Η αντίδραση της Γερμανίας στην έκδοση ευρωομολόγου και η ενδοευρωπαϊκή διαμάχη που έχει ξεσπάσει κάνει πιο επείγουσα τη συνεργασία όσο το δυνατόν ευρύτερων δυνάμεων για να επιβληθούν πολιτικές αλληλεγγύης στην Ένωση. Είναι δύσκολη η κατανίκηση της γερμανικής αντίδρασης. Αλλά δεν είναι αδύνατη. Παρά την επιμονή της Α. Μέρκελ και στη Γερμανία, και στις άλλες χώρες η φωνή της ευθύνης και της λογικής δυναμώνει. Χθες ο επικεφαλής της Ευρωζώνης, ο Λουξεμβούργιος Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, επέκρινε δημόσια τη γερμανική κυβέρνηση τονίζοντας καθαρά ότι έχει "έναν μη ευρωπαϊκό τρόπο να διεκπεραιώνει ευρωπαϊκές υποθέσεις".
...Όσοι τώρα αρέσκονται στις προφητείες για την αναπόφευκτη πτώση του καπιταλισμού και θεωρούν ότι κάθε συγκεκριμένο αίτημα ...την καθυστερεί, ας παραμείνουν στο ακουστικό τους. Ας είναι... έχουμε δει και χειρότερα από την παρωχημένη αριστερά. Στο μεταξύ οι υπόλοιποι, μπορούμε να ενωθούμε σε κινητοποιήσεις με αιχμή τα αγωνιώδη και καυτά διακυβεύματα που μόνο αν γίνουν λαϊκά αιτήματα έχουν ελπίδες επιτυχίας; Πάσχουμε που πάσχουμε από έλλειψη εναλλακτικών, ας μην χαρίζουμε και τις κινητοποιήσεις στους χιλιαστές της πολιτικής και τις συντεχνιακές αντιστάσεις. Οι δυνάμεις της μεταρρυθμιστικής αριστεράς και της οικολογικής εγρήγορσης πρέπει να κατεβούν στον δρόμο ...να εκφράσουν την εποχή και τα αιτήματά της.
Ανακοίνωση του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΔΗΜ.ΑΡ.
Δημοσιευμένο: 2010-12-08
Η καταθλιπτική επικυριαρχία και η προτεραιότητα της οικονομίας φαίνεται ότι έχουν αμβλύνει τα αντανακλαστικά της διεθνούς κοινότητας σε θέματα δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είναι εντυπωσιακή η υπεροψία, η περιφρόνηση και το θράσος της εκπροσώπου του υπουργείου εξωτερικών της Κίνας, κας Τσιάνγκ Γιού, να αποκαλεί «κλόουν» όσους υπερασπίζονται τα κατακτημένα με μακροχρόνιους αγώνες δημοκρατικά και ανθρώπινα δικαιώματα. Θλίψη και ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι 19 χώρες υπέκυψαν στις κινεζικές πιέσεις και δεν θα παραστούν στην απονομή του Νόμπελ ειρήνης στον φυλακισμένο για τους αγώνες του ακτιβιστή Λιού Σιαομπό και μαζί τους δυστυχώς και η εκπρόσωπος του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα, κα Ναβί Πιλάι.
Κάκη Μπαλλή, Αυγή της Κυριακής, Δημοσιευμένο: 2010-12-05
Δεν ήταν μόνο τα σύννεφα βαριά και φορτωμένα πάνω από την πρωτεύουσα των τραπεζών στη Γερμανία. Βαρύ είναι και το κλίμα εντός των τραπεζών, κυρίως της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, καθώς οι συνήθως ψυχροί και γεμάτοι αυτοπεποίθηση παρατηρητές των κινήσεων στις αγορές νιώθουν ότι οι εξελίξεις είναι και ταχύτατες και πιο απρόβλεπτες από κάθε άλλη φορά.
Δύο φαντάσματα κυκλοφορούν πάνω από τις χιονισμένες σκεπές της Φραγκφούρτης, αυτό της κρίσης του χρέους κι αυτό της πιθανής επόμενης κρίσης του τραπεζικού συστήματος. Οι περισσότεροι κάνουν ασκήσεις αισιοδοξίας, άλλοι από ανάγκη, άλλοι από πεποίθηση.
