Να ασχοληθούμε με τους χιλιάδες που είναι μέσα

Στις φυλακές πληρώνουν το δικό τους τίμημα οι παρανομούντες (ανεξάρτητα του ποιος δημιουργεί τους όρους της παρανομίας ή και ποιους πιάνει τελικά το δίχτυ του συστήματος ποινικής δικαιοσύνης).

Στις φυλακές εργάζονται υπάλληλοι, γιατροί, κοινωνικοί λειτουργοί, εγκληματολόγοι (που με ελάχιστα μέσα επιχειρούν και να ζήσουν και να βοηθήσουν και τους άλλους να σταθούν όρθιοι).

Και οι μεν και οι δε είναι άνθρωποι με πλήρη δικαιώματα. Οι πρώτοι μπήκαν στη φυλακή επειδή τιμωρήθηκαν κι όχι για να τιμωρηθούν. Οι δεύτεροι οφείλουν να τηρούν τους νόμους χωρίς να προσβάλλουν την αξιοπρέπεια των κρατουμένων και χωρίς να κατηγορούνται αναίτια.

Πάνω από τους μεν και τους δε βρίσκεται ο εισαγγελέας, το υπουργείο Δικαιοσύνης, οι φορείς και οι θεσμοί που έχουν καθήκον να προστατεύουν όλους και όχι να κλείνουν τα μάτια (ακολουθώντας τυφλά ιδεολογήματα ή προκαταλήψεις).

Για να μην υπάρχουν ακόμη και πάνω από αυτούς ιπτάμενα ελικόπτερα καλό θα είναι να μην ασχολούνται μόνο με τους δύο που απέδρασαν, αλλά κυρίως με τους χιλιάδες που βρίσκονται "μέσα" και ζητούν περισσότερο ανθρώπινες συνθήκες και λιγότερη υποκρισία.

ΥΓ.: Υπάρχουν ακόμη επιστήμονες και δημοσιογράφοι που πιστεύουν -όπως συνέβαινε τον 19ο αιώνα- ότι η "δραπετομανία" είναι ψυχική αρρώστια;