ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΓΡ. ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ
Δημοσιευμένο: 2010-09-11
Το πρώτο σχόλιο του Γραφείου Τύπου της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ για την ομιλία του Πρωθυπουργού στα εγκαίνια της 75ης ΔΕΘ:
...Όσα αισιόδοξα μηνύματα και αν προσπάθησε να δώσει ο κ. Πρωθυπουργός για τον ένα χρόνο διακυβέρνησης της χώρας η πραγματικότητα είναι τόσο κραυγαλέα και επίμονη και οι επιπτώσεις της διακυβέρνησης τόσο χειροπιαστές και αρνητικές για τους Έλληνες πολίτες που δεν μπορούν να με κανένα τρόπο να εξωραϊστούν.
Τα συγκεκριμένα «βήματα» που απαρίθμησε είναι επανάληψη των ασφυκτικών ρυθμίσεων του Επικαιροποιημένου Μνημονίου.
Η Ελλάδα του «ΝΑΙ ΓΙΝΕΤΑΙ» δεν θα προκύψει με υποσχέσεις, με νοητικά άλματα προς τα μπρος του τύπου: «τώρα ανάπτυξη», όταν όλοι γνωρίζουν ότι το επείγον πρόβλημα είναι η μαύρη τρύπα του ελλείμματος που θα πρέπει να καλυφθεί έως το τέλος του 2010 και φτάνει τα 2,2 δις ευρώ!»
Ιστορικά ή Θεσσαλονίκη αναπτυσσόταν και ευημερούσε, όποτε, οι πολιτικές συνθήκες της επέτρεπαν να παίξει «συντακτικό» (κατά Μοσκώφ) ρόλο στην ευρύτερη βαλκανική ενδοχώρα. Μετά τον πόλεμο οι διεθνείς συνθήκες δεν επέτρεπαν κάτι τέτοιο. Τα βόρεια σύνορα της χώρας έγιναν σύνορα των «δύο κόσμων» και απέκοψαν τη Θεσσαλονίκη από το ζωτικό της χώρο.
ΕΔΩ ΚΑΙ σχεδόν δεκαετίες η Ελλάδα βρίσκεται µε τον ένα ή τον άλλο τρόπο σε µια διαδικασία ανεύρεσης λύσεων στα προβλήµατα µε την Τουρκία. Στα χρόνια αυτά σηµειώθηκε πρόοδος στους τοµείς «χαµηλής πολιτικής» και στην ατµόσφαιρα που επικρατεί ανάµεσα στις δύο χώρες. Στα µεγάλα θέµατα όµως, τα θέµατα «υψηλής πολιτικής», δεν έχει σηµειωθεί αξιοσηµείωτη πρόοδος.
Είναι λιγοστοί οι πολίτες που προσβλέπουν σε μια καινούργια, δημοκρατική αριστερά οι περισσότεροι “αριστεροί” στην Ελλάδα επηρεάζονται από τα κοινοβουλευτικά και εξωκοινοβουλευτικά κομουνιστικά κόμματα, από ένα είδος πρωτόγονου μαρξισμού που φύεται στην Ελλάδα μαζί με τη φαιδρά πορτοκαλέα. Οι περισσότεροι αυτοαποκαλούμενοι «αριστεροί» εμφορούνται από ταξικό μίσος, από υπεραπλουστευμένες ιδέες για το Καλό και το Κακό. Στη μεγάλη τους πλειοψηφία, καθώς οι «αριστεροί» είναι απολύτως αστοιχείωτοι (όπως και οι περισσότεροι «δεξιοί»), επαναλαμβάνουν εδάφια των ιερών τους γραφών, συνθήματα και κοινοτοπίες μια γλώσσα και μια ιδεολογία προσκολλημένες σ’ ένα παρελθόν που ταυτίζεται με την ελληνική τραγωδία και την τραγωδία της διεθνούς επανάστασης.
