Η πρόσφατη μεγάλη αύξηση στις διεθνείς τιμές του πετρελαίου δεν έχει προκαλέσει για την ώρα σοβαρές ανησυχίες στις κυβερνήσεις και τους αναλυτές των ανεπτυγμένων χωρών. Μπορεί ξεπερνώντας τα 41,5 δολάρια το βαρέλι το πετρέλαιο να έχει φθάσει σε νέα ιστορικά ύψη, όπως όμως όλοι σπεύδουν να επισημάνουν, πρόκειται για μέγιστες ονομαστικές τιμές, καθώς σε πραγματικούς όρους βρισκόμαστε σήμερα στο μισό περίπου των τιμών της δεύτερης πετρελαϊκής κρίσης το 1979.
Η χρήση των βασανιστηρίων από τους αμερικανούς στρατιώτες δεν είναι ένα άνθος του κακού, που φύτρωσε ξαφνικά με ευθύνη ορισμένων κακών και σαδιστών δεσμοφυλάκων, που τους αρέσει να γελούν με τις δυστυχίες των άλλων.
Αμερικανοί στρατιώτες, που βασάνιζαν Ιρακινούς κρατουμένους στις φυλακές του Αμπού Γκράιμπ, δήλωσαν ότι εκτελούσαν εντολές των ανωτέρων τους. Και οι συγγενείς και φίλοι τους από την Αμερική υποστήριξαν ότι οι βασανιστές στον προηγούμενο βίο τους ήταν συνηθισμένοι άνθρωποι, νομοταγείς πολίτες, ενάρετοι οικογενειάρχες, συμπονετικοί γονείς, καλοί σπουδαστές ή επαγγελματίες.
Η διάλυση του Συ.Ριζ.Α. δημιουργεί νέα δεδομένα στον ευρύτερο χώρο της ανανεωτικής αριστεράς.
ananeotiki.gr, Δημοσιευμένο: 2004-05-20
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΝ
Οι τελευταίες εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ δημιουργούν νέα δεδομένα στον ευρύτερο χώρο της ανανεωτικής αριστεράς.
Η αδυναμία των δυνάμεων που τον συγκρότησαν, να συμφωνήσουν στο πολιτικό πλαίσιο και την συγκρότηση του ψηφοδελτίου για τις ευρωεκλογές, ακόμη και μετά την πρόσφατη απόφαση της ΚΠΕ του ΣΥΝ, έφερε στην επιφάνεια τις εγγενείς αντιφάσεις του εγχειρήματος.
Δολοφονίες παιδιών! Τι μελανότερα χρώματα χρειάζεται για να περιγραφεί η θηριωδία!
Πού και ποιος μπορεί να σταματήσει άραγε την εγκληματική πολιτική του υπ’ αριθμόν ένα εχθρού του Ισραήλ, του απάνθρωπου Σαρόν; Ποιος μπορεί να εξηγήσει από ποια λογική καθοδηγούνται νέα παιδιά που εξαπολύουν εκ του ασφαλούς από τα ελικόπτερα και τα άρματά τους ρουκέτες κατά αμάχων συνομηλίκων τους διαδηλωτών;
Ποια είναι τα όρια, πώς προσδιορίζεται το πεδίο της διμερούς ελληνοαμερικανικής σχέσης με την Αθήνα δρομολογημένη σταθερά στη συμμετοχή στα πιο προωθημένα σχήματα ευρωπαϊκής συνοχής; Το ερώτημα τίθεται εύλογα με αφορμή την επίσκεψη Καραμανλή στις ΗΠΑ, αλλά δεν αφορά μόνο τη χώρα μας, αλλά το σύνολο των χωρών μελών.
Την Κυριακή διάβασα στην «Αυγή» ένα άρθρο του Θοδωρή Δρίτσα με τίτλο «Ενότητα... ο πιο δύσκολος δρόμος», και θέμα, όπως εύκολα μαντεύει κανείς, τον επιθανάτιο ρόγχο του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα ήθελα να σχολιάσω τα όσα έχουν συμβεί τελευταία στον εν λόγω χώρο, αλλά μόνο να διατυπώσω κάποιες γενικότερες σκέψεις.
