Ο Αντώνης Μαρκούλης, υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. στην Ημαθία, είναι γνωστός στο ευρύ κοινό ως ο άνθρωπος που γκρέμισε στο ΣτΕ (υπ’ αρ. 2377/2022 απόφαση της Ολομέλειας) ως αντισυνταγματικούς τους νόμους του Θεοδωρικάκου για τις παρεμβάσεις στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Ο κ. Μαρκούλης σπάει με ηχηρό τρόπο τη σιωπή για τα γενόμενα στην Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης (ΕΒΖ) καθώς, εκτός από τις παρεμβάσεις του στο δημοτικό συμβούλιο Βέροιας ως επικεφαλής της παράταξης «Προτεραιότητα στον Πολίτη», τώρα μιλώντας στην «Εφ.Συν.» εξηγεί τι προέβλεπε το σχέδιο διάσωσης, διαπιστώνει «σοβαρότατη παραβίαση της συμφωνίας εξυγίανσης και των όρων της σύμβασης μίσθωσης» και προαναγγέλλει προσφυγή στη Δικαιοσύνη, τονίζοντας ότι «όλα αυτά έχουν και ποινικές διαστάσεις για τις οποίες θα ενεργηθούν πολύ σύντομα τα νόμιμα».

Ο πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Χριστοδουλίδης βλέπει τις εκλογές στην Τουρκία στις 14 Μαΐου ως ορόσημο για μια νέα πρωτοβουλία για το Κυπριακό. Σε συνέντευξή του στο Politico (Ν. Σταμούλη, 22/4) ωστόσο συναρτά κάθε εξέλιξη για επανάληψη των συνομιλιών «με το τι θα πράξει η Τουρκία μετά τις εκλογές και τις πραγματικές προθέσεις της».

Ο Χριστοδουλίδης κάνει στο Politico μια σειρά από συλλογισμούς που δεν βγάζουν νόημα. Αναμένει πολιτική βούληση από την Τουρκία, αλλά από την άλλη εκτιμά ότι «η τουρκική θέση στο Κυπριακό δεν επηρεάζεται από την εναλλαγή των κυβερνήσεων...».

Το συλλαλητήριο των συνδικάτων για την επέτειο της φετινής Πρωτομαγιάς, που αποτελεί ημέρα αλληλεγγύης και αγώνων για τα συλλογικά και ατομικά δικαιώματα των εργαζομέ­νων, την κοινωνική δικαιοσύνη και την παγκόσμια ειρήνη, έχει οριστεί από τη ΓΣΕΕ και τις ομοσπονδίες στις 11.00 το πρωί της Δευτέρας στην πλατεία Κλαυθμώνος. Σε κοινή ανακοίνωση και αφίσα με το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Αθήνας, η κεντρική διεκδίκηση της Εργατικής Πρωτομαγιάς αφορά «ένα παρόν και ένα μέλλον χωρίς ακρίβεια, κοινωνική φτώχεια και εργασιακή επισφάλεια».

Για ένα μεγάλο διάστημα, η Ν.Δ. του Κυριάκου Μητσοτάκη έμοιαζε να οδεύει προς μια σχετικά άνετη δεύτερη θητεία. Που θύμιζε, λίγο-πολύ, περίπατο. Στο διάστημα αυτό ο Μητσοτάκης είχε μια καλή διεθνή παρουσία, φάνταζε «πρωθυπουργικός», και ο βασικός ανταγωνιστής του, ΣΥΡΙΖΑ, βρισκόταν σε αφασία.

Ο, για ένα διάστημα, ιδιαίτερα χαρισματικός Αλέξης Τσίπρας είχε απολέσει την όποια λάμψη του. Ενώ το κόμμα του, μέσα από τη δίνη κρίσεων, είχε ανάγκη από άμεση και τολμηρή μεταμόρφωση. Το σκηνικό πάντως εφόσον η κυβέρνηση ήταν στοιχειωδώς αποτελεσματική έμοιαζε αμετακίνητο.