Την Πέμπτη(09/09/10), πραγματοποιήθηκε ανοικτή συνεδρίαση μελών και φίλων της Δημοκρατικής Αριστεράς του Πειραιά. Κατά την συνεδρίαση αποφασίστηκε η διεύρυνση του Συντονιστικού Συμβουλίου, το οποίο πλέον αποτελείται από τους : Σάββα Αλεξόγλου, Νότη Ανανιάδη, Χριστόφορο Λαζαρίδη, Κώστα Μπουριάζο, Δημήτρη Πιφέα, Σοφία Τσιάλτα και Κάτια Χρυσοφάκη. Κατά την συνεδρίαση έγινε μια πρώτη συζήτηση για την στάση της Δημοκρατικής Αριστεράς, εν όψει των δημοτικών εκλογών στον δήμο Πειραιά, χωρίς να ληφθούν αποφάσεις. Τις επόμενες ημέρες θα συνεδριάσουν εκ νέου τα μέλη και οι φίλοι της Δημοκρατικής Αριστεράς Πειραιά, για να εξετάσουν το ζήτημα των δημοτικών εκλογών στην πόλη.
Στο πλαίσιο των επαφών που έχει με τους κοινωνικούς εταίρου ενόψει και της επίσκεψης στη ΔΕΘ, ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς, Φώτης Κουβέλης, συναντήθηκε με τον πρόεδρο και τα μέλη του Προεδρείου της ΑΔΕΔΥ. Αμέσως μετά τη συνάντηση ο Φώτης Κουβέλης δήλωσε:
«Είχαμε μια ιδιαίτερα εποικοδομητική συνάντηση με τον πρόεδρο και τα μέλη του Δ.Σ της ΑΔΕΔΥ. Πέρα από τη θέση της Δημοκρατικής Αριστεράς για την απαλλαγή της χώρας από τις ασφυκτικές ρυθμίσεις του Μνημονίου, οι οποίες εκτός από τα άλλα καθηλώνουν την αμοιβή της εργασίας, είναι αναγκαίο να προχωρήσει η δημόσια διοίκηση σε μια αναδόμηση της λειτουργίας της, προκειμένου να αντιστοιχηθεί με τις πραγματικές ανάγκες της ανάπτυξης και της οικονομίας, αλλά και της εξυπηρέτησης του δημόσιου αγαθού και των πολιτών.
Η Δημοκρατική Αριστερά καλεί όλους να συμμετάσχουν στο Συλλαλητήριο της ΓΣΣΕ και ΑΔΕΔΥ, το Σάββατο 11 Σεπτεμβρίου στη Θεσσαλονίκη, στο άγαλμα του Βενιζέλου, με αφορμή τα εγκαίνια της Διεθνούς Έκθεσης.
Η εφαρμογή του μνημονίου έχει οδυνηρές συνέπειες για τον κόσμο της εργασίας. αποδυναμώνει και καθηλώνει τις αμοιβές, παράγει ανεργία, διευρύνει τη φτώχεια.
Τροφοδοτείται έτσι η παρατεταμένη ύφεση χωρίς προοπτική και ελπίδα.
Πενήντα και πλέον άτομα, φίλοι και μέλη της Δημοκρατικής Αριστεράς, πήραν μέρος σε συζήτηση – συγκέντρωση στο Δημαρχείο της Δραπετσώνας, την Τετάρτη 8/9 το βράδυ, που διοργάνωσε η Δ.Α. Κερατσινίου – Δραπετσώνας.
Μετά το άνοιγμα της συζήτησης από το Στέφανο Μπαγεώργο μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Δ.Α., από τους περισσότερους παρευρεθέντες, τονίστηκε η αναγκαιότητα δημιουργίας της σύγχρονης Αριστεράς, η οποία, συν τοις άλλοις, οφείλει να συμβάλει και σε τοπικό και σε περιφερειακό επίπεδο, στη δημιουργία και ανάπτυξη ενός αυτοδιοικητικού ευρύτερου κινήματος
Με εξαίρεση τα χρηµατιστήρια, εκ φύσεως βραχυπρόθεσµα στην οπτική τους, η εντυπωσιακή ανάκαµψη που κατέγραψαν οι τελευταίες στατιστικές στην ευρωπαϊκή οικονοµία κανέναν δεν καθησυχάζουν. Μπορεί ο ρυθµός αύξησης του ΑΕΠ να προέκυψε το δεύτερο τρίµηνο αισθητά υψηλότερος από όσο είχε προβλεφθεί και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα κατόπιν αυτού να αναθεώρησε προς τα πάνω τις προβολές της µέχρι και το 2011. Οι υπεύθυνοι για την οικονοµική πολιτική όµως παραµένουν επιφυλακτικοί.
