίζουν γιατί το ρούχο δεν φοριέται. Aυτή την εικόνα επαλήθευσαν οι ευρωεκλογές και δεν αρκεί το Eυρωσύνταγμα για να τη διαψεύσει.
Τα αισθήματα φρίκης, αποστροφής, απέχθειας, βδελυρότητας που προκάλεσαν οι βασανισμοί των Ιρακινών από το στρατό κατοχής των ΗΠΑ μάς προτρέπουν να στοχαστούμε πάνω σε μερικά θεμελιώδη χαρακτηριστικά αυτής της χώρας και των κατοίκων της, χαρακτηριστικά που διαμορφώνουν εν πολλοίς την πολιτική των ΗΠΑ έναντι λαών, τους οποίους συνήθως αποκαλούν φανατικούς του Ισλάμ.
Το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης είναι θεσμός που περιορίζει την εθνική κυριαρχία των χωρών- μελών της Ε.Ε. Η καθαυτό επιλογή δεν είναι a priori απαράδεκτη, αν οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν λάβει την αντίστοιχη πολιτική απόφαση με όρους που διασφαλίζουν την ευρεία λαϊκή συναίνεση. Εγινε όμως έτσι; Φοβούμαι ότι η Ευρώπη στα θέματα αυτά προχωρεί με υπερβολική ταχύτητα.
Εγώ δεν θέτω προϋποθέσεις. Θεωρώ ότι είναι καθήκον μου να πω στους συντρόφους μου τι πρέπει να κάνει το κόμμα, πώς πρέπει να είναι στον πολιτικό και προγραμματικό του λόγο, για να ανθήσει εκ νέου. Αυτό σκοπεύω να κάνω. Δεν είναι προϋπόθεση. Ή θα γίνει και θα περάσει αυτό το πράγμα ή δεν θα περάσει, δεν ορκίστηκε ποτέ κανείς ότι θα κερδίζει. (www.mpapayannakis.gr)
Δεν υπάρχει κανένας που να ισχυρίζεται ότι η αποδοχή από τους 25 ηγέτες της διευρυμένης πια Ε.Ε. της Συνταγματικής Συνθήκης δεν αποτελεί ένα σοβαρό βήμα για το μέλλον των ευρωπαϊκών χωρών. Αν συνιστά η αποδοχή αυτή και βήμα για την ολοκλήρωση της Ε.Ε. θα φανεί στο προσεχές μέλλον.
Τη στιγμή αυτή είναι αναγκαία η αποσαφήνιση των κεντρικών στοχεύσεων και προθέσεων κάθε συλλογικής έκφρασης και τάσης, του καθενός και της καθεμιάς εντός ΣΥΝ.
Εμείς, ως Ανανεωτική Συσπείρωση του ΣΥΝ, στοχεύουμε στη συνδιαμόρφωση και διεκδίκηση της συγκρότησης μιας πλειοψηφίας του κόμματος που θα αναλάβει την ευθύνη της πορείας και της διαχείρισής του.
Ζώντας χρόνια τώρα την οικονομική στασιμότητα και την υψηλή και ανερχόμενη ανεργία, ζώντας μιαν εντεινόμενη ανασφάλεια για την απασχόληση, αλλά και για τη σύνταξη, την περίθαλψη, τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, για τη διατήρηση της ευημερίας τους γενικότερα, πήγαν, ή δεν πήγαν, να ψηφίσουν οι πολίτες της Ευρώπης για το κοινό τους Κοινοβούλιο την περασμένη Κυριακή.
Ένα συνεπές κόμμα της ανανεωτικής αριστεράς όπως ο ΣΥΝ, που ακολουθεί το δύσκολο μονοπάτι να δρα σε συνθήκες αυτονομίας ανάμεσα στη σοσιαλδημοκρατική εκδοχή (ΠΑΣΟΚ) και στον εγχώριο δογματισμό (ΚΚΕ και διάφορες ομάδες) δεν μπορεί να υποταχθεί στην αντίληψη των απόψεων παραγόντων όπως ο ΣΥΡΙΖΑ. Αντιθέτως, μπορεί να συνεργάζεται με ορισμένες από τις δυνάμεις αυτές επιλεκτικά σε όρους αυτονομίας και σε στενή σχέση προς το πραγματικό και όχι το πλασματικό κίνημα των μαζών.