Έστι δίκης οφθαλμός. Ο άδικος πόλεμος του Iράκ φαίνεται ότι θα φάει τους αδικήσαντες, τον έναν μετά τον άλλον. ʼρχισε με τον Aθνάρ. Eκ πρώτης όψεως έχασε τη νίκη μέσα από τα χέρια του γιατί είπε ψέματα. Aν δεν υπήρχε όμως η καθολική αντίδραση του ισπανικού λαού στον πόλεμο ένα χρόνο πριν θα είχε κοστίσει τόσο το ψέμα;
Οι Αμερικανοί και Βρετανοί στρατιώτες στο Ιράκ δεν πήραν εκπαίδευση στο σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ούτε ελέγχθηκαν ποτέ γι’ αυτό. Τα βασανιστήρια των κρατουμένων και οι φόνοι αμάχων στη Βασόρα δεν ήταν μεμονωμένο φαινόμενο. Για το λόγο αυτό, ακόμα και αν η ηγεσία δεν διέταξε τα βασανιστήρια και τους φόνους -όπως μας ανακοινώθηκε επίσημα- δεν αθωώνεται.
Εχουν οι αριστεροί πατρίδα, ρωτούσε από τις στήλες κυριακάτικης εφημερίδας σχολιο-γράφος, αναφερόμενος στη θέση που έλαβαν αρκετοί αριστεροί, αλλά και ο Συνασπισμός, υπέρ του «ναι», στο δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν.
"...Οι αιχμές της πρότασης της ΚΕΔΑ για το συνολικό πλαίσιο θέσεων για τις ευρωεκλογές ήταν: η συσπείρωση όλων των δυνάμεων της αριστεράς, και των «ευρωπαϊστών» και των «ευρωσκεπτικιστών» και των οπαδών της «αποδέσμευσης», η αντίθεση στο ευρωσύνταγμα, στις συνθήκες της Ρώμης, του Μάαστριχτ, του Άμστερνταμ και της Νίκαιας, η αντίθεση στον ευρωστρατό και τη στρατιωτικοποίηση της Ε.Ε"...
Το ελληνικό κράτος δεν είναι θρησκευτικά ουδέτερο. Και οφείλεται αυτό σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι περισσότερο απ’ όλα ένας κρατικός θεσμός.
Η εξωτερική πολιτική μιας χώρας αποκαλύπτεται στις στιγμές που η υπεράσπιση των αρχών της απαιτεί διαφωνία με έναν ισχυρό σύμμαχο. Εκεί δοκιμάζεται η αυτονομία της. Και εκεί η σιωπή μπορεί να γίνει πολιτική επιλογή, με συνέπειες πολύ μεγαλύτερες από μια ανακοίνωση που δεν εκδόθηκε.
Τί θα μείνει από την επίσκεψη Ρούμπιο στην Αθήνα; Εύκολο στοίχημα. Η ομιλία στην Πνύκα και μόνον. Υποψιάζομαι μάλιστα ότι το ισχυρότερο ίσως από τα κίνητρα ώστε να περιλάβει την Αθήνα σε αυτό το ευρωπαϊκό του ταξίδι, μεταξύ Ρέικιαβικ και Λισσαβόνας, ήταν ακριβώς η ευκαιρία να πάρει, φεύγοντας, στις αποσκευές του αυτήν την εικόνα: Να εκφωνεί μια ομιλία, με φόντο τον Παρθενώνα...
Στον πυρήνα της Νέας Δημοκρατίας που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1974 βρισκόταν η λαϊκότητα και όχι η δεξιά ταυτότητα. Σήμερα, στα 52 της χρόνια, η Νέα Δημοκρατία, στο σύνολό της, βρίσκεται πιο μακριά από τον ελληνικό λαό από ποτέ
Χρειάστηκε να περάσει και να σβήσει η τελετουργία της ΔΕΘ, να μετρηθεί δημοσκοπικά και να προσπεραστεί το (αδύναμο, εν τέλει) αποτύπωμά της, χρειάζεται ήδη να πλησιάζουμε σιγά-σιγά στην κατάθεση του Προϋπολογισμού 2027/εκλογικού έτους υπό συνθήκες συναγερμού, ώστε να θυμηθούμε ότι «όταν οι άνθρωποι σχεδιάζουν, ο Θεός καγχάζει».