Πολύ περισσότερο μάλιστα, καθώς διέθετε προκλητικά συντριπτική στήριξη από τα ΜΜΕ. Η εικόνα αυτή δεν έμοιαζε εύκολο να κλυδωνιστεί. Με δυο λόγια, για να μεταβληθούν τα δεδομένα αυτά, χρειαζόταν κάποιο ισχυρό κυβερνητικό ταρακούνημα. Και ταυτόχρονα να συνέλθει ο Τσίπρας, ώστε να γίνει υγιώς ανταγωνιστική η αξιωματική αντιπολίτευση.

Το πρόβλημα της κλιματικής κρίσης είναι οικουμενικό: Τα τελευταία οκτώ χρόνια ήταν τα θερμότερα που έχουν καταγραφεί από το 1850, πέρυσι η άνοδος της στάθμης της θάλασσας και η υπερθέρμανση των ωκεανών έφθασαν σε νέα υψηλά επίπεδα, ενώ νέο ρεκόρ σημείωσαν οι συγκεντρώσεις ρύπων στην ατμόσφαιρα.

Είναι και δικό μας πρόβλημα: Η Ελλάδα βρίσκεται μέσα στην κόκκινη ζώνη. Για «θερμοκρασίες Σουδάν», αν δεν αναστρέψουμε την πορεία, μιλούσε προχθές ο Χρ. Ζερεφός στον ΣΚΑΪ, για καύσωνες διαρκείας (χωρίς να αποκλείσει 50άρια), με ό,τι συνεπάγονται για την ανθρώπινη ζωή και την υγεία, τα δάση, τα νερά και τις καλλιέργειες, μιλούσε στην ΕΡΤ ο Κ. Λαγουβάρδος, διευθυντής Ερευνών του Αστεροσκοπείου.

Οι δημοσκοπήσεις έχουν γίνει αναπόσπαστο μέρος της πολιτικής ζωής στη χώρα μας. Φυσικά δεν τις εφεύραμε εμείς. Tα λεγόμενα γκάλοπ έλκουν το γένος από τις ΗΠΑ και είναι μια πρακτική που τη συναντάμε σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ομως αν κάτι συνιστά ιδιαιτερότητα της εγχώριας εκδοχής είναι ότι εκτός Ελλάδας οι σφυγμομετρήσεις δεν γίνονται τόσο συχνά και κυρίως τα ευρήματά τους δεν αμφισβητούνται επειδή οι εταιρείες δημοσκοπήσεων θεωρούνται αξιόπιστες.

Το αν αυτό ισχύει ή όχι στα καθ’ ημάς δεν το γνωρίζω. Με εμβάλλει σε σκέψεις ωστόσο το γεγονός ότι όσοι τις καταγγέλλουν, τις επικαλούνται όποτε επιβεβαιώνουν την εικόνα που εκείνοι προβάλλουν. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τις δικαστικές αποφάσεις.

Ποιος τολµάει να πει ότι στην Ελλάδα σήμερα υστερούμε σε παραγωγή επιχειρημάτων; Οτι δεν συντάσσεται ποιοτικός πολιτικός λόγος; Ή ότι ο πόθος για ουσιώδη διάλογο δεν είναι κανονικός σεβντάς; Κι όμως. Δεν είναι λίγοι οι φανατικοί της εθελοτυφλίας και της εθελοβαρηκοΐας. Αν ήθελαν να δουν και ν’ ακούσουν, θα διαπίστωναν ποιος πλούτος επιχειρημάτων αναπτύχθηκε για ένα και μόνο θέμα: το ντιμπέιτ ανάμεσα στους αρχηγούς των δύο κομμάτων, της Ν.Δ. και του ΣΥΡΙΖΑ, που εμφανίζονται αυτοθυσιαστικά ολοπρόθυμα να μας κυβερνήσουν και την επόμενη τετραετία. Παρότι ξέρουν τι ξεροκέφαλοι είμαστε. Τι μιζερογκρινιάρηδες και εαυτούληδες.

Στην Τουρκία δεν έχει γίνει επί της ουσίας από το 1923 μέχρι και σήμερα ομαλή εναλλαγή στην εξουσία ως αποτέλεσμα εκλογικής αναμέτρησης.