Γιατί πρέπει να θυμόμαστε τον Ενρίκο Μπερλινγκουέρ; Ο κόσμος έχει αλλάξει πολύ στα είκοσι χρόνια που μας χωρίζουν από το θάνατό του. Μοιάζει σαν να ζούμε σε μιαν άλλη ιστορική εποχή. Αξίζει, ωστόσο, να θυμόμαστε τον Μπερλινγκουέρ, πρώτα απ’ όλα γιατί ενσάρκωνε ένα υπόδειγμα ηθικο-πολιτικής δράσης που σήμερα τείνει να εκλείψει.
Σύμφωνα με το «Ευρωπαϊκό Δίκτυο κατά του Ρατσισμού» (ομπρέλα 560 ΜΚΟ) την τελευταία δεκαετία σκοτώθηκαν 5.000 δραπέτες, την ώρα που -κουβαλώντας στις πλάτες τους τίποτα περισσότερο από τα ρούχα τους, ίσως και τους εφέστιους θεούς τους- αναζητούσαν άσυλο στην Ευρώπη. Ξέφυγαν το θάνατο στις χώρες τους για να τον βρουν στα νερά της Μεσογείου, στα στενά του Γιβραλτάρ, στα ναρκοπέδια του Έβρου.
Η εξωτερική πολιτική μιας χώρας αποκαλύπτεται στις στιγμές που η υπεράσπιση των αρχών της απαιτεί διαφωνία με έναν ισχυρό σύμμαχο. Εκεί δοκιμάζεται η αυτονομία της. Και εκεί η σιωπή μπορεί να γίνει πολιτική επιλογή, με συνέπειες πολύ μεγαλύτερες από μια ανακοίνωση που δεν εκδόθηκε.
Τί θα μείνει από την επίσκεψη Ρούμπιο στην Αθήνα; Εύκολο στοίχημα. Η ομιλία στην Πνύκα και μόνον. Υποψιάζομαι μάλιστα ότι το ισχυρότερο ίσως από τα κίνητρα ώστε να περιλάβει την Αθήνα σε αυτό το ευρωπαϊκό του ταξίδι, μεταξύ Ρέικιαβικ και Λισσαβόνας, ήταν ακριβώς η ευκαιρία να πάρει, φεύγοντας, στις αποσκευές του αυτήν την εικόνα: Να εκφωνεί μια ομιλία, με φόντο τον Παρθενώνα...
Στον πυρήνα της Νέας Δημοκρατίας που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1974 βρισκόταν η λαϊκότητα και όχι η δεξιά ταυτότητα. Σήμερα, στα 52 της χρόνια, η Νέα Δημοκρατία, στο σύνολό της, βρίσκεται πιο μακριά από τον ελληνικό λαό από ποτέ
Χρειάστηκε να περάσει και να σβήσει η τελετουργία της ΔΕΘ, να μετρηθεί δημοσκοπικά και να προσπεραστεί το (αδύναμο, εν τέλει) αποτύπωμά της, χρειάζεται ήδη να πλησιάζουμε σιγά-σιγά στην κατάθεση του Προϋπολογισμού 2027/εκλογικού έτους υπό συνθήκες συναγερμού, ώστε να θυμηθούμε ότι «όταν οι άνθρωποι σχεδιάζουν, ο Θεός καγχάζει».
Η Έκθεση για την Ελλάδα, που ψηφίστηκε προχθές από το Συμβούλιο της Ευρώπης, η πρώτη από το 2018, είναι διατυπωμένη βέβαια σε γλώσσα διπλωματική. Οι επισημάνσεις της, όμως, για «σημαντικές προκλήσεις ως προς την λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών» έχουν δόντια και δαγκώνουν.