Κώστας Κάρης, Αυγή της Κυριακής, Δημοσιευμένο: 2010-12-05
Τα θετικά μηνύματα αυτής της εβδομάδας από την Ευρώπη δεν θα πρέπει να προκαλέσουν βιαστική αισιοδοξία. Βεβαίως, ανοίγει εν μέσω της απειλής επέκτασης της κρίσης ένας δρόμος, αλλά ανοίγει δειλά και είναι πολύ στενός. Η παράταση της αποπληρωμής του ελληνικού δανείου από Ε.Ε.-ΕΚΤ-ΔΝΤ είναι προς συζήτηση, όμως δεν έχει αποφασιστεί οριστικά και ήδη η γερμανική κυβέρνηση αντιδρά, ίσως για να θέσει νέους όρους. Τα ευρωομόλογα του κ. Τρισέ, ξεκινούν αλλά είναι περιορισμένα σε μικρά σχετικά ποσά -8 δισ.- και δεν μπορούν επί του παρόντος να αποτελέσουν πηγή χρηματοδότησης για την Ελλάδα.
Συνέντευξη στον Βασίλη Κωστούλα, Δημοσιευμένο: 2010-12-05
Την αντίθεση του κόμματος στην «ισοπέδωση των εργασιακών δικαιωμάτων» από το ΠΑΣΟΚ επικαλείται ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς, Φώτης Κουβέλης, για να «φρενάρει» τα σενάρια που θέλουν τη συμμετοχή του σε μία ενδεχόμενη κυβέρνηση συνεργασίας. Ο ίδιος επισημαίνει ότι ζήτημα για την προοπτική συνεννόησης με την υπόλοιπη Αριστερά αποτελεί «ο κοινός πολιτικός τόπος», υπονοώντας σαφώς ότι αυτός απουσιάζει.
Κυρίως, σχολιάζοντας τις τρέχουσες εξελίξεις, ο Φ. Κουβέλης στηλιτεύει την επιχειρούμενη υπεροχή της επιχειρησιακής σύμβασης έναντι των κλαδικών, την οποία χαρακτηρίζει «ευθεία παρέμβαση στο θεσμό των συλλογικών διαπραγματεύσεων» και βάση για «ευθεία μείωση των μισθών και στον ιδιωτικό τομέα».
Οσοι -ελάχιστοι είναι η αλήθεια- είχαν αυταπάτες για το ποιος πραγματικά κυβερνά αυτή τη χώρα, πρέπει να συνειδητοποιούν αργά και βασανιστικά ότι η έννοια της εθνικής κυριαρχίας στην παρούσα φάση είναι ευφημισμός.
Δύο γεγονότα, όχι πρώτης σημασίας (ωστόσο εξ όνυχος τον λέοντα) με έντονο όμως συμβολικό περιεχόμενο, επιβεβαιώνουν ότι η κυβέρνηση απλώς υλοποιεί αυτά που αποφασίζουν οι δανειστές μας και, συνεπώς, όσα κυκλοφορούν περί σκληρών διαπραγματεύσεων είναι προς το θεαθήναι.
Η γερμανική πολιτική στη διάρκεια της κρίσης στην ευρωζώνη αποτελεί αντικείμενο μελέτης για πολλούς αναλυτές.
Στην αρχή, η Γερμανία είχε αρνηθεί κάθε συζήτηση για οποιαδήποτε βοήθεια προς την Ελλάδα, η οποία ζήτησε πρώτη ευρωπαϊκή συνδρομή. Αργότερα, υποχώρησε και δέχθηκε έναν κατά περίπτωση μηχανισμό σωτηρίας που θα βοηθούσε τη χώρα μας να αποφύγει τη χρεοκοπία με τη συμμετοχή όμως του ΔΝΤ, πράγμα που τότε θεωρήθηκε πρωτοφανές για την ευρωζώνη.
Πρέπει να σημειωθεί: όπωςσε κάθε δύσκολη εποχή, έτσι και τώρα πληθαίνουν στη χώρα μας διάφοροι αυτόκλητοι σωτήρες. Συνήθως διάσημοι αλλά με τον άλφα ή βήτα τρόπο απόμαχοι.
Ο ένας, οικονομικός μεγαλοπαράγοντας, νέος ακόμα, έβαλε πολλούς θαυμαστές του να τον παρουσιάζουν, χωρίς άμεση αναφορά στο όνομά του, σαν μια πιθανή καλή λύση για να αντιμετωπίσουμε τα σημερινά πολιτικά αδιέξοδα.