Η Έκθεση για την Ελλάδα, που ψηφίστηκε προχθές από το Συμβούλιο της Ευρώπης, η πρώτη από το 2018, είναι διατυπωμένη βέβαια σε γλώσσα διπλωματική. Οι επισημάνσεις της, όμως, για «σημαντικές προκλήσεις ως προς την λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών» έχουν δόντια και δαγκώνουν.
Καλά είναι τα κρασιά κι οι μπίρες, καλά τα τσιπουράκια και τα ουισκάκια, μα σαν την αλκοόλη της εξουσίας δεν έχει. Με όποιο ηδονικό υγρό κι αν τη συγκρίνεις, υπερέχει σαφώς. Τεκμήριο πρώτο: Κυκλοφορεί πάντα σε καθαρή μορφή. Ουδείς ελεγκτικός μηχανισμός μπορεί να τη νοθέψει, ουδείς αντισταθμιστικός παράγοντας να την αμβλύνει. Οσο δε για την περιλάλητη «υποχρέωση λογοδοσίας», αδυνατεί να κατεβάσει τα γράδα της.
Εφέτος, το Δημόσιο εισέπραξε 1,6 δισ. ευρώ παραπάνω φόρους (905 εκατ. ευρώ από το ΦΠΑ, 439 εκατ. από τον φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων και 62 εκατ. από τους φόρους στην ακίνητη περιουσία και μικρότερες πηγές). Αρα, το δημοσιονομικό «μαξιλάρι» για να αντιμετωπιστούν έκτακτα γεγονότα, όπως η απρόβλεπτη ενεργειακή κρίση, υπάρχει
Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης επιστρέφει από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, έχοντας προσπεράσει ακόμη ένα από τα πολλά «ορόσημα» που ο ίδιος έθεσε για ουσιαστικές εξελίξεις στο Κυπριακό, χωρίς κανένα από αυτά να επαληθευτεί στη διάρκεια της προεδρικής θητείας του.
...Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση όπου το κόμμα που διεκδικεί να είναι φορέας της σταθερότητας έχει γίνει, απομονωμένο, παράγοντας πολιτικής αστάθειας. Και τα κόμματα που θα μπορούσαν να εκπροσωπήσουν το αίτημα της αλλαγής μοιάζουν αδύναμα να χτίσουν μια κοινωνική συμμαχία, που να περιλαμβάνει και τους «εντός» και τους «εκτός» και να έχει πλειοψηφική προοπτική.
… Για να μην σας μπλέκουμε με πολλά νούμερα και τεχνικά. Εμείς είχαμε κάθε λόγο να κάνουμε μεγάλες επενδύσεις σε μπαταρίες, αλλά δεν τις κάναμε. Τις έκαναν οι Βούλγαροι. Έτσι, το μεσημέρι που δεν χρειαζόμαστε τόσο ρεύμα όσο παράγουμε, το στέλνουμε στην Βουλγαρία και οι Βούλγαροι μας το δίνουν και πάλι πίσω το βράδυ που το χρειαζόμαστε. Αυτό το πέρα δώθε έχει ένα κάποιο κόστος…
Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα, πρόεδρος της Βραζιλίας, Αντόνιο Κόστα, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβούλιου, Ουίλιαμ Ρούτο, πρόεδρος, Μαρκ Κάρνεϊ, πρωθυπουργός του Καναδά
KReport, 2026-09-22
Δεν είναι διαπραγματεύσιμες αρχές όπως η εδαφική ακεραιότητα, η ειρηνική επίλυση των διαφορών, η απαγόρευση της απειλής ή της χρήσης βίας, το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο, η βιώσιμη ανάπτυξη, τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι θεμελιώδεις ελευθερίες.
Εξαιρετικά λυπηρή και ανησυχητική η βία ανηλίκων κατά ανηλίκων. Αλλά και ζοφερά αποκαλυπτική για την κοινωνία και την πολιτεία, για τις αντιλήψεις και τις ιδέες που δεσπόζουν και αναπαράγονται αέναα. Οπου κι αν λυσσομανάει: κοντά σε γήπεδο, σε κάποιο αλσύλλιο, στους δρόμους. Οπως κι αν μορφοποιείται: με μπαμπεσιά και χωσιά, έπειτα από ραντεβού θανάτου ή εντελώς τυχαία, απλώς επειδή συναπαντήθηκαν δύο χωροκτητικές αγέλες.