Καλά είναι τα κρασιά κι οι μπίρες, καλά τα τσιπουράκια και τα ουισκάκια, μα σαν την αλκοόλη της εξουσίας δεν έχει. Με όποιο ηδονικό υγρό κι αν τη συγκρίνεις, υπερέχει σαφώς. Τεκμήριο πρώτο: Κυκλοφορεί πάντα σε καθαρή μορφή. Ουδείς ελεγκτικός μηχανισμός μπορεί να τη νοθέψει, ουδείς αντισταθμιστικός παράγοντας να την αμβλύνει. Οσο δε για την περιλάλητη «υποχρέωση λογοδοσίας», αδυνατεί να κατεβάσει τα γράδα της.
Εφέτος, το Δημόσιο εισέπραξε 1,6 δισ. ευρώ παραπάνω φόρους (905 εκατ. ευρώ από το ΦΠΑ, 439 εκατ. από τον φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων και 62 εκατ. από τους φόρους στην ακίνητη περιουσία και μικρότερες πηγές). Αρα, το δημοσιονομικό «μαξιλάρι» για να αντιμετωπιστούν έκτακτα γεγονότα, όπως η απρόβλεπτη ενεργειακή κρίση, υπάρχει
Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης επιστρέφει από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, έχοντας προσπεράσει ακόμη ένα από τα πολλά «ορόσημα» που ο ίδιος έθεσε για ουσιαστικές εξελίξεις στο Κυπριακό, χωρίς κανένα από αυτά να επαληθευτεί στη διάρκεια της προεδρικής θητείας του.
...Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση όπου το κόμμα που διεκδικεί να είναι φορέας της σταθερότητας έχει γίνει, απομονωμένο, παράγοντας πολιτικής αστάθειας. Και τα κόμματα που θα μπορούσαν να εκπροσωπήσουν το αίτημα της αλλαγής μοιάζουν αδύναμα να χτίσουν μια κοινωνική συμμαχία, που να περιλαμβάνει και τους «εντός» και τους «εκτός» και να έχει πλειοψηφική προοπτική.
… Για να μην σας μπλέκουμε με πολλά νούμερα και τεχνικά. Εμείς είχαμε κάθε λόγο να κάνουμε μεγάλες επενδύσεις σε μπαταρίες, αλλά δεν τις κάναμε. Τις έκαναν οι Βούλγαροι. Έτσι, το μεσημέρι που δεν χρειαζόμαστε τόσο ρεύμα όσο παράγουμε, το στέλνουμε στην Βουλγαρία και οι Βούλγαροι μας το δίνουν και πάλι πίσω το βράδυ που το χρειαζόμαστε. Αυτό το πέρα δώθε έχει ένα κάποιο κόστος…
Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα, πρόεδρος της Βραζιλίας, Αντόνιο Κόστα, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβούλιου, Ουίλιαμ Ρούτο, πρόεδρος, Μαρκ Κάρνεϊ, πρωθυπουργός του Καναδά
KReport, 2026-09-22
Δεν είναι διαπραγματεύσιμες αρχές όπως η εδαφική ακεραιότητα, η ειρηνική επίλυση των διαφορών, η απαγόρευση της απειλής ή της χρήσης βίας, το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο, η βιώσιμη ανάπτυξη, τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι θεμελιώδεις ελευθερίες.
Εξαιρετικά λυπηρή και ανησυχητική η βία ανηλίκων κατά ανηλίκων. Αλλά και ζοφερά αποκαλυπτική για την κοινωνία και την πολιτεία, για τις αντιλήψεις και τις ιδέες που δεσπόζουν και αναπαράγονται αέναα. Οπου κι αν λυσσομανάει: κοντά σε γήπεδο, σε κάποιο αλσύλλιο, στους δρόμους. Οπως κι αν μορφοποιείται: με μπαμπεσιά και χωσιά, έπειτα από ραντεβού θανάτου ή εντελώς τυχαία, απλώς επειδή συναπαντήθηκαν δύο χωροκτητικές αγέλες.