Τους τελευταίους μήνες ο πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί αποφάσισε να διαλύσει τους περισσότερους από τους επί γαλλικού εδάφους καταυλισμούς των Ρομά και να τους απελάσει στις χώρες προέλευσής τους, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία, σε μια προσπάθεια να ανακάμψει η χαμηλή δημοτικότητά του. Το εγχείρημα φάνηκε δυστυχώς να αποδίδει, όπως έδειξαν οι δημοσκοπήσεις, στη χώρα που διακήρυξε τις οικουμενικές αξίες της ελευθερίας, της ισότητας, της αδελφοσύνης και της ισονομίας των πολιτών.
Η άρνηση πρωτοκλασάτων στελεχών του ΠΑΣΟΚ να θέσουν υποψηφιότητα στις περιφερειακές εκλογές δεν αφορά μόνο τον Γιώργο Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ. Μας αφορά όλους διότι κατέδειξε με τον πλέον εμφαντικό τρόπο μια από τις μεγαλύτερες παθογένειες του δημόσιου βίου και της χώρας συνολικά: Τον υδροκεφαλισμό της.
ΚΑΛΩΣ ΤΟΝΕ κι ας άργησε! Οχι τον Γιάννη Μπουτάρη, αλλά τον Γιώργο Παπανδρέου. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ διόρθωσε το λάθος του 2006, επιλέγοντας αυτή τη φορά τον Μπουτάρη ως υποψήφιο δήµαρχο Θεσσαλονίκης.
Κάτι βαθύτερο από μια συνηθισμένη έκρηξη νεανικής αγανάκτησης συμβαίνει στην Ευρώπη. Από τη Γαλλία και το Βέλγιο έως την Ιταλία, την Αλβανία και τη Σερβία, οι νέοι βγήκαν στους δρόμους.
Οι αφορμές μπορεί να διαφέρουν: από την παιδεία, την ακρίβεια και τη στέγαση, έως τη διαφθορά και τις ανύπαρκτες επαγγελματικές προοπτικές. Κοινός παρονομαστής τους, όμως, φαίνεται να είναι η πεποίθηση ότι το μέλλον τους υποθηκεύεται.
Η Δύση φοβάται. Αναλυτές και διπλωμάτες φοβούνται την άνοδο της Κίνας, οι επιχειρηματίες τις απρόσμενες και ίσως παράλογες μεταβολές στην οικονομία, οι πνευματικές ελίτ το νέο τοπίο αφήγησης του πραγματικού (social media, κυριαρχία της εικόνας κ.λπ.), οι πολιτικοί τα ξεσπάσματα του λαού.
Oι περισσότεροι διεθνείς παρατηρητές, οι κοινωνικοί επιστήμονες, ακόμα και άνθρωποι πολύ μετριοπαθείς απαντούν καταφατικά, δεδομένης της τροπής των δημόσιων πραγμάτων και της επιδείνωσης των προοπτικών.
ΟΙ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ, ΟΙ «ΤΑΡΑΧΕΣ» (emeutes), οι συγκρούσεις. Η κυβέρνηση και οι πολιτικοί εκπρόσωποι της μακρονικής παράταξης και της δεξιάς που καταγγέλλουν –στη Γαλλία– το κόμμα της «Ανυπότακτης Γαλλίας», το LFI, για τα έκτροπα, και έπειτα η εμπλοκή της αστυνομίας, των υπηρεσιών και η εξέλιξη με απαγορεύσεις συγκεντρώσεων.
Η εξωτερική πολιτική μιας χώρας αποκαλύπτεται στις στιγμές που η υπεράσπιση των αρχών της απαιτεί διαφωνία με έναν ισχυρό σύμμαχο. Εκεί δοκιμάζεται η αυτονομία της. Και εκεί η σιωπή μπορεί να γίνει πολιτική επιλογή, με συνέπειες πολύ μεγαλύτερες από μια ανακοίνωση που δεν εκδόθηκε.