Η ήττα του Ινονού και του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος το 1950 έφερε στην εξουσία τον Μεντερές και το Δημοκρατικό Κόμμα άφησε άθικτα τα στεγανά του κεμαλισμού, δηλαδή τις ένοπλες δυνάμεις και τους μηχανισμούς που αποκαλούνται «βαθύ κράτος».

Τα πραξικοπήματα του 1960 και του 1980, καθώς και το προνουντσιαμέντο του 1971 επιβεβαίωσαν το άβατο του σκληρού πυρήνα της εξουσίας, μια παράδοση που συνεχίστηκε μέχρι το 2007 όταν η στρατιωτική ηγεσία έβαλε με ένα email βέτο στην εκλογή του Γκιουλ στην προεδρία της Δημοκρατίας.

«Οπως δεν πίστεψα ποτέ το τέλος της Ιστορίας του Φουκουγιάμα, έτσι δεν πιστεύω και το τέλος της παγκοσμιοποίησης. Ισως εισερχόμαστε σε μια νέα φάση της», λέει στην «Εφ.Συν.» η Αζίτα Μπεράρ Αουάντ, πρόεδρος Ερευνητικού Ινστιτούτου του ΟΗΕ για την Κοινωνική Ανάπτυξη (UNRISD), που την ερχόμενη Παρασκευή, 28/4, μιλάει στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών με θέμα «Γιατί η κοινωνική συμπερίληψη είναι σημαντική και πώς θα την επιτύχουμε», με συνομιλητές τον Ούγγρο οικονομολόγο και πρώην επίτροπο Λάζλο Αντορ και τον διευθυντή του ETERON Γαβριήλ Σακελλαρίδη.

Η συζήτηση που γίνεται στη χώρα μας από πλευράς ορισμένων νεήλυδων στον φιλελευθερισμό, πρώην σταλινικοί οι περισσότεροι, για την απαγόρευση του κόμματος Κασιδιάρη δεν έχει καμία σχέση με τον φιλελευθερισμό. Αυτοί επιμένουν πως στις δημοκρατίες απαγορεύονται μόνο οι πράξεις και όχι οι ιδέες. Και νομίζουν οι έρμοι πως λένε κάτι φιλελεύθερο. Ας δούμε τι λέει η Ιστορία, όχι γιατί αυτή επαναλαμβάνεται, αλλά γιατί διδάσκει.

Η προεκλογική περίοδος άρχισε με υποσχέσεις - και - για τους νέους. Η κυβέρνηση επαίρεται για το success story της οικονομίας και την μείωση της ανεργίας και ο Πρωθυπουργός, με ρελάνς στη δέσμευση του κ. Τσίπρα για αυξήσεις 10% στον δημόσιο τομέα και 880€ κατώτατο μισθό, υποσχέθηκε κατώτατο μισθό 950€ και αύξηση μισθών κατά 25% για όλους στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα - αν και δεν διευκρίνισε πως ακριβώς θα επιτευχθεί ή θα επιβληθεί αυτό στον ιδιωτικό τομέα - και δήλωσε στο fb ότι «οι νέοι μας πρέπει να βρουν μεγαλύτερη φροντίδα».

Απολύτως μηχανιστικά και αυθαίρετα, ο ψηφοφόρος λαός είναι το άθροισμα των «λαών» που έχουν στενές ή χαλαρές σχέσεις με τα κόμματα όλων των λογιών, συν τους ανέντακτους, τους αδιάφορους και τους αρνητές της πολιτικής. Φυσικά, κάθε κόμμα και κάθε κομματάρχης πιστεύουν ότι υπό τα λάβαρά τους έχουν τον γνήσιο λαό και τον ενάρετο. Αυτόν που διαθέτει καθαρή συνείδηση και καθαρά χέρια, στρατεύεται δε εμφορούμενος από ευγενείς ιδέες και όχι με βάση τη λογική και ηθική τού δούναι και λαβείν. Ο «σκάρτος» είναι με τους άλλους…