Τι δεν συζητείται στις ελληνικές εκλογές

Ο μακαρίτης ο Γάλλος φιλόσοφος Λουί Αλτουσέρ υποστήριζε ότι πολλές φορές αυτό που δεν εμφανίζεται σε ένα κείμενο είναι πιο σημαντικό απʼ αυτό που εμφανίζεται. Η άποψη του Αλτουσέρ έχει άμεση εφαρμογή στις ελληνικές εκλογές. Αυτό που δεν συζητείται στις ελληνικές εκλογές έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από ό,τι όλα τα άλλα θέματα που συζητούνται.

Πρόκειται φυσικά για τη σύγκρουση ΝΑΤΟ-Ουκρανίας με τη Ρωσία. Αυτός είναι ο ελέφαντας στο δωμάτιο τον οποίο τα δύο τουλάχιστον μεγαλύτερα κόμματα όχι απλά κάνουν ότι δεν βλέπουν, αλλά αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι. Και ασφαλώς πρόκειται για το σημαντικότερο θέμα γιατί αφορά σε τελική ανάλυση αν στο μέλλον θα υπάρχει ανθρώπινη ζωή όπως την ξέραμε.

Θα περίμενε λοιπόν κανείς ότι ένα τέτοιο θέμα θα βρίσκεται στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης. Οτι τα κόμματα (συμπεριλαμβανομένου και κυρίως του κυβερνητικού) θα ανέπτυσσαν την πολιτική τους για το πώς θα πρέπει να τελειώσει η κρίση. Συνεχίζοντας τις αποστολές υπερσύγχρονων όπλων μέχρι τον «τελευταίο Ουκρανό»; Επιδιώκοντας την ανατροπή του Πούτιν και –γιατί όχι;– τη διάλυση της Ρωσίας;

Tην επαναπροσάρτηση των ρωσόφωνων περιοχών του Ντονμπάς και της Κριμαίας από το καθεστώς Ζελένσκι; Ή αντιθέτως προτείνουν άμεση κατάπαυση του πυρός και διαπραγματεύσεις που θα έχουν στόχο να αντιμετωπιστούν τα ζητήματα ασφάλειας τόσο της Ρωσίας όσο και της Ουκρανίας; Προτείνουν λύσεις με άλλα λόγια που παραπέμπουν σε διανοητές όπως ο Τσόμσκι ή πολιτικούς όπως ο Λούλα ή αντιθέτως πολιτικές που παραπέμπουν στους γενίτσαρους του νεοσυντηρητισμού που γεμίζουν το Atlantic Council;

Σε όλα αυτά τα θέματα ασφαλώς υπάρχουν ποικίλες απόψεις, γιʼ αυτό πρέπει να έρθουν στην επιφάνεια και να συζητηθούν ώστε να γνωρίζει ο λαός τι προτείνουν οι πολιτικοί φορείς γιʼ αυτό το κεφαλαιώδες θέμα. Ιδιαίτερα όταν ήδη η Ελλάδα συμμετέχει στον πόλεμο στέλνοντας όπλα που μοναδικό στόχο έχουν την αφαίρεση ανθρώπινων ζωών και προσφέροντας άλλες ποικίλες στρατιωτικές εξυπηρετήσεις.

Και η επιμονή της κυβέρνησης να μη διατυπώνει άποψη αλλά να κρύβεται πίσω από τις συλλογικές αποφάσεις των εταίρων μας στο ΝΑΤΟ ή στην Ε.Ε. είναι λογικά ασυνάρτητη, διότι οι συλλογικές αυτές αποφάσεις διαμορφώνονται με τη συμμετοχή της Ελλάδας και λαμβανομένης υπόψη της ελληνικής άποψης.

Αλλά δεν είναι μόνο η κυβέρνηση που κάνει ότι δεν βλέπει τον ελέφαντα στο δωμάτιο. Το ίδιο ακριβώς πράττει και ο ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτό προκαλεί ιδιαίτερες απορίες. Διότι με δεδομένη την αντιπάθεια που τρέφει ο ελληνικός λαός για την αποστολή όπλων στην Ουκρανία και τη συμμετοχή στο εμπάργκο εναντίον της Ρωσίας, είναι κατανοητό ότι η Ν.Δ. προσπαθεί όσο το δυνατόν να «θάψει» επικοινωνιακά το θέμα. Ομως είναι ακατανόητο ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ, που σε αυτό το σημείο εκφράζει τις απόψεις της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, προσπαθεί και αυτός να κάνει το θέμα να ξεχαστεί. Πρέπει να είναι η πρώτη φορά στην ιστορία των δημοκρατικών πολιτευμάτων όπου ένα κόμμα αρνείται να προβάλει και να εκμεταλλευτεί εκλογικά μια άποψη την οποία έχει και την οποία υποστηρίζει η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος!

Η κρίση στο Ουκρανικό έχει περάσει σε ένα στάδιο όπου μπορείς να περιμένεις μόνο τα χειρότερα. Ούτε η Ουάσινγκτον θα αφήσει την Ουκρανία να ηττηθεί ούτε η Μόσχα θα επιτρέψει μια στρατιωτική είσοδο των Ουκρανών στην Κριμαία. Και στις δύο περιπτώσεις η ρήξη θα κλιμακωθεί στο τελευταίο και αναπόφευκτο στάδιο. Εν όψει λοιπόν αυτών των πιθανών εξελίξεων που αφορούν άμεσα κάθε Ελληνα πολίτη είναι αδιανόητο να μην του δοθεί η ευκαιρία στις επερχόμενες εκλογές να γνωρίσει τις θέσεις των κομμάτων και να τοποθετηθεί ανάλογα.