Τί θα μείνει από την επίσκεψη Ρούμπιο στην Αθήνα; Εύκολο στοίχημα. Η ομιλία στην Πνύκα και μόνον. Υποψιάζομαι μάλιστα ότι το ισχυρότερο ίσως από τα κίνητρα ώστε να περιλάβει την Αθήνα σε αυτό το ευρωπαϊκό του ταξίδι, μεταξύ Ρέικιαβικ και Λισσαβόνας, ήταν ακριβώς η ευκαιρία να πάρει, φεύγοντας, στις αποσκευές του αυτήν την εικόνα: Να εκφωνεί μια ομιλία, με φόντο τον Παρθενώνα...
Στον πυρήνα της Νέας Δημοκρατίας που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1974 βρισκόταν η λαϊκότητα και όχι η δεξιά ταυτότητα. Σήμερα, στα 52 της χρόνια, η Νέα Δημοκρατία, στο σύνολό της, βρίσκεται πιο μακριά από τον ελληνικό λαό από ποτέ
Χρειάστηκε να περάσει και να σβήσει η τελετουργία της ΔΕΘ, να μετρηθεί δημοσκοπικά και να προσπεραστεί το (αδύναμο, εν τέλει) αποτύπωμά της, χρειάζεται ήδη να πλησιάζουμε σιγά-σιγά στην κατάθεση του Προϋπολογισμού 2027/εκλογικού έτους υπό συνθήκες συναγερμού, ώστε να θυμηθούμε ότι «όταν οι άνθρωποι σχεδιάζουν, ο Θεός καγχάζει».
Η Έκθεση για την Ελλάδα, που ψηφίστηκε προχθές από το Συμβούλιο της Ευρώπης, η πρώτη από το 2018, είναι διατυπωμένη βέβαια σε γλώσσα διπλωματική. Οι επισημάνσεις της, όμως, για «σημαντικές προκλήσεις ως προς την λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών» έχουν δόντια και δαγκώνουν.
Καλά είναι τα κρασιά κι οι μπίρες, καλά τα τσιπουράκια και τα ουισκάκια, μα σαν την αλκοόλη της εξουσίας δεν έχει. Με όποιο ηδονικό υγρό κι αν τη συγκρίνεις, υπερέχει σαφώς. Τεκμήριο πρώτο: Κυκλοφορεί πάντα σε καθαρή μορφή. Ουδείς ελεγκτικός μηχανισμός μπορεί να τη νοθέψει, ουδείς αντισταθμιστικός παράγοντας να την αμβλύνει. Οσο δε για την περιλάλητη «υποχρέωση λογοδοσίας», αδυνατεί να κατεβάσει τα γράδα της.
Εφέτος, το Δημόσιο εισέπραξε 1,6 δισ. ευρώ παραπάνω φόρους (905 εκατ. ευρώ από το ΦΠΑ, 439 εκατ. από τον φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων και 62 εκατ. από τους φόρους στην ακίνητη περιουσία και μικρότερες πηγές). Αρα, το δημοσιονομικό «μαξιλάρι» για να αντιμετωπιστούν έκτακτα γεγονότα, όπως η απρόβλεπτη ενεργειακή κρίση, υπάρχει
Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης επιστρέφει από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, έχοντας προσπεράσει ακόμη ένα από τα πολλά «ορόσημα» που ο ίδιος έθεσε για ουσιαστικές εξελίξεις στο Κυπριακό, χωρίς κανένα από αυτά να επαληθευτεί στη διάρκεια της προεδρικής θητείας του.
...Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση όπου το κόμμα που διεκδικεί να είναι φορέας της σταθερότητας έχει γίνει, απομονωμένο, παράγοντας πολιτικής αστάθειας. Και τα κόμματα που θα μπορούσαν να εκπροσωπήσουν το αίτημα της αλλαγής μοιάζουν αδύναμα να χτίσουν μια κοινωνική συμμαχία, που να περιλαμβάνει και τους «εντός» και τους «εκτός» και να έχει πλειοψηφική προοπτική.