Η επιμήκυνση της εξόφλησης του χρέους δεν υποστηρίζει μόνο την οικονομική μας προσπάθεια, αλλά βοηθά να συνειδητοποιήσουμε ουσιαστικές όψεις της σημερινής εθνικής κρίσης. Γιατί το πρόβλημα της χώρας δεν είναι μόνο οικονομικό και δημοσιονομικό. Είναι πρόβλημα εθνικής στρατηγικής και μακροχρόνιας στόχευσης.
Κάθε δυστυχισµένη οικογένεια, έλεγε ο Τολστόι, είναι δυστυχισµένη για διαφορετικούς λόγους. Αλλά έχουν όλες κάτι κοινό: τη δυστυχία τους. Τηρουµένων των αναλογιών, το ίδιο ισχύει και για τις εύθραυστες οικονοµίες της περιφέρειας της ευρωζώνης. Η κρίση χρέους που αντιµετωπίζουν έχει διαφορετική εξήγηση σε καθεµία από αυτές.
Δεν νομίζω ότι θα εκόμιζα γλαύκαν εις Αθήνας αν υποστήριζα ότι η μεγάλη πλειοψηφία των ελλήνων πολιτών τάσσεται υπέρ βασικών διαπιστώσεων της ομιλίας του Προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς Γ.Α. Παπανδρέου στο Συνέδριο του Σοσιαλιστικού κόμματος στη Βαρσοβία την Πέμπτη που μας πέρασε. Πρότεινε την έκδοση του Ευρωομόλογου και την φορολογία των χρηματοοικονομικών συναλλαγών. Άσκησε δριμεία κριτική στις νεοφιλελεύθερες και νεοσυντηρητικές κυβερνήσεις υπογραμμίζοντας ότι «…δεν μπορούμε να χτίσουμε ισχυρότερες, ασφαλέστερες και υγιείς οικονομίες για τους πολίτες μας μόνο περικόπτοντας δαπάνες της κυβέρνησης και της κοινωνικής πολιτικής.(…).
...Στη χώρα μας, υπό την εμπειρία της βαριάς οικονομικής κρίσης, η λογιστική διάσταση έχει διαποτίσει την πολιτική συζήτηση. Υπάρχει εδώ, όμως, μία αντίφαση. Δεν αφορά τα πάντα. Η κυβέρνηση έχει επιτύχει να παρουσιάζει τις επιλογές της ως «υπεύθυνες» σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι στρατηγικές της προτεραιότητες να μη χρειάζονται δημοσιονομική δικαιολόγηση.
«Συναισθήματα», «άνθρωποι», «αφήγημα», «ενσυναίσθηση». Ηταν οι λέξεις που επέμενε να επαναλαμβάνει ο Χριστιανοδημοκράτης καγκελάριος της Γερμανίας Φρίντριχ Μερτς, στη φορτισμένη ομιλία του την επομένη του εκλογικού θριάμβου τής –επιβεβαιωμένα από την Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος– ακροδεξιάς Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) στις εκλογές του ανατολικογερμανικού κρατιδίου της Σαξονίας-Ανχαλτ με σχεδόν 44%.
Αν κάνετε μια βόλτα στο Μαγδεμβούργο, στις όχθες του Έλβα, η πιθανότητα να συναντήσετε μετανάστη είναι μάλλον μικρή. Το ποσοστό των ξένων που ζουν στην πόλη είναι κάτω από 10%. Και συνολικά η Σαξονία-Ανχαλτ, που πρωτεύουσά της είναι το Μαγδεμβούργο, είναι μια από τις περιοχές της Γερμανίας με το μικρότερο ποσοστό κατοίκων με μεταναστευτικό προφίλ
Για ποιο λόγο οι άνθρωποι καταφεύγουν σε «εναλλακτικές θεραπείες» και αμφιβόλου ασφάλειας και αποτελεσματικότητας σκευάσματα; Είναι τόσο αφελείς; Οχι. Κάποιοι είναι απελπισμένοι. Και κάποιοι άλλοι αναζητούν τη θεραπεία που είναι για λίγους και κάνει θαύματα…
Όταν έρθει η ώρα της κάλπης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα συμπληρώνει οκτώ χρόνια στην πρωθυπουργία. Όσα είχαν και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (1955-63), ο Ανδρέας Παπανδρέου (1981-89) και ο Κώστας Σημίτης (1996-2004) στο αντίστοιχο σημείο της πολιτικής τους διαδρομής. Θα έχει ισοφαρίσει το ρεκόρ τους. Και θα επιδιώκει να το σπάσει. Να τους ξεπεράσει. Να κερδίσει το έπαθλο που σε κανέναν δεν έδωσε ποτέ το ελληνικό εκλογικό σώμα: Μια συνεχόμενη τρίτη τετραετία.
Η οικονομική κρίση δίδαξε στη χώρα, με τον πιο επώδυνο τρόπο, τη σημασία της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Στη δύσκολη περίοδο των μνημονίων πληρώσαμε όλοι πολιτικές που για χρόνια φόρτωναν με χρέη τις επόμενες γενιές. Μόνο που, δεκαπέντε χρόνια αργότερα, κινδυνεύουμε να περάσουμε στο άλλο άκρο. Από την πολιτική χωρίς λογαριασμό, στον λογαριασμό χωρίς πολιτική.
….Η Αθήνα με 100 εκ. ευρώ, θα μπορούσε να αποκτήσει ένα σχετικά αξιόπιστο σύστημα αντιπλημμυρικής προστασίας. Θα μπορούσε δηλαδή να διπλασιάσει το δίκτυο όμβριων υδάτων, που σήμερα καλύπτει μόλις το 20% των δρόμων της με συνέπεια αυτοί να μετατρέπονται σε ποτάμια όχι μόνο στις συνήθεις περιοχές όπως τα Σεπόλια και η Ριζούπολη αλλά και στο Κολωνάκι και η Βασ. Σοφίας.
Τα ανταμώματα του Αυγούστου προσφέρονται πέραν των άλλων και για την αξιολόγηση των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών συνθηκών. Για το κλίμα και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα που επικρατεί στο κοινωνικό σώμα. Φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι μαζί, ξανοίγονται, μιλούν, τοποθετούνται, θέλουν να πουν τον πόνο τους και τον καημό τους, να κρίνουν και να επικρίνουν...
Το όραμα του Μαρκ Κάρνεϊ, όπως το παρουσίασε ο ίδιος για πρώτη φορά στο Νταβός, ήταν εντυπωσιακό. Μια νέα συμμαχία των μεσαίων δυνάμεων απέναντι στις υπερδυνάμεις οι οποίες χρησιμοποιούν το εμπόριο, την τεχνολογία, τους πόρους και την ασφάλεια ως εργαλεία πίεσης. Η συμμαχία αυτή θα πρόσφερε οικονομική ανθεκτικότητα, συνεπώς και εθνική ασφάλεια, ταυτόχρονα όμως και μια νέα ανάγνωση του κόσμου.
Τάσος Παππάς, Η Εφημερίδα των Συντακτών, 2026-08-06
Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη; Το μεταναστευτικό, λένε με μια φωνή βροντώδη συντηρητικά και ακροδεξιά κόμματα. Απειλούμαστε, υποστηρίζουν, από τις ορδές των «βαρβάρων» που έχουν άλλη θρησκεία, διαφορετική κουλτούρα και αρνούνται να ενσωματωθούν.
Ως πολιτικό πρόβλημα της χώρας συχνά νοούνται τα υπαρξιακά προβλήματα των κομμάτων και των ηγεσιών τους. Το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα είναι άλλο: Είναι ένα σύστημα που γίνεται όλο και λιγότερο συμπεριληπτικό, που όχι μόνο στερεί σε αυξανόμενο αριθμό νοικοκυριών δικαιώματα όπως η δωρεάν καλή παιδεία, καλή φροντίδα υγείας, αξιοπρεπής στέγαση και ικανοποιητική ασφάλεια για τη ζωή και την περιουσία τους, αλλά…
Η Ισπανία προσφέρει ένα επιτυχές παράδειγμα φιλελεύθερης κεντροαριστερής διακυβέρνησης, το οποίο θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ανάχωμα στην άνοδο της άκρας δεξιάς.
Η Ισπανία διανύει μια περίοδο εντυπωσιακών επιδόσεων που την αναδεικνύουν σε μία από τις πιο επιτυχημένες οικονομίες της Ευρώπης. Η ανάπτυξη προβλέπεται να φθάσει 2,6% φέτος, σημαντικά πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, ενώ οι προοπτικές παραμένουν ευνοϊκές και για τα επόμενα χρόνια